Μπέκετ στην πισίνα!

Η εμμονή του Σάμιουελ Μπέκετ που θέλει τους ήρωες των έργων του να «καταπίνονται» από το περιβάλλον το οποίο οι ίδιοι έχουν διαμορφώσει αποτυπώνεται με τον πλέον παραστατικό τρόπο στην αποψινή αντισυμβατική παρουσίαση της ιλαροτραγωδίας «Περιμένοντας τον Γκοντό» του νομπελίστα ιρλανδού συγγραφέα. Το έργο, από τις καλύτερες στιγμές στο θέατρο του παραλόγου, θα παρουσιαστεί σε μια εγκαταλειμμένη πισίνα στους χώρους του Lab2Art στο Λουτράκι στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του FestivArt.

Ο Εστραγκόν και ο Βλαδίμηρος βρίσκονται κυριολεκτικά στον πάτο (της πισίνας). Εγκιβωτισμός στο τετράγωνο. Οι κεντρικοί μπεκετικοί ήρωες, παγιδευμένοι σε μια ιδιότυπη συμβίωση, γλιστρούν στον χρόνο (δύο ημερών) διασκεδάζοντας την αναμονή κάποιου Γκοντό. Μοιάζουν να είναι εγκλωβισμένοι στο αδιέξοδο μιας αβεβαιότητας, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις σε ερωτήματα που αντανακλούν την αντίληψη του συγγραφέα για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Το ασφυκτικό πλαίσιο που θέτει η πισίνα-σκηνικό εξαλείφει τις αισιόδοξες σκέψεις για διέξοδο στα υπαρξιακά ζητήματα των ηρώων. Ούτε λόγος βέβαια για το αν θα εμφανιστεί ο κύριος Γκοντό ή κι αν υπάρχει στην (θεατρική) πραγματικότητα. Αλλωστε και ο δραματουργός, σε μία επιστολή του, το 1952, ανέφερε ότι ούτε ο ίδιος είχε σκεφτεί ή γνώριζε «ποιος είναι ο Γκοντό».

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΚΑΙ ΗΡΩΕΣ. Το έργο αρχικά επρόκειτο να παρουσιαστεί σε άλλον χώρο του Lab2Art, με φόντο μια μπασκέτα. Ο σκηνοθέτης όμως, Νίκος Καραγεώργος, αναζητούσε ένα σημείο πιο αντισυμβατικό και τότε οι διοργανωτές τού έδειξαν την άδεια παρατημένη πισίνα. Και το βράδυ, από τον πυθμένα της πισίνας, ο Εστραγκόν και ο Βλαδίμηρος (Βασίλης Μπισμπίκης και Παναγιώτης Σούλης) θα αναμένουν την υπερβατική φιγούρα του μυστηριώδους κυρίου Γκοντό που θα τους σώσει, και θα μιλούν (αλλά και θα καβγαδίζουν, θα απειλούν να αυτοκτονήσουν, θα κάνουν γυμναστική) για το ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου, θα λούζονται (και μαζί τους οι θεατές) από την – δεύτερη – αυγουστιάτικη πανσέληνο.

Το υπαρξιακό δράμα «Περιμένοντας τον Γκοντό» που είναι (μαζί με τις «Ευτυχισμένες μέρες») από τα πιο γνωστά έργα του Σάμιουελ Μπέκετ και κατά πολλούς θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα του 20ού αιώνα, γράφηκε στα 1948-1949, στα ερείπια της καταστροφής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ πρωτοπαίχτηκε το 1953, στην αποφασιστική για τις εξελίξεις της σύγχρονης δραματικής τέχνης δεκαετία του 1960. Ο ιρλανδός συγγραφέας προτίμησε να γράψει τα αριστουργήματά του στα γαλλικά, σε μια επίκτητη γι’ αυτόν γλώσσα, προκειμένου να απαλλαγεί από οποιοδήποτε ύφος και να διοχετεύσει την ευφυΐα του, όχι σε στολίδια, αλλά σε μια απόλυτη σαφήνεια και οικονομία έκφρασης, ως αποτέλεσμα μιας οδυνηρής πάλης με το ίδιο του το εκφραστικό μέσο.

info
«Περιμένοντας τον Γκοντό», σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγεώργου, απόψε στις 20.30 στο Lab2Art Λουτρακίου (28ης Οκτωβρίου, όπισθεν Αγ. Κυριακής). Παίζουν οι: Γ. Γεροντιδάκης, Β. Μπισμπίκης, Κατερίνα Σιώζου, Παν. Σούλης, Στ. Τυριακίδης. Είσοδος ελεύθερη