Χρήστος Αφρουδάκης: Ο άρχοντας της πισίνας

Την άνοιξη του 1984 (23 Μαΐου) όταν γεννήθηκε ο Χρήστος Αφρουδάκης, η εθνική μας ομάδα πόλο ετοιμαζόταν για την όγδοη συμμετοχή της σε Ολυμπιακούς Αγώνες, τότε στο Λος Αντζελες.

Ο πατέρας του Πολύβιος δεν έχανε αγώνα της Εθνικής αλλά και του αγαπημένου του αθλήματος και το όνειρό του ήταν να καμαρώσει κάποια στιγμή και τα παιδιά του – ο Χρήστος ήταν το τρίτο αγόρι της οικογένειας – σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση.

Πού να φανταζόταν ο άνθρωπος τι θα ζήσει με αυτά τα παιδιά, που τα πήρε από το χέρι και τα πήγε στην πισίνα και στην αγαπημένη του Βουλιαγμένη.

Μια ομάδα μοντέλο, ιδιαίτερα για τις νεαρές ηλικίες, με προπονητή τότε τον Γιάννη Γιαννουρή και παίκτη το τοτέμ του ελληνικού πόλο, τον Γιώργο Μαυρωτά. Πώς να μην κολλήσουν ο Γιώργος (αρχικά) και στη συνέχεια ο Ζάχος και ο Χρήστος.

Ο μικρότερος πάντως έβαλε τα γυαλιά στα αδέλφια του και κυρίως στον μεγάλο, τον Γιώργο που είχε τεράστια παράδοση και συνεισφορά στην εθνική ομάδα.

Το χάλκινο μετάλλιο που φόρεσε στον λαιμό του ο αρχηγός στο Παγκόσμιο του Καζάν ήταν το δεύτερο και μαζί με τον συμπαίκτη του και καλό του φίλο Μανώλη Μυλωνάκη αποτελούν πλέον συλλεκτικό κομμάτι ως οι μοναδικοί έλληνες πολίστες με δύο μετάλλια Παγκόσμιου Πρωταθλήματος στη συλλογή τους, καθώς βρίσκονταν και στο Μόντρεαλ το 2005 (επίσης χάλκινο).

Τους είχε εμπιστευθεί (και μάλιστα με αναβαθμισμένο ρόλο στην ομάδα) τότε ο ιταλός τεχνικός της Εθνικής μας, Σάντρο Καμπάνια. Πού να φανταζόταν ότι δέκα χρόνια μετά θα τον πλήγωναν τα δικά του παιδιά, καθώς η επικράτηση επί της Ιταλίας (στην οποία είναι πλέον προπονητής ο Σικελός) στα πέναλτι μας έδωσε το μετάλλιο.

Ο Χρήστος Αφρουδάκης είχε ιδιαίτερη συνομιλία μαζί του, ήταν άλλωστε από τα αγαπημένα του παιδιά. Ο Καμπάνια είχε διαγνώσει το ταλέντο και τα εξαιρετικά προσόντα του νεαρού περιφερειακού παίκτη (παγκόσμιος πρωταθλητής εφήβων το 2001 στην Κωνσταντινούπολη κόντρα στην Κροατία) και για αυτό τον έφερε πρώτη φορά στην Eθνική Aνδρών, σε ηλικία 19 χρονών, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης το 2003 (4η θέση) και ακολούθησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 2004 (επίσης 4η θέση).

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν από τα καλύτερα της ζωής του Χρήστου καθώς μετά τους Ολυμπιακούς ταξίδεψε για την Ιταλία, όχι για τουρισμό αλλά για να παίξει στη μεγάλη Ποζίλιπο Νάπολι με τεχνικό τον Κάρλο Σίλιπο.

Εκεί μεγαλούργησε και ωρίμασε αγωνιστικά κατακτώντας το Κύπελλο Πρωταθλητριών (2005) και το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ (2006), ενώ έζησε από πρώτο χέρι τη λατρεία των Ναπολιτάνων για τον Ντιέγκο Μαραντόνα.

