Ο πρίγκιπας Τζορτζ έχει ήδη τα μάτια στον θρόνο

Είκοσι τέσσερις ώρες αφότου ο Τζορτζ Οσμπορν, ο βρετανός υπουργός Οικονομικών, παρέδωσε τον πρώτο προϋπολογισμό που καταρτίστηκε αποκλειστικά από Τόρις – από το 1996 έως σήμερα -, συνέβη κάτι πολύ περίεργο. Συνεργάτες του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον έκαναν τα συνήθη τηλεφωνήματα στα στελέχη των εφημερίδων που ετοιμάζουν τα κυριακάτικα φύλλα, μια πρακτική που τους δίνει την ευκαιρία να κάνουν σχόλια ή να δώσουν και κάποιες ειδήσεις. Ομως, αυτή την εβδομάδα ο τόνος τους ήταν διαφορετικός, παρότι ο προϋπολογισμός γενικά θεωρήθηκε επιτυχής. Αντί του γνωστού πομπώδους ύφους, εμφανίστηκαν σχεδόν παρακλητικοί. Επέμειναν ότι ο πρωθυπουργός ασχολήθηκε προσωπικά με τη διαδικασία κατάρτισης του προϋπολογισμού και ότι ήταν ο ουσιαστικός εμπνευστής της κυβερνητικής στρατηγικής – άρα οι έπαινοι έπρεπε να αφορούν εκείνον και όχι μόνο τον υπουργό Οικονομικών.

Οι αναλυτές το έχουν πει εδώ και καιρό: ο Κάμερον είναι το πρόσωπο της κυβέρνησης Οσμπορν. Ο 44χρονος υπουργός είναι τόσο κυρίαρχος – παρατηρεί το περιοδικό «Πολίτικο» – και τόσοι Τόρις έχουν ασπαστεί το δικό του οικονομικό αφήγημα, ώστε η πολιτική φιλοσοφία που αποκαλείται «συντηρητισμός» μοιάζει, στη βρετανική εκδοχή της, με μια παραφυάδα του λεγόμενου «Osbornomics». Ο πρωθυπουργός δεν ασχολείται με τις λεπτομέρειες της πολιτικής ή τη διαχείριση κρίσεων και την καθημερινή διακυβέρνηση: εάν θέλεις να ληφθεί κάποια απόφαση ή να λυθεί ένα πρόβλημα ή να σωθεί ένας σύμμαχος, ο Τζορτζ είναι ο άνθρωπος στον οποίο πρέπει να αποτανθείς. Οχι ο Ντέιβιντ.

Το παράδοξο είναι προφανές. Παρότι είναι ο πρώτος επικεφαλής μιας πλειοψηφίας των Συντηρητικών εδώ και δύο δεκαετίες, ο Κάμερον αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να παραγκωνισθεί μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Υιοθετώντας την πρόταση περιορισμού της θητείας του προέδρου του κόμματος σε δύο, ουσιαστικά υπονόμευσε την εξουσία του καθώς πλέον τα στελέχη συσπειρώνονται γύρω από εκείνον που θεωρείται διάδοχός του. Ο θρίαμβος των Τόρις στις εκλογές θεωρήθηκε ως δικαίωση της οικονομικής στρατηγικής του κόμματος, γεγονός που έβαλε τον Οσμπορν σε περίοπτη θέση.

Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι ο Κάμερον ήταν πολύ ικανός στις δημόσιες σχέσεις πολύ πριν γίνει πρωθυπουργός. Εχθρός της ιδεολογίας, ρίχνει όλο το βάρος του να δείχνει πραγματιστής και να είναι ο ευπαρουσίαστος εκπρόσωπος μιας χώρας που, σύμφωνα με τα λόγια του Ντιν Ατσεσον, έχασε μια αυτοκρατορία, όμως ακόμα δεν έχει βρει τον καινούργιο ρόλο της.

Αυτό δεν ισχύει για τον Οσμπορν. Σπούδασε Σύγχρονη Ιστορία στην Οξφόρδη και διαθέτει την ευαισθησία ενός ιστορικού. Πολύ προσαρμοστικός, όπως αποδείχθηκε, στις καθημερινές μηχανορραφίες της πολιτικής, κατανοεί ότι οι ψηφοφόροι δεν σκέφτονται για την πολιτική σε καθημερινή βάση, αλλά μάλλον με όρους πιο μακροχρόνιων περιόδων. Οι φράσεις που διατύπωσε αποδείχθηκε ότι ήταν ικανές να οδηγήσουν σε αυτοδύναμη κυβέρνηση. «Μακροπρόθεσμος οικονομικός σχεδιασμός» δεν είναι μια συναρπαστική φράση, όμως έχοντάς τη δοκιμάσει σε πολλές μελέτες συμπεριφοράς ψηφοφόρων την ανέφερε συνεχώς στις προεκλογικές του εμφανίσεις. Η ιδέα ότι «οι Εργατικοί δεν διόρθωσαν τη στέγη όταν ο ήλιος έλαμπε» είναι επίσης δικό του δημιούργημα, όπως επίσης ότι «δεν δίνεις τα κλειδιά σε κάποιον που, όπως οι Εργατικοί, τράκαραν το αμάξι».

Καθώς η αντίστροφη μέτρηση για την πρωθυπουργία του Κάμερον έχει αρχίσει, η διαδοχή δεν φαίνεται να προκαλεί ερωτήματα. Ο πρίγκιπας Τζορτζ έχει ήδη τα μάτια στον θρόνο.

Ο Αγιος Γεώργιος και οι δράκοι
Η εφημερίδα «Daily Mail» είναι τόσο σημαντική στη δημιουργία του ηγετικού του προφίλ, ώστε πρόσφατα προσέλαβε τον πολιτικό συντάκτη της Τζέιμς Τσάπμαν ως σύμβουλο. Μετά την παρουσίαση του προϋπολογισμού, το ταμπλόιντ κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο μια ηρωική φωτογραφία του Οσμπορν και τίτλο: «Ο άφοβος Τζορτζ σκοτώνει τους δράκους».