Μαγιό: Η αξία της λιτότητας

Οι πλέον πολύπαθοι και πεπειραμένοι σ’ αυτή τη ζωή, όταν μιλάνε στοχαστικά, προσέχουν να μην αναφέρουν τις λέξεις «ποτέ» και «πάντα». Αφού όλα είναι φθαρτά και σχετικά, οι βεβαιότητες είναι παροδικές. Σκέψεις σαν αυτές κάνουμε συχνά μόλις το ελληνικό καλοκαίρι βρεθεί στο φόρτε του – καλή ώρα! – και μας βρίσκει με το ελάχιστο κομμάτι υφάσματος να απολαμβάνουμε τη θάλασσα και τον ήλιο. Και αυτές οι σκέψεις γίνονται η άμυνά μας απέναντι στις απαιτήσεις της μόδας. Καθώς το δυνατό φως που μοιάζει με σκοτάδι θολώνει τα μάτια, σβήνει και κάθε ανάγκη μας να ξεχωρίσουμε με το ντύσιμό μας, κάθε επιθυμία μας να συνδυάσουμε χρώματα και σχέδια.  

Ο ελληνικός τρόπος του καλοκαιριού θα υπάρχει πάντα για να εκμηδενίζει τα λογότυπα, τη φλυαρία των ενδυματολογικών συνόλων, τον καταιγισμό των τάσεων που κάθε σεζόν παρουσιάζουν τους «πυλώνες» της κομψότητας. Η πολυτέλεια του στιλβωμένου περίγυρου στα θέρετρα πολυτελείας είναι ο συνήθης χώρος διαφημιστικής προβολής μεμονωμένων αντικειμένων που εγκλωβίζουν τα σώματα σε περίπλοκα στυλ. Και σε μια ερμηνεία του με όρους μαζικής κατανάλωσης, το ενδυματολογικό πρωτόκολλο της πολυτελούς πισίνας ή της παραλίας με λίστα κρατήσεων στις ξαπλώστρες απαιτεί επικές παραγωγές με βάση τα μαγιό με λεπτομέρειες λεοπάρ, τα μαύρα διάφανα καφτάνια, τα μαλλιά με σπαστές μπούκλες και τις ψηλές πλατφόρμες εσπαντρίγες.

Ωστόσο, σε μια οποιαδήποτε παραλία της νησιωτικής ή της ηπειρωτικής ζώνης, αμμώδη ή βραχώδη, ερημική ή πολυσύχναστη, το στυλ περιορίζεται στην απόλαυση της θάλασσας. Το σώμα ντύνεται το δέρμα του υπερέχοντας των συλλογών που προτείνουν οι σχεδιαστές. Το μόνο που μας απομένει ως τελευταίο προπύργιο της πλήρους αποστασιοποίησής μας από τα προστάγματα των ειδικών της μόδας είναι η επιλογή του μαγιό. Μπικίνι ή ολόσωμο δηλαδή. Ανάλογα με τη μορφολογία του σώματος. Και όλες αυτές οι εικόνες που οι σχεδιαστές αναρτούν στους λογαριασμούς τους στο Instagram με θέμα τη ναυτική διακόσμηση των παραθεριστικών τους καταλυμάτων στις μεσογειακές ακτές, μαζί με τις fashion bloggers που πασχίζουν να συνδυάσουν κοκτέιλ από φρούτα στην ίδια απόχρωση με βερνίκια νυχιών και με πετσέτες παραλίας απλωμένες σε ξαπλώστρες κάποιας ξενοδοχειακής πισίνας, δείχνουν άχρηστες στη βαριά σκιά του καύσωνα.

ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΤΤΟΥ. Θα το σκεφτόμασταν αυτό αν δεν είχαμε υποστεί τους περιορισμούς της κατανάλωσης λόγω ελέγχου κεφαλαίων; Μάλλον όχι. Πιθανόν και να μας κυρίευε το αγκομαχητό της κτήσης ενός «συλλεκτικού» αξεσουάρ. Με το οποίο εκπληρώνεται η αίσθηση του «ανήκειν» στην ελίτ εκείνων που συνεχίζουν το σπορ του ξοδέματος στο όνομα της ερωτικής απόλαυσης του περιττού.

Ομως η ζωή στην ελληνική παραλία αυτό το καλοκαίρι περισσότερο από ποτέ είναι απελευθερωτική. Η έκσταση που νιώθουμε μετά την πρώτη βουτιά στη θάλασσα, αυτή η έξοδός μας από τα ρούχα και η ένωσή μας με το γαλάζιο σύμπαν, δεν έχει ανάγκη από συνοδεία σχεδιαστικής υπογραφής. Η διάχυσή μας στο υγρό άπειρο συμβαίνει απλά, σχεδόν τελετουργικά. Χωρίς πέδιλα με εκκωφαντικά τακούνια, χωρίς εφαρμοστά φορέματα με αποκαλυπτική πλάτη, δίχως τσάντες με βαρύγδουπο ντιζάιν ή απαστράπτοντες σκελετούς γυαλιών επεξεργασμένους με κόκκους από γκλίτερ και ψήγματα χρυσού.  

Αν η μόδα των ημερών μας επιδιώκει έναν αριστοτεχνικά επεξεργασμένο ταξικό διαχωρισμό, όπου οι λίγοι πλούσιοι έχουν προτεραιότητα στην πρεμιέρα του εκλεκτού καινούργιου, ο τρόπος του ελληνικού καλοκαιριού δείχνει την ανυπακοή του με αντιπροτάσεις. Στο δικό μας αρχιπέλαγος η αξία του στυλ ενός χειροποίητου φορέματος Valentino, μιας λινής πουκαμίσας Celine εξομοιώνεται δημοκρατικά με μια βερμούδα από ψαλιδισμένο τζιν παντελόνι, ένα βαμβακερό λευκό φόρεμα ή μία εμπριμέ γιαγιαδίστικη ρόμπα.