Ωτοβλεψίες

Πολιτισμένοι κανίβαλοι. Αν ως μότο του 21ου αιώνα θεωρηθεί η παραδοχή «οι φίλοι είναι η νέα οικογένεια» δεν φαίνεται να πάνε καθόλου καλά τα πράγματα σε αυτή την «οικογένεια». Είτε φίλοι είναι οι γνωριμίες της μιάμισης ώρας είτε οι παλιοί συνοδοιπόροι ζωής. Διότι όσο και αν επιχειρούμε να κρατάμε τα πράγματα «πολιτισμένα», η εκτροπή καραδοκεί. Μέχρι κανιβαλισμού. Φιλοσοφούμε μέσα στην κάψα του Αυγούστου; Οχι. Μιλάμε για τα δύο θεατρικά στοιχήματα που έχει μπροστά του για τη νέα σεζόν ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Ναι, δύο στοιχήματα. Και τα δύο σκηνοθετικά, αλλά μόνο το ένα θα τον δει και τον ίδιο στη σκηνή. Μιλάμε για το – μετά τον επιτυχημένο «Πουπουλένιο» – πλάνο του στο Αθηνών. Οπου θα βρεθεί με τρεις φίλους. Με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, με τον οποίο έτσι κι αλλιώς συζητούσε επόμενη συνεργασία, αλλά και με τις Στεφανία Γουλιώτη και Λουκία Μιχαλοπούλου (που συζητούσαν επίσης συνεργασία τους σε μια σαιξπηρική «Μαρία Στιούαρτ»). Η πρόταση για τον «Θεό της σφαγής» της πολύφερνης Γιασμίνα Ρεζά (ύστερα και από προτάσεις για άλλα έργα με τέσσερις πρωταγωνιστές, όπως οι «Δαίμονες» του Λαρς Νόρεν) έγινε δεκτή απ’ όλους με ενθουσιασμό. Ετσι, μετά τον καθιερωμένο θερινό πλου του σκηνοθέτη – ηθοποιού με τον γιο του ώς την Ικαριά, τέλη Αυγούστου ξεκινούν πρόβες για την παράσταση που θα ανοίξει το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου και θέλει τέσσερις μέχρι πριν αγνώστους να ξεκινούν πολιτισμένα και να καταλήγουν στον κανιβαλισμό. Ή, όπως το θέτει ο Μαρκουλάκης, «φθάνουν να φέρονται χειρότερα από παιδιά». Πιο πρωτόγονα.

Στρίβοντας α λα γαλλικά. Εντυπωσιακή σύμπτωση, αλλά και τα δύο έργα που θα σκηνοθετήσει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης είναι γαλλικά, τείνουν στην κωμωδία και όπως λέει κακώς αντιμετωπίζονται ως μπουλβάρ, καθώς μόνο αυτό δεν είναι. Ειδικά για τον «Θεό της σφαγής» δεν πιστεύει ότι πραγματικά το θέμα του είναι η υποκρισία της μπουρζουαζίας, αλλά «ένα φίλτρο πολιτισμού που επιχειρεί να ρυθμίσει τα ζωώδη ένστικτα». Δίχως να εννοεί το ανέβασμα του 2010 από την Κάτια Δανδουλάκη, με τους Γιάννη Φέρτη, Γιάννη Βούρο (στη μετάφραση του οποίου θα στηριχθεί και ο Μαρκουλάκης), Κατιάνα Μπαλανίκα, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Η ίδια η Ρεζά, πάντως, έχει ενσωματώσει το δικό της σχόλιο στις θεατρικές οδηγίες: «Ενα σαλόνι, χωρίς τίποτα περιττό, χωρίς ρεαλισμό». Αλλο αν όλα ξεκινούν πολιτισμένα και καταλήγουν στα άκρα, στον κανιβαλισμό. Οπως και στο δεύτερο – γαλλικό επίσης – έργο που κλήθηκε για να σκηνοθετήσει στο Αλίκη, όπως και πέρυσι στην «Ντόλλυ, την προξενήτρα».

Ονομα και τραύμα. Στο Αλίκη, λοιπόν, ο Μαρκουλάκης καλείται να σκηνοθετήσει ένα παλιό θεατρικό όνειρο του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη (φωτογραφία) – πάντα μαζί με τη Βίκυ Σταυροπούλου και τους Δήμητρα Ματσούκα, Γιώργο Πυρπασόπουλο, Αντώνη Λουδάρο: το «Le prenom» των Ματιέ Ντελαπόρτ – Αλεξάντρ ντε λα Πατεγιέρ. Που είχε γίνει το 2012 και ταινία ως «Για όλα φταίει το όνομά σου!» – όπως και ο «Θεός της σφαγής» πέρασε στο σινεμά το 2011 από τον Ρόμαν Πολάνσκι («Carnage»). Εδώ μιλάμε για μια παρέα φίλων που τα βρίσκει… μπαστούνια επιλέγοντας ένα όνομα. Οκτώ φίλοι που μιλούν διαρκώς στο τηλέφωνο αλλά δεν συναντιούνται ποτέ είναι οι πρωταγωνιστές στο επιτυχημένο «Αναμείνατε στο ακουστικό σας» του Χαλ Σάλγουεν, που θα σκηνοθετήσει με τη σειρά του ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης στο Ακάδημος με τους Αργύρη Αγγέλου, Μάριο Αθανασίου, Θωμαΐδα Ανδρούτσου, Μαριέλλα Σαββίδου και τη συμμετοχή, απ’ ό,τι συζητείται, της Νέλλης Γκίνη και της Ναταλίας Δραγούμη. Μεγάλη επιτυχία και αυτό έως το 2000 (σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα), για μια χρονιά που επανεκτιμά αρκούντως παλαιότερες θεατρικές επιτυχίες.