Ωτοβλεψίες

Κι αν είναι ροκ, είναι και λαϊκό
Παράξενος Αύγουστος αυτός. Παράξενες και οι απώλειές του. Από τη μια ο λαϊκός (με όλη τη σημασία της λέξης) πολυτεχνίτης του κλαμπ Κύτταρο, το οποίο έγραψε σημαντικές σελίδες στο ελληνικό ροκ, Ανδρέας Γιακουμέλος. Από την άλλη, ο πιο ροκ ίσως στιχουργός του – αθάνατου – λαϊκού τραγουδιού Κώστας Βίρβος (εφοριακός στο επάγγελμα!). Ας αποχαιρετήσουμε με ένα τετράστιχο του δεύτερου: «Τι κι αν με ρίξεις στο κελί / που έχει πάντα βράδυ / έχω δυο μάτια στην ψυχή / που σκίζουν το σκοτάδι».

Και ράδια και αρβύλες. Σαν γροθιά μάς ήρθε η «είδηση». Από το ανερμάτιστο Διαδίκτυο (από πού αλλού;). Ο νέος διευθυντής Στάθης Λιβαθινός, λέει, ετοιμάζεται να ανεβάσει την επιτυχημένη «Ιλιάδα» του (και με παραστάσεις στο εξωτερικό) στο Εθνικό. Μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές, φυτεύουν βόλια στις καρδιές, που έλεγε και το τραγούδι. Τον αναζήτησα, ύστερα και από την αριθμητική επιτυχία των «Εκκλησιαζουσών» στην Επίδαυρο – όπου έμαθα μάλιστα ότι δεν εκλήθη επισήμως ο απελθών διευθυντής Σωτήρης Χατζάκης ο οποίος είχε βάλει στις ράγες την εν λόγω παραγωγή. Κατηγορηματική ήταν η διάψευσή του. Δεν θα ανέβαζε ποτέ, όντας διευθυντής, παλιά του παράσταση στην κρατική σκηνή όσο σύννομο και αν είναι αυτό. Αλλωστε θα έπρεπε να κάνει και συμβάσεις (τουλάχιστον τρίμηνες ή πεντάμηνες) στους συντελεστές της «Ιλιάδας». Ακυρο! Να όμως που, παρότι κράτησε τον προγραμματισμό του απελθόντος, ευγενής ων (όχι ότι είναι και κακός ο προγραμματισμός), δεν βγαίνουν τα πράγματα όπως τα περίμενε. Πρώτο θύμα, η κατά Πέτρο Ζούλια «Πιαφ» στο Κοτοπούλη – Ρεξ. Εξαιτίας της Ελεωνόρας Ζουγανέλη – Εντίτ, που κουράστηκε πολύ απ’ ό,τι έμαθα κι έχει και συναυλίες να δώσει και παρέμεινε ανένδοτη στην οκτωβριάτικη επανάληψη της εισπρακτικής επιτυχίας του Εθνικού. Εχει και νέο δίσκο με τον Μίνωα Μάτσα, έχει και εμφανίσεις (από 22 Ιανουαρίου στην Ακτή Πειραιώς) με τη Φωτεινή Βελεσιώτου, ήταν κι ανένδοτη σε παραινέσεις να το ξανασκεφτεί, πάει η Πιαφ. Την έφαγε η… μουσική σκηνή. Κι έμειναν τόσοι ηθοποιοί του θιάσου δίχως δουλειά!

Και Ντουμί και Τζούλης. Ανάμεσα όμως στα πολλά ανερμάτιστα που ακούγονται (διαδικτυακώς, πάντα) στον καυτό τούτον Αύγουστο ήταν και η ακύρωση για την επανάληψη της άλλης μεγάλης επιτυχίας, και εισπρακτικά, του Εθνικού: της «Φιλουμένας Μαρτουράνο», σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, με την Ελένη Ράντου και τον Αλκη Κούρκουλο – Ντομένικο ή Ντουμί Σοριάνο. Λάθος και αυτό, με πληροφορούν από το Εθνικό. Ολα θα γίνουν κανονικά στην κεντρική σκηνή του κτιρίου Τσίλερ, στην Αγίου Κωνσταντίνου. Απλώς ώς τον Νοέμβριο, που θα αρχίσουν οι πρόβες για τον σαιξπηρικό «Ριχάρδο Γ’» κατά Γιάννη Χουβαρδά, με τους Δημήτρη Λιγνάδη, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Θέμιδα Μπαζάκα, Νίκο Ψαρρά. Οπότε μένει να δούμε – ακόμη δεν έχει αποφασιστεί – αν και τι θα ανεβάσει από Δεκέμβριο η Ελένη Ράντου στο θέατρό της, το Διάνα, όπου μέχρι τότε προτίθενται να συνεχίσουν τη μουσική παράσταση «9:05», σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη, οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Χρήστος Θηβαίος, Οδυσσέας Ιωάννου. Βέβαια, δεν την κρύβω μια ανησυχία μου, που στη διεύθυνση του Εθνικού άρεσε ο σαιξπηρικός (ας τον πούμε έτσι) «Ιούλιος Καίσαρ», που ανέβασε το Φεστιβάλ για ένα διήμερο, σε σκηνοθεσία του Λιθουανού Τσέζαρις Γκραουζίνις. Τόσο που σκέφτεται, μαθαίνω, να τον εντάξει στο ρεπερτόριο, όπως θα εντάξει τον Γκραουζίνις και στο τμήμα σκηνοθεσίας στη Δραματική Σχολή του Εθνικού.

Και πολύς και λίγος. Οχι ότι θα έχουμε λίγο Τσέζαρις Γκραουζίνις αλλού. Καθότι σχεδιάζει να σκηνοθετήσει – υπομονετικά – από μέσα Οκτωβρίου στο υπόγειο του θεάτρου Ιλίσια – Βολανάκης τον Θανάση Τσαλταμπάση στον μονόλογο «Ιώβ» πάνω σε κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης και λογοτεχνικά, σε μια παραγωγή του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου, ο οποίος συμμετείχε – παραγωγικά – και στον «Ιούλιο Καίσαρα». Και αυτό, πέρα από τη «Μεταμόρφωση» του Κάφκα με τον Μανώλη Μαυροματάκη στο Βασιλάκου από τέλη Οκτωβρίου. Και πέρα από μία ακόμη σκηνοθεσία, αμερικανικού έργου, που μαθαίνω ότι ετοιμάζει για άλλο θέατρο. Πιένες!

Και φάλτσα και πλουσία. Να και τα κερασάκια. Από τη μια, η πρόθεση του Λάκη Λαζόπουλου να πρωταγωνιστήσει σε βρετανική πρόζα στο Γκλόρια. Από την άλλη, η συνεργασία του Αλέξανδρου Ρήγα με την Αννα Παναγιωτοπούλου, που έχει βάλει πλώρη για τον Ελληνικό Κόσμο, στη Β’ Σκηνή, παράλληλα με το σουξέ «Σμύρνη μου αγαπημένη» της Μιμής Ντενίση. Μιλάμε για το «Glorious!» (πλήρης τίτλος: The True Story of Florence Foster Jenkins, The Worst Singer in the World), για την ιστορία της «χειρότερης τραγουδίστριας στον κόσμο», της θρυλικής «σοπράνο» Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, που ως πάμπλουτη επέβαλε τα ανεκδιήγητα φάλτσα της στη μουσική βιομηχανία. Στην ελληνική εκδοχή (παίχτηκε ήδη σε 27 γλώσσες και 40 χώρες) θα συμμετέχουν, όπως μαθαίνω, οι Μαρία Κατσανδρή και Ευαγγελία Μουμούρη. Εθισμός στα φάλτσα, λοιπόν.