ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΥΡΑ

ΟΛΑ μπορούν να συνοψιστούν σε μία λέξη. Η ελληνική πολιτική δεν αποτελεί εξαίρεση. Από το 1974 ώς το 2009 η λέξη αυτή ήταν η πόλωση. ΠΑΣΟΚ εναντίον ΝΔ. ΝΔ εναντίον ΠΑΣΟΚ. Αυτό ήταν το έργο. Μετά το 2009 η λέξη ήταν το Μνημόνιο. Το εφάρμοζε όποιος ήταν στην κυβέρνηση και στις εκλογές έχανε την εξουσία. Ισχυσε για τον Γιώργο Παπανδρέου, ίσχυσε και για τον Αντώνη Σαμαρά. Ισχύει, από τις 14 Αυγούστου 2015, και για τον Αλέξη Τσίπρα – αν και δεν ξέρουμε τι θα βγάλουν οι κάλπες του Σεπτεμβρίου.  

Ωστόσο το έργο έχει πρόβλημα. Μνημόνιο έχουν πλέον εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ – στην τελευταία περίπτωση με συμμετοχή των ΑΝΕΛ που υπερψήφισαν το τρίτο πρόγραμμα στις 14 Αυγούστου, όπως και Το Ποτάμι. Αρα το «εφαρμόζω Μνημόνιο και φεύγω» έχει φθάσει σε πολιτικό κορεσμό. Εξαίρεση αποτελούν το ΚΚΕ, η Χρυσή Αυγή και η προσφάτως ιδρυθείσα Λαϊκή Ενότητα που όμως δεν μπαίνουν στο ίδιο καλάθι και δεν διαθέτουν πλειοψηφική προοπτική.

Η διάσταση αυτή εξηγεί τη σύγχυση που διακρίνει τα πρώτα εικοσιτετράωρα του προεκλογικού αγώνα και την οποία συγκαλύπτει προς το παρόν η διαδικασία των διερευνητικών εντολών. Εξηγεί επίσης την προσπάθεια, κυρίως από πλευράς της ΝΔ, να ξαναμπεί σε λειτουργία το εργαλείο της πόλωσης – αν και με όρους προσωπικών επιθέσεων του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στον Αλέξη Τσίπρα. Είναι προφανές ότι στη Συγγρού φοβούνται μήπως γίνουν θεατές σε μια σύγκρουση μεταξύ μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ και αντιμνημονιακού πρώην ΣΥΡΙΖΑ – δηλαδή Λαϊκής Ενότητας. Ανησυχία που υπάρχει και στο ΠΑΣΟΚ.

Κάπως έτσι οδεύουμε προς μια ψευτοπόλωση με αληθινά όμως πυρά που ενδέχεται να παρασύρει όλα τα κόμματα του μνημονιακού τόξου. Το ερώτημα είναι αν αυτό μπορεί να πείσει τους ταλαιπωρημένους από το εννεάμηνο οικονομικό μπάχαλο ψηφοφόρους – ή αν θα τους απωθήσει. Αλλά και αν υπονομεύει εκ των προτέρων την προοπτική μιας μετεκλογικής κυβέρνησης συνεργασίας.