Το πούλμαν, του πούλμαν, ω Βλέπυρε!

Τόσα πούλμαν δεν είχε ματαδεί η Επίδαυρος. Ούτε προεκλογική συγκέντρωση (στις δόξες τους). Αμέτρητα. Κομβόι. Φουλ το πάρκινγκ έξω από το αρχαίο θέατρο. Να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Hταν και τα 20 πούλμαν που έβαλε το Εθνικό Θέατρο, σε ειδική προσφορά μεταφοράς από και προς την Αθήνα και εισιτηρίου για το άνω διάζωμα στα 15 ευρώ, πακέτο, για 1.000 θεατές των «Εκκλησιαζουσών» κατά Γιάννη Μπέζο. Περίπου όσους έμειναν και απέξω στη sold out παράσταση του Σαββάτου, που είχε προπωλήσει μάλιστα πάνω από 7.500 εισιτήρια μέχρι την Πέμπτη (κάπως έτσι φτάσαμε στoυς 18.000 θεατές για το διήμερο – αριθμός ρεκόρ, πόσω μάλλον για τόσο δύσκολο καλοκαίρι, άλλο αν η εν λόγω αριστοφανική κωμωδία στις πρώτες παραστάσεις της, εν μέσω capital controls, δεν έκανε πιένες).

Οχι μόνο γέμισε το κοίλον το Σάββατο, αλλά έδιωξαν κόσμο τα ταμεία. Τι να κάνουν οι άτυχοι, είδαν κι απόειδαν, είπαν να χαρούν το φαγητό στον Λεωνίδα του Λυγουριού. Τόσοι πήγαν που όταν έφτασαν κατά τις 11 και κάτι οι τυχεροί θεατές κατέληξαν άτυχοι σε κάποια από τα πιάτα του που είχαν εξαντληθεί!

Και πολλά… περιττώματα. Πάρα πολλά. Κάθε τρίτη λέξη. Καθ’ υπερβολή και κατ’ επίταση. Γέμιζε το στόμα του Βλέπυρου – Γιάννη Ζουγανέλη κάθε που μιλούσε για την αφόδευσή του και τα περί αυτής. Και το έκανε συχνά και κατά ριπάς. Και χαχαχά το κοινό. Οχι όλο. Υπήρχαν πολλοί που το σχολίαζαν βγαίνοντας από το αρχαίο θέατρο: τόσο χ… καιρό είχαμε να ακούσουμε!

Επέμενε ο Γιάννης Μπέζος ότι δεν είχε πρόθεση για επιθεωρησιακού τύπου παρεκτροπές σε αυτόν τον Αριστοφάνη. Αν εξαιρέσουμε τη διαρκή περιττωματοσυζήτηση, δεν φάνηκε τέτοια πρόθεση. Επέμεναν και τα μπλογκ ότι υποδύεται ο ίδιος μια Πραξαγόρα (την κυρία του λερωμένου Βλέπυρου, που λέγαμε) σε στυλ της Προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου. Αν εξαιρέσει κάποιος τη διψασμένη για εξουσία και την επιβολή της γυναίκα και το ενδυματολογικό (αυτή η κίτρινη καζάκα-ρεντιγκότα έβγαζε μάτι), δεν βγήκε και πολύ Κωνσταντοπούλου. Μάλλον πιο πολύ είχε βγει Ντόρα Μπακογιάννη ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος στον ίδιο ρόλο, στην παράσταση του Εθνικού και του Ανδρέα Βουτσινά (1996).

Στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου μπορεί να μην είχε πούλμαν, αλλά πρώτη φορά τα αυτοκίνητα έφτασαν να κινούνται και να παρκάρουν, ολούθε, στον πεζόδρομο πριν από το μονοπάτι που οδηγεί στο θεατράκι. Σχεδόν (ή πολύ) ενοχλητικά. Οπως κατέληξαν να είναι και τα μεγάφωνα από τη συναυλία του αγροτουρισμού, εν ώρα παράστασης. Ητοι, του δεύτερου «Αίαντα» (σοφόκλειου, αυτή τη φορά) της Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου με τον – μάλλον άτονο και δίχως αναπνοές – Χάρη Φραγκούλη. Ο άλλος Αίας (του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου), Νίκος Κουρής βρέθηκε πάντως στις πρώτες σειρές του Μικρού Θεάτρου το Σάββατο. Και χειροκρότησε μαζί με το, όπως φάνηκε, ευχαριστημένο κοινό, τον μέγα «νικητή» της παράστασης, τον Τεύκρο – Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη (από το Αβαρίκο Μεσολογγίου, παρακαλώ), αλλά και την υποβλητική μουσική του Αγγελου Τριανταφύλλου, που συμμετείχε και στην παράσταση.

Και μια και την προηγούμενη εβδομάδα λέγαμε για την επικείμενη προσαρμογή προς τα κάτω των τιμών – στην κρίση – από το Εθνικό και τον διευθυντή του Στάθη Λιβαθινό, με πρώτο δείγμα τις «Εκκλησιάζουσες», και την Παρασκευή είναι η σειρά της δεύτερης κρατικής σκηνής, του ΚΘΒΕ, με την «Ιφιγένεια στη Χώρα των Ταύρων» κατά Θωμά Μοσχόπουλο, η στήλη είπε να ανιχνεύσει και τις προθέσεις του διευθυντή εν Θεσσαλονίκη Γιάννη Βούρου. Ομως εκεί οι τιμές έχουν πέσει ήδη σε πολύ χαμηλά επίπεδα, έως και στα 5 και 7 ευρώ, με μέση τιμή εισιτηρίων 9,7 ευρώ.

Κλείνοντας, να τονίσουμε και την είδηση: μετά την ακύρωση των αριστοφανικών «Νεφελών», στις 14 και 15 Αυγούστου θα επαναληφθούν στην Επίδαυρο οι αριστοφανικοί «Αχαρνής» κατά Γιάννη Κακλέα, που είχαν συμπέσει με το δημοψήφισμα (και παρ’ όλα αυτά είχαν 13.000 θεατές στο πρώτο τους διήμερο). Επιδαύριας χαράς ευαγγέλια.