Η ξενιτιά όμως είναι σκληρό πράγμα και η επιστροφή στον πρωταθλητή (και αυτοκράτορα του ελληνικού πόλο) Εθνικό φάνταζε ιδανική το καλοκαίρι του 2006.

Ηταν η σεζόν που η Μαρίκα Αφρουδάκη, η μητέρα των τριών αγοριών, είχε υποσχεθεί ότι δεν θα πάταγε το πόδι της στην πισίνα καθώς για πρώτη φορά και τα τρία παιδιά της θα έπαιζαν αντίπαλοι!  

Ο Γιώργος ήταν στον Ολυμπιακό, ο Ζάχος στη Βουλιαγμένη και ο Χρήστος είχε έρθει στον Εθνικό, πραγματικός χαμός, αφού μέχρι τότε μόνο συμπαίκτες στη Βουλιαγμένη ήταν τα παιδιά. Ευτυχώς, όπως είχε πει τότε ο Γιώργος, δεν έμεναν πλέον στο ίδιο σπίτι γιατί μετά τις μεταξύ τους κόντρες θα είχε πολύ υλικό για κουβέντα.

Ο Γιώργος (39 χρονών) με μια ντουζίνα τίτλους (6 πρωταθλήματα και 6 Κύπελλα) προηγείται βραχεία κεφαλή στην Ελλάδα του Χρήστου (31 ετών) που μετράει 10 τίτλους (5 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα) και μάλιστα με πέντε νταμπλ!

Οι σχέσεις μεταξύ των αδελφών είναι εξαιρετικές, μάλιστα ο Ζάχος και ο Χρήστος έχουν βαφτίσει τον μικρό Πολύβιο, τον πρώτο γιο του Γιώργου και της συζύγου του Μάρας Ζούπα (άλλη μεγάλη αθλητική οικογένεια από την πλευρά του μπαμπά, κυπελλούχο Ευρώπης και διακεκριμένο επιστήμονα Χρήστο Ζούπα).

Ο Χρήστος θεωρείται ο πιο νευρικός (σύμφωνα με τον πατέρα του) και συνήθως είναι ο παίκτης που δεν αντέχει κάποια θέματα και μιλάει πιο συχνά και σκληρά, όπως έγινε με την κόντρα του με τον πρώην προπονητή της Εθνικής Σάκη Κεχαγιά.

Η στήριξη των άλλων παικτών στο πρόσωπό του έφερε πίσω τον αρχηγό και στον πάγκο τον προπονητή του Ολυμπιακού Θοδωρή Βλάχο που επανένταξε ομαλά τον Αφρουδάκη στην ομάδα.

Ο τελευταίος, παρότι κάθησαν μαζί στο αεροδρόμιο στη συνέντευξη Τύπου για το μετάλλιο, είναι σε μόνιμη κόντρα με τον πρόεδρο της ΚΟΕ Δημήτρη Διαθεσόπουλο. Ωστόσο έβαλαν και οι δύο νερό στο κρασί τους και βγήκε χάλκινο μετάλλιο.

Ισως του χρόνου τα τρία αδέλφια να παίζουν και πάλι στην ίδια ομάδα, όχι στη Βουλιαγμένη αλλά στον αγαπημένο τους Απόλλωνα, τον οποίο βοηθούν και πάει φουλ για την Α1.

Το 1995 είχαν στριμωχτεί και οι τρεις μαζί με τον εξάδελφό τους Ζάχο Αναστασιάδη στις εξέδρες της Λιβαδειάς για να δουν την ποδοσφαιρική Ελαφρά Ταξιαρχία να παίρνει το ευρωπαϊκό εισιτήριο.

Είπε:
Το 2005 είχα και λίγο άγνοια κινδύνου ως πιτσιρικάς, ενώ τώρα έχωμεγάλη ευθύνη

Είπαν γι’ αυτόν:
Αν πειράξει τον αδελφό μας ένας συμπαίκτης μας, θα τον πλακώσουμε
ο Γιώργος και ο Ζάχος για τον Χρήστο