Η λαγνεία της εξουσίας

Η λαγνεία της εξουσίας είναι σαν το προπατορικό αμάρτημα. Συνοδεύει την ανθρώπινη ύπαρξη από τότε που αυτή εξέπεσε από την πρωτόγονη κομμουνιστική κοινωνία. Σε μια εξουσιαστική κοινωνία η λαγνεία για την άσκηση εξουσίας είναι τόσο αυτονόητη όπως η δύση της ημέρας. Πρόκειται για μια σκοτεινή δύναμη που κινεί τις συμπεριφορές των ανθρώπων, πολλές φορές ασυνείδητα. Αυτή είναι μια γενική αλήθεια. Κι η Αριστερά σαφώς και είναι εξουσιαστική. Η εξουσία που επικαλείται το κάθε ρεύμα της είναι διαφορετική. Επί παραδείγματι, ο Μαρξ αναφέρεται στην εξουσία των συνεταιρισμένων παραγωγών, στην αυτοδιεύθυνση και την αυτοδιαχείριση της κοινωνίας. Αυτό είναι και το όραμα του κομμουνισμού. Τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η αντίληψη, η οποία ειρήσθω εν παρόδω περιγράφεται με εναργέστατο τρόπο στο προοίμιο του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ διά χειρός Αριστείδη Μπαλτά, με τα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες εντός του ΣΥΡΙΖΑ; Καμία. Η εξήγηση δεν είναι άλλη από τη λαγνεία της εξουσίας.

Ο οπορτουνισμός είναι ένας λατινογενής ορισμός που μας τον κληροδότησε ο Λένιν. Στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα το κομμουνιστικό κίνημα παρήγαγε πολλούς τέτοιους όρους, που έχουν το εννοιολογικό τους ισοδύναμο στην ελληνική γλώσσα. Ο οπορτουνισμός παράγεται από το λατινικό oportunus και σημαίνει κατάλληλος. Ωστόσο έχει καθιερωθεί ώστε οπορτουνισμός να σημαίνει καιροσκοπισμός και οπορτουνιστής είναι ο καιροσκόπος. Αυτός δηλαδή που πολιτεύεται με βάση την ευκαιρία και όχι με βάση τις αρχές. Στην εποχή του ο Λένιν τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό τον απέδιδε σε ρεύματα και πολιτικές δυνάμεις που κινούνταν στα δεξιά των μπολσεβίκων, κυρίως εις βάρος των μενσεβίκων, στη δεξιά φράξια του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος. Αλλά ο συγκεκριμένος όρος στην παρούσα συγκυρία μπορεί να έχει ευρεία χρήση εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως εντός. Δεν αφορά το Μέγαρο Μαξίμου και τους πραιτωριανούς του, σε αυτούς η αμετροέπεια είναι συνώνυμη με τη λαγνεία της εξουσίας. Αφορά αυτούς που βαφτίζουν το κρέας ψάρι σαν τους καλόγερους του Μεσαίωνα. Πρόκειται κυρίως για τους «53+» οι οποίοι ακυρώνουν την προσωπική τους ιστορία, αφού τη δεκαετία του 1990, στα δύσκολα χρόνια, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην ανασυγκρότηση του πολιτικού και κοινωνικού κινήματος. Τώρα όμως… Αλλά δυστυχώς τα στερνά τιμούν τα πρώτα…