[Ενστάσεις] Αδιαφορία για τους μετανάστες

Στη Μυτιλήνη οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι τόσο πολλοί ώστε συστηματικά δημιουργούνται επεισόδια. Στην Κω οι επαγγελματίες του νησιού κατηγορούν το κράτος για πλήρη απουσία, την τροφή, τα φάρμακα ή τις πρώτες ανάγκες τους τα πληρώνουν εκείνοι. Στη Νάξο οι πρόσφυγες από τη Συρία, σύνολο εβδομήντα άνθρωποι, βρίσκονται υπό αστυνομική φρούρηση σε κλειστό στάδιο, έχουν τροφή, τηλέφωνο, πρόσβαση στο Διαδίκτυο αλλά ουσιαστικά είναι υπό περιορισμό. Και βέβαια στην Αθήνα το πρόβλημα συμπυκνώνεται στις εικόνες από το Πεδίον του Αρεως, από τους καταυλισμούς ανάγκης προσφύγων που λιώνουν μέσα στη ζέστη χωρίς να έχουν δυνατότητα να πάρουν γάλα για τα παιδιά τους. Ο Δήμος Αθηναίων διαθέτει δομές περίθαλψης αλλά είναι προφανές ότι δεν επαρκούν για να καλύψουν το πρόβλημα.

Κι η κυβέρνηση; Για την ώρα παλινωδεί. Στην αρχή νοιάστηκε για την επικοινωνία ανοίγοντας το στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας. Μπράβο, επέδειξαν ανθρωπισμό. Και μετά;

Μετά, ως συνήθως, τίποτα. Οι μετανάστες είτε αφέθηκαν στην τύχη τους, με την αρμόδια υπουργό Τασία Χριστοδουλοπούλου να κάνει δηλώσεις υποδειγματικής άγνοιας του ρόλου της (ή μήπως υποδειγματικού κυνισμού;), είτε εργαλειοποιήθηκαν στον βωμό μιας εθνοκεντρικής δήθεν διαπραγμάτευσης με τους εταίρους όπου υπουργοί απειλούσαν να δώσουν διαβατήρια και να στείλουν δυστυχείς ανθρώπους, ως πρόβλημα, στην Ευρώπη. Ακόμα και σήμερα, η κυβέρνηση μόνο για την επικοινωνία ενδιαφέρεται: στέλνει τους πρόσφυγες απ’ το Κέντρο στον υποβαθμισμένο Ελαιώνα, ουσιαστικά δηλαδή επιδιώκει να τους αποσύρει από τα δημόσια βλέμματα.

Μόνο μια κυβέρνηση ανάλγητων και αδιάφορων εξουσιαστών θα μπορούσε να φερθεί έτσι σε ανθρώπους με τόσο μεγάλη ανάγκη. Κρίμα τα παχιά λόγια περί αλληλεγγύης. Δυστυχώς και στο μεταναστευτικό ζήτημα η κυβέρνηση πολιτεύτηκε όπως και στα άλλα. Χωρίς σχέδιο. Χωρίς στόχο. Χωρίς πολιτική. Αφήνοντας ένα τεράστιο ανθρωπιστικό πρόβλημα για το οποίο παριστάνει ότι δεν βλέπει τις κοινωνικές επιπτώσεις του.

Οπως πολλά άλλα, ούτε αυτό είναι αριστερό.