ΣΑΝΔΑΛΙΑ: Ο καιρός των Αμαζόνων

Ισως επειδή φέτος βαλθήκαμε να μοιάσουμε στις απελευθερωμένες γυναίκες του ’70, σε Νύμφες του δάσους βγαλμένες από πίνακες εποχής του ρομαντισμού ή πάλι επειδή κάνουμε απόπειρες να υιοθετήσουμε τη δυναμική συμπεριφορά των μυθικών Αμαζόνων, τα σανδάλια μονομάχων χαρακτηρίζουν το φετινό καλοκαίρι. Στην αναζωπυρωμένη αγάπη για το στυλ της δεκαετίας του ’70 η ελληνική συμμετοχή είναι αξιοσημείωτη. Η Χριστίνα Μαρτίνη της συλλογής Ancient Greek Sandals συνεργάστηκε φέτος με τον οίκο κοσμημάτων Ilias Lalaounis και παρουσίασαν τη δική τους ερμηνεία στα σανδάλια μονομάχου, των οποίων τα λεπτά μαύρα κορδόνια  στολίστηκαν με ένα μεταλλικό κόσμημα δεμένο γύρω από τον αστράγαλο. Η χειροποίητη κατασκευή και η ποιότητα του μαλακού δέρματος ανεβάζουν την τιμή τους, η οποία αν αφορά ειδικά τα σανδάλια που προτείνουν οι συλλογές Miu Miu, Valentino, Alberta Ferretti προκαλεί υπερβολική εκτίναξη.

Πάντως, φέτος δεν είναι η παρθενική τους εμφάνιση. Η σταδιακή άνοδός τους στη θέση κυριαρχικής δέσμευσης της κνήμης και της περόνης συνέβη για πρώτη φορά το 1968. Οταν η αγγλική «Βογκ» φωτογράφισε ένα φόρεμα του Πιερ Καρντέν φτιαγμένο από ασημένιους κρίκους σε συνδυασμό με σανδάλια που τα λουριά τους τυλίγονταν γύρω από τις γάμπες του μοντέλου και έφταναν έως τους μηρούς. Η μανία με τα σανδάλια μονομάχου ξεκίνησε στις αρχές του 2000. Οταν «Ο μονομάχος», η επική ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ με πρωταγωνιστή τον Ράσελ Κρόου, μέσα από μια περίπλοκη διαδρομή έμπνευσης των σχεδιαστών άνοιξε δρόμο για τις γυναικείες πασαρέλες. Και όταν το  2004 η Κέιτ Μος με τις κλάμπινγκ διαδρομές στην Ιμπιζα ανέδειξε τα σανδάλια μονομάχου σε χαρακτηριστικό τού στυλ των μποέμ του 21ου αιώνα, η υιοθέτηση αυτού του στοιχείου μόδας ήταν μια ένδειξη νοσταλγίας για το καλοκαίρι της αγάπης του 1967 στο Σαν Φρανσίσκο, που συνέπεσε με τα ελληνικά καλοκαίρια της Επταετίας. Τότε που τα νησιά της Κρήτης, της Ρόδου, της Κέρκυρας και της Μυκόνου γέμιζαν από νεαρές τουρίστριες που αναζητούσαν το τρίπτυχο της χίπικης νιότης «αγάπη – ελευθερία – ταξίδια», της νόησης κάτω από τον ήλιο, περπατώντας με τα σανδάλια που αγόραζαν στα τουριστικά στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα από τον Σταύρο Μελισσηνό. Ο τελευταίος διαφήμιζε με τη δική του άποψη την ποίηση των λέξεων και των σανδαλιών  καταχωρίζοντας τις δικές του αναμνήσεις επιτυχίας για το πέρασμα του Τζον Λένον και της Τζάκι Κένεντι – Ωνάση από το κατάστημά του τα χρόνια του ’70.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ. Οι κληρονόμοι γιος και κόρη του Σταύρου Μελισσηνού  συνεχίζουν σήμερα ο ένας στην Αγίας Θέκλας και η άλλη στη Νορμανού τη χειροποίητη παράδοση των σανδαλιών. Προσθέτουν όμως στοιχεία μόδας στην απόχρωση των δερμάτων και στις διακοσμητικές λεπτομέρειες των μοντέλων με τα αρχαιοελληνικά ονόματα. Η εξελικτική θεωρία του στυλ λοιπόν διαμορφώνει την ουτοπική μεταμόρφωση των γυναικών σε Αμαζόνες χάρη στα δημοφιλή σανδάλια μονομάχου. Ομως δεν αρκεί να φοράνε την «τελευταία» ιδέα της μόδας για να τεθούν σε λειτουργία οι αρχετυπικές εικόνες εξουσίας τους. Η επιστροφή τους δηλώνει ότι το στυλ παρασύρεται από τη μαζική παραγωγή σε μια λούπα που δένει τη μόδα με την αναπαραγωγή των πετυχημένων στιγμών του παρελθόντος της. Και μόνο για λόγους κατανάλωσης.