Το βαθύ τραύμα της Αμερικής

Η δημοσιογραφία μπορεί να αποδειχθεί ένα επικίνδυνο επάγγελμα ακόμη και σε μια χώρα όπου η ελευθερία του λόγου θεωρείται ιερή. Αυτό γιατί στην ίδια χώρα θεωρείται εξίσου ιερή η οπλοκατοχή και ο ρατσισμός εξακολουθεί να ρίχνει βαριά τη σκιά του στην κοινωνία της – και όλα αυτά σε ζωντανή μετάδοση. Στη δολοφονία της δημοσιογράφου Αλισον Πάρκερ και του εικονολήπτη Ανταμ Γουόρντ από έναν πρώην εργαζόμενο του τηλεοπτικού σταθμού στον οποίο εργάζονταν και οι ίδιοι αποτυπώνεται όλο το πλαίσιο αυτής της δυσάρεστης πραγματικότητας. Δράστης είναι ο Βέστερ Λι Φλάναγκαν, ο οποίος δεν αρκέστηκε μόνο να τραβήξει όπλο και να πυροβολήσει οκτώ φορές αλλά και να βιντεοσκοπήσει την πράξη του. Το κίνητρό του, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν τα ρατσιστικά σχόλια που είχε δεχθεί όταν εργαζόταν στο τοπικό τηλεοπτικό δίκτυο της Βιρτζίνια WDBJ7 κι έβγαινε στον αέρα με το ψευδώνυμο Μπρας Ουίλιαμς.

Ανάμεσα στους βασανιστές του, υποτίθεται, ήταν και η 24χρονη Αλισον Πάρκερ – τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται ο 41χρονος Φλάναγκαν στο κατηγορώ των 23 σελίδων που έστειλε με φαξ στο κανάλι. Ο ίδιος είχε καταθέσει το 2000 μήνυση κατά ενός άλλου τηλεοπτικού δικτύου, του WTWC της Φλόριδας. Τότε είχε υποστηρίξει ότι ένας παραγωγός τον αποκαλούσε μαϊμού, χαρακτηρισμό που επιφύλαξε και για άλλους μαύρους εργαζόμενους του σταθμού. Κάποιος άλλος χαρακτήριζε τους μαύρους τεμπέληδες. Ο σταθμός είχε απορρίψει τους ισχυρισμούς του Φλάναγκαν, ενώ απέδιδε την απόλυσή του στον ανύπαρκτο επαγγελματισμό του, στην κακή του σχέση με τους συναδέλφους του, στην άρνησή του να εκτελεί τις εντολές των ανωτέρων του, στην αθυροστομία του.

Οποια και να είναι η αλήθεια, ό,τι και να όπλισε το χέρι του Φλάναγκαν – ο χαρακτηρισμός μαϊμού ή το ταραγμένο του μυαλό – το πρόβλημα δεν βρίσκεται ούτε στα χυδαία ρατσιστικά σχόλια των άλλων ούτε στη διανοητική κατάσταση του δράστη. Βρίσκεται στην ευκολία με την οποία βρέθηκε το όπλο στο χέρι του. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πλήρωσαν για ακόμη μία φορά βαρύ φόρο αίματος σε μια παράδοση οπλοκατοχής που έχει τις ρίζες της στον ευγενή αγώνα της Ανεξαρτησίας και που σήμερα δεν έχει κανέναν λόγο να συνεχίζεται. Η Αμερική που αγαπά τόσο πολύ την τηλεόραση έζησε αυτή τη φορά το σοκ σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση: μια νεαρή ρεπόρτερ παίρνει συνέντευξη σε ένα εμπορικό κέντρο από ένα μέλος του τοπικού εμπορικού επιμελητηρίου. Ξαφνικά ακούγονται πυροβολισμοί, η ρεπόρτερ αναφωνεί «Ω Θεέ μου» και η κάμερα που κρατάει ο εικονολήπτης πέφτει στο έδαφος. Σε αυτό το σημείο η σύνδεση διακόπτεται, η εικόνα επιστρέφει στο στούντιο: η παρουσιάστρια έχει μείνει με ανοικτό το στόμα, δεν μπορεί να διανοηθεί αυτό που έχει συμβεί.

Λίγο αργότερα, η αστυνομία θα εντόπιζε τον δράστη σε έναν αυτοκινητόδρομο. Αρχίζει το κυνηγητό, το αυτοκίνητο βγαίνει από τον δρόμο. Ο Φλάναγκαν είναι βαριά τραυματισμένος από μια σφαίρα που δεν έχει γίνει γνωστό εάν προήλθε από το δικό του όπλο ή κάποιου αστυνομικού. Αφήνει την τελευταία του πνοή μερικές ώρες αργότερα και η νέα τραγωδία ολοκληρώνεται: με αίμα και πολλά αναπάντητα ερωτήματα.