Λιτός και ποιητικός ο δεύτερος φετινός «Αίας»

Μόνο τα στοιχειώδη. Λίγο χαλικάκι ριγμένο στο έδαφος. Πού και πού κοκκίνιζε λες και είχε αφήσει τα ίχνη του κάποιος που είχε πατήσει σε αίμα. Ενα σκαμνάκι σε μια γωνιά. Και λίγα μουσικά όργανα με διακριτική παρουσία σε μιαν άλλη. Αυτά ήταν όλα κι όλα όσα υποδέχονταν τους θεατές το βράδυ του Σαββάτου (συνολικά περί τα 1.000 άτομα, Παρασκευή και Σάββατο) στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου όπου παιζόταν ο «Αίας» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου. Ηταν η δεύτερη φορά μέσα σε δύο εβδομάδες που παιζόταν το έργο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου – η πρώτη σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου στο Μεγάλο Θέατρο.

Λιγοστοί και οι ηθοποιοί, οι οποίοι εναλλάσσονταν στους βασικούς ρόλους και κρατούσαν θέση και στον Χορό, με ρούχα απλά, καθημερινά, που δεν αποσπούσαν το βλέμμα. Ο λόγος της γοητευτικής μετάφρασης του Παναγή Λορεντζάτου και η μουσική του Αγγελου Τριανταφύλλου κρατούσαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο επιτρέποντας να αναδειχθούν ίσως οι πιο βαθιές αποχρώσεις των ψυχολογικών μεταπτώσεων των ηρώων.

Μερικές νότες σήμαναν την έναρξη – όχι ικανές για να κάνουν τα τζιτζίκια να τραγουδήσουν. Σε λίγο ο Αίας – Χάρης Φραγκούλης ξεδίπλωσε το μανιασμένο δράμα του, ενώ ένα ανδρείκελο που έστεκε πίσω του (έως ότου αποκαλυφθεί ότι είχε τον ρόλο του γιου του) υποδήλωνε πως οι άνθρωποι γίνονται υποχείρια των θεών.

Η σύντροφος του τραγικού ήρωα Τέκμησσα – Σοφία Κόκκαλη έμοιαζε με κοπέλα ερωτευμένη που πασχίζει να σώσει τον άνδρα που αγαπά και δεν αντέχει, εκείνον τον πιο ανδρειωμένο των Ελλήνων, να τον βλέπει κουρνιασμένο από την ντροπή και βουτηγμένο στο αίμα. Ικετεύει, θρηνεί, επιστρατεύει τον ερωτισμό της, μοιρολογά. Κι εκείνος, για να την αποπροσανατολίσει, όπως και τους συντρόφους του, μιλά με λόγια απλά, χωρίς ίχνος τρέλας, αλλά και χωρίς αέρα ήρωα. Παίρνει μια τελευταία γεύση από το κορμί της, το πάνινο παπούτσι της για συντροφιά και χάνεται από τις κλίμακες του κοίλου. Ώς τη στιγμή που ο Αγγελος – Αγγελος Τριανταφύλλου με ένα βαρύ «σ» θα αποκαλύψει τις προφητείες του Κάλχαντα για το τραγικό τέλος του Αίαντα.

Η σκηνοθέτις θα επιλέξει να δείξει επί σκηνής την αυτοκτονία του ήρωα, που ταλαντεύεται ως προς τον τρόπο που θα πέσει πάνω στο σπαθί του. Ο αδελφός του Τεύκτρος – Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης θα υπερασπιστεί με σθένος το δικαίωμα ταφής του αδελφού του μπροστά στον Μενέλαο – Θάνο Τοκάκη, που τολμά να απλώσει χέρι στη χήρα, και στον Αγαμέμνονα – Μιχάλη Σαράντη. Και πριν ο Οδυσσέας – Νικόλας Χανακούλας προτείνει στον αρχηγό των Αχαιών να υποχωρήσει, φωνή θεού (Νίκος Παναγιωτόπουλος) παρεμβάλλεται – «ας είχε κατέβει στον Αδη εκείνος που έδειξε στους Ελληνες τα όπλα». Λίγο πριν το φινάλε, όλη η ομάδα μετατράπηκε σε μια μπάντα στην άκρη της ορχήστρας λίγο πριν μια τρομπέτα σαλπίσει το σήμα της λήξης.