«Ενα κομμάτι ντίσκο για τη μάχη στη θάλασσα»

Το τελευταίο άλμπουμ της, το «Secret in the Dark», κυκλοφορεί στις ΗΠΑ το φθινόπωρο από την Other Music Recordings. Να μια καλή ευκαιρία για να στρέψουν οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» το βλέμμα τους στη Μόνικα: το τελευταίο τεύχος του ένθετου περιοδικού της αμερικανικής εφημερίδας φιλοξενεί αναφορά στη μουσικό, υπό τον τίτλο «Ενα κομμάτι που ντισκοφέρνει, εμπνευσμένο από μια επιθανάτια εμπειρία». Δεν υπάρχει κάποιο κρυφό μήνυμα εδώ. Ο συντάκτης, συστήνοντας στο κοινό του μια επιτυχημένη στη χώρα της καλλιτέχνιδα, με εξώφυλλα, sold out εμφανίσεις και φωνή που θυμίζει Florence and the Machine, ξεκινά την αφήγησή του από το 2012, την πιο κομβική ίσως χρονιά στη μέχρι τώρα καριέρα της. Κατ’ αρχήν λόγω ενός ταξιδιού εσωτερικής αναζήτησης στην Αμερική. «Ολοι νιώθουν φυλακισμένοι κάποια στιγμή στη ζωή τους» δήλωνε σχετικά η ίδια. «Ο ερχομός μου στη Νέα Υόρκη ήταν στα αλήθεια μια ανάσα για μένα».

ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΣΤΗ Ν. ΥΟΡΚΗ. Ηταν βέβαια και η χρονιά που η Μόνικα έζησε μια αρκετά συζητημένη τότε θαλασσινή περιπέτεια – μια περιπέτεια που περιλάμβανε μια φωτιά στο φουσκωτό σκάφος της παρέας της, μια επτάωρη, νυχτερινή μάχη με τα κύματα μεταξύ Σερίφου και Κέας, μερικές φήμες και ένα αίσιο τέλος. Η αναθεώρηση των προτεραιοτήτων που μια τέτοια δοκιμασία συχνά συνεπάγεται σήμαινε ότι στη Νέα Υόρκη η μουσικός αναζήτησε έμπνευση σε μέρη θαυμαστά, όπως τα στούντιο της Daptone στο Μπρούκλιν – υπεύθυνα για ηχογραφήσεις καλλιτεχνών όπως της Εϊμι Γουάινχαουζ και του Μαρκ Ρόνσον. Η σχεδόν τυχαία συνάντηση στους διαδρόμους τους με τον μουσικό και παραγωγό Χόμερ Στάινβαϊς ήταν και η κρίσιμη: «Η σύνδεσή μας δεν διαπέρασε απλώς τα σύνορα αλλά βασίστηκε και στην κοινή μας αγάπη για τις μελωδίες. Ποτέ πριν δεν είχα μια επαγγελματική σχέση που να έμοιαζε τόσο με φιλία» δήλωνε η Μόνικα. Με τη δική του βοήθεια λοιπόν, αλλά και του κιθαρίστα Τόμας Μπρένεκ, ο δίσκος ολοκληρώθηκε. Λαμπερό, με γεμάτο μπάσο, ντίσκο αίσθηση και κάτι από το «Superstition» του Στίβι Γουόντερ είναι η περιγραφή του περιοδικού για το ομώνυμο τραγούδι του. «Ενα χαρούμενο κομμάτι, αλλά και αρκετά μελαγχολικό» παρατηρεί η δημιουργός του. «Κατά κάποιον τρόπο ξεκινάει από εκείνη τη νύχτα που κολυμπούσα για να ξαναβγώ στο φως».