Τι είδε ο Γιαπωνέζος στην Επίδαυρο;

Τι είδαν τα ΚΑΠΗ Αργολίδας και περιχώρων; Τον Γιαπωνέζο! Ή, μάλλον, τους Γιαπωνέζους. Στη λ’ ραψωδία της Οδύσσειας με άξονα τις πρακτικές του θεάτρου Νο που στην Επίδαυρο ντύθηκε «Νέκυια» και τη συν-σκηνοθεσία του Μιχαήλ Μαρμαρινού.

Είδε το Φεστιβάλ πως πέτυχε το πείραμα στις παραστάσεις του «Αίαντα» κατά Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο την περασμένη εβδομάδα και έσπευσε να γεμίσει το κοίλον με πάνω από 2.000 ανήσυχα πολιτιστικώς μέλη των ΚΑΠΗ της Πελοποννήσου. Ηταν και το εξαψήφιο νούμερο σε ευρώ που φέρεται κατ’ άλλους να δόθηκε από την εκεί Περιφέρεια και κατ’ άλλους από το υπουργείο, χάρη στην «ευγενή προσφορά» από την Περιφέρεια Αττικής. Η οποία φέτος, αίφνης, έβαλε το χέρι στην τσέπη για να στηρίξει τον Πολιτισμό. Ας μην το γενικεύουμε. Για να ενισχύσει τις παραγωγές του Φεστιβάλ Αθηνών θα έπρεπε να πούμε.

Αντί να εφαρμόσει άλλη τιμολογιακή πολιτική όπως το Εθνικό Θέατρο και αφού το είχε που το είχε, εν μέσω οικονομικών και τραπεζικών δυσχερειών, το θρυλούμενο εξαψήφιο ποσό, είπε να ενισχύσει τις εντυπώσεις στα Επιδαύρια.

Στον αντίποδα, ο διευθυντής του Εθνικού Στάθης Λιβαθινός, ύστερα και από την επιμονή του το θέατρο να δώσει το «παρών» ακόμη και στα δύσκολα (όπως το δημοψήφισμα και τα capital controls), αποφάσισε να προχωρήσει σε μία ακόμη γενναία κίνηση: να κατεβάσει 11.000 εισιτήρια για τις αριστοφανικές «Εκκλησιάζουσες» κατά Γιάννη Μπέζο (ναι, εκεί που ποιείται την Πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου!) την επόμενