Πρελούδια γηπεδικού ρατσισμού

Η είδηση, τροχιοδεικτικό των πραγμάτων που θά ‘ρθουν: «Πολωνοί, τσέχοι, σλοβάκοι και σέρβοι χούλιγκαν διαδήλωσαν στην Μπρατισλάβα κατά των μεταναστών και του μαζικού κύματος μετανάστευσης από την Αφρική. Συμπλοκές με την αστυνομία, περισσότερες από 140 συλλήψεις». Οταν σε μια ήπειρο βουτηγμένη στην οικονομική ύφεση, τη διαφθορά και τις προκλητικές ανισότητες, οι οπαδοί στρέφονται εναντίον των πιο εξαθλιωμένων, σίγουρα κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Η Ευρώπη, από τη μία γωνιά έως την άλλη, μια απέραντη κυψέλη ρατσισμού και μισαλλοδοξίας. Τα γήπεδα, φωλιές φυλετικού μίσους και φανατισμού.

Τα γεγονότα και κυρίως ο τρόπος που παρουσιάζονται, όπως και οι κατά καιρούς δηλώσεις ποδοσφαιρικών παραγόντων ρίχνουν νερό στον μύλο των αντικοινωνικών συμπεριφορών. Παράλληλα, χώρες όπως η Ελβετία πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα: πριν από ενάμιση χρόνο οι Ελβετοί αποφάσισαν μέσω δημοψηφίσματος την επιβολή αυστηρής ποσόστωσης στην υποδοχή μεταναστών από χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ευθυγραμμιζόμενοι απολύτως με τις απόψεις του ακροδεξιού Ελβετικού Λαϊκού Κόμματος (SVP) που πρωτοστατεί στην εθνικιστική ρητορική στη χώρα. Είναι η ίδια χώρα που χωρίς τους μετανάστες θα είχε μια εθνική ομάδα που θα αγκομαχούσε για να πάρει την τρίτη θέση στους προκριματικούς ομίλους των μεγάλων διοργανώσεων.

Φυσικά, το πρόβλημα δεν είναι σημερινό. Το βίωσε η Αγγλία ήδη από τη δεκαετία του ’70 όταν οι μαύροι ποδοσφαιριστές έπεφταν συνεχώς θύματα φυλετικού εκφοβισμού, ο οποίος τρεφόταν από έναν ιδιότυπο ελιτισμό που είχε τις ρίζες του στις «αυτοκρατορικές» καταβολές της Μεγάλης Βρετανίας και στο αποικιοκρατικό παρελθόν της.

Σήμερα τα πράγματα είναι απαλλαγμένα από τέτοια περιττά μεγαλοϊδεολογικά προσχήματα: οι αφρικανοί φτωχοδιάβολοι που είναι αρκετά απελπισμένοι ώστε να διασχίζουν τη Μεσόγειο με βάρκες, να κρύβονται κάτω από τριαξονικά και να σκαρφαλώνουν σε ηλεκτροφόρα σύρματα στο Καλαί προκειμένου να περάσουν στην Αγγλία, απειλούν το λαμπρό πολιτισμικό οικοδόμημα της Εσπερίας. Και πλέον ούτε το ποδόσφαιρο είναι ικανό να τους δώσει το πολύτιμο διαβατήριο στη ζωή. Το football trafficking όπως και κάθε είδους παράνομο εμπόριο ανθεί όπου σοβεί οικονομική κρίση. Τα εννιάχρονα που έρχονται από την Γκάνα ή την Ακτή του Ελεφαντοστού φορτωμένα με υποσχέσεις και ένα πόστερ του Ντρογκμπά για να δοκιμαστούν στη Μίλαν, στην Ντόρτμουντ ή στην Τσέλσι, σπάνια θα βρεθούν στο χορτάρι ενός μεγάλου γηπέδου. Και αν το καταφέρουν, αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο το ενδεχόμενο να δεχτούν μια μπανάνα στο πρόσωπο καθώς παίζουν. Ολα αυτά σε μια Ευρώπη που εκφασίζεται ταχύτατα, ενώ οι μεγάλοι ηγέτες της βαυκαλίζονται με γελοιότητες περί αλληλεγγύης, ανθρωπισμού και ισότητας, κάνοντας άνοστα αστεία στις μεγάλες αίθουσες, υπό τους ήχους της Ωδής στη Χαρά του Μπετόβεν.

Το πρόβλημα όμως δεν θα λυθεί αν δεν συνειδητοποιήσουν το μέγεθός του πρώτα τα υγιή κύτταρα των κερκίδων. Και αν υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να ορθώσουν ανάστημα στον ρατσισμό, ποδοσφαιρικό ή μη, αυτοί βρίσκονται στις ανοιχτές θύρες των γηπέδων και όχι πίσω από τις κλειστές πόρτες της χυδαίας ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας.