Θεατρική ελπίδα 82.000 θεατών

Γράφτηκε και ξαναγράφτηκε: το πιο δύσκολο καλοκαίρι της Επιδαύρου. Με δημοψήφισμα, capital controls, απλήρωτους ηθοποιούς και τεχνικούς, «παγωμένα» τα εκτός έδρας, διστακτικό κοινό. Και – ευτυχώς, τελικά – εκπτώσεις. Και νέες τιμολογιακές πολιτικές. Κυρίως από το Εθνικό Θέατρο, αλλά και από τους επιτυχημένους αριστοφανικούς «Αχαρνής», κατά Γιάννη Κακλέα, που σημείωσαν και μια πρωτιά: επαναλήφθηκαν για δεύτερο διήμερο στο αρχαίο αργολικό θέατρο και μάλιστα στο θεωρούμενο ως πιο δύσκολο διήμερο, εκείνο του Δεκαπενταύγουστου.

Ε, λοιπόν, αυτό το δύσκολο καλοκαίρι, είτε λόγω της εντυπωσιακής μείωσης της τιμής των εισιτηρίων (το Εθνικό έπαιξε με 8 ευρώ στο άνω διάζωμα και οι «Αχαρνής» στην επανάληψή τους με 15 ευρώ στο κάτω διάζωμα και 10 στο άνω) είτε λόγω της επιμονής – και της τόλμης – του κοινού, δεν μοιάζει και τόσο δύσκολο στο τεφτέρι. Από τις αρχές Ιουλίου μέχρι και τις 15 Αυγούστου, 14 συνολικά παραστάσεις έφεραν στο κοίλον της Επιδαύρου περίπου 82.000 θεατές (σε εισιτήρια κάτι μεταξύ 70.000 και 75.000). Αριθμός εντυπωσιακός – σχεδόν ρεκόρ – αν συνυπολογίσουμε τα 60άρια που έδιναν τα ΑΤΜ, την αβεβαιότητα, την πολιτικοοικονομική τροχοπέδη.

Ειδικά αν δει κάποιος ότι συγκριτικά πέρυσι το ίδιο διάστημα (αρχές Ιουλίου έως 16 Αυγούστου) είχαμε 12 παραστάσεις – καθώς η «Ελένη» κατά Δημήτρη Καραντζά και ο «Προμηθέας Δεσμώτης» κατά Εκτορα Λυγίζο παίχτηκαν μόνο Σάββατο – και 75.000 θεατές (κάπου 60.000 έως 65.000 εισιτήρια συν τις προσκλήσεις). Οι συγκρίσεις ευνοούν προφανώς το φετινό – δύσκολο, όπως προοιωνίστηκε – επιδαύριο καλοκαίρι, ακόμη κι αν οι εισπράξεις τελικά ήταν ίσες ή και μικρότερες, λόγω της μεγάλης πτώσης των τιμών.

Βέβαια, ο μεγάλος νικητής των Επιδαυρίων ήταν – βεβαίως, βεβαίως – και πέρυσι και φέτος ο ίδιος. Ο κωμικός, ο αριστοφανικός Βασίλης Χαραλαμπόπουλος. Ως Διόνυσος πέρυσι στους «Βατράχους» του Εθνικού, κατά Γιάννη Κακλέα, με 20.000 θεατές (sold out ουσιαστικά) σε ένα διήμερο, ως Δικαιόπολις στους «Αχαρνής» και πάλι κατά Γιάννη Κακλέα, με κάπου 25.000 θεατές (στις αρχές Ιουλίου και στις 14 και 15 Αυγούστου). Να διακηρύσσει, μέσα σε ένα λευκό κοστούμι, «μια ειρήνη που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε σύμφωνα με τις επιθυμίες μας και τα όνειρά μας». Και να χειροκροτείται – να αποθεώνεται, αν θέλετε – από ένα πολύχρωμο πλήθος θεατών, που έδωσαν για δεύτερη φορά μέσα στο ίδιο δύσκολο καλοκαίρι το «παρών» στην ίδια παράσταση. Δικαιώνοντας με τη σειρά τους τη σθεναρή στάση του Εθνικού Θεάτρου και του διευθυντή του Στάθη Λιβαθινού, ο οποίος στην πιο δύσκολη στιγμή των φετινών Επιδαυρίων, άμα τη ανακοινώσει του δημοψηφίσματος και την εφαρμογή των capital controls, δήλωνε ότι το Εθνικό είναι και θα είναι παρόν, και ότι «το θέατρο κάνει έναν διάλογο με την κοινωνία και την εποχή του και πρέπει να είναι παρόν με τον πιο ενδιαφέροντα και αναπάντεχο τρόπο. Διότι μπορεί να κάνει καμιά φορά εκείνο που δεν μπορεί η πολιτική: να ενώσει όλο το κοινό».

Δεν είχε άδικο λοιπόν ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος που κράτησε «ταπεινή» στάση και στα δύσκολα, όταν διαδήλωνε την αισιόδοξη φύση του σε συνεντεύξεις. «Η αισιοδοξία μου βάλλεται, ωστόσο το παλεύω, γιατί είναι από τα λίγα όπλα που έχει ο άνθρωπος: ελπίδα και αισιοδοξία για το μέλλον. Εάν δεν έχεις κάτι για να ονειρεύεσαι παύεις να ζεις» έλεγε στη συνάδελφο Αντιγόνη Κάραλη («Εθνος»).

Το θέατρο ήταν λοιπόν, σ’ αυτό το δύσκολο καλοκαίρι, αυτό το κάτι που έχει το κοινό για να ονειρεύεται. Αυτό το κάτι που κάνει τη διαφορά σε ώρες απάνθρωπες, που κάποιοι ισχυροί απαιτούν υποταγή. Οπως έκανε ο Προμηθέας, χαρίζοντας στους ανθρώπους τη φωτιά. Για να τιμωρηθεί από τον Δία, δέσμιος σε έναν βράχο στον Καύκασο, ως «Δεσμώτης», που και φέτος, όπως και πέρυσι, έχει θέση την ερχόμενη Παρασκευή και το Σάββατο στο πρόγραμμα των Επιδαυρίων, στην εκδοχή του Κώστα Φιλίππογλου, με Προμηθέα τον Τάσο Νούσια και παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων (παραγωγή που άνοιξε για δύο ημέρες, ύστερα από 17 χρόνια, και το Αρχαίο Θέατρο της Δωδώνης, στα μέσα Ιουλίου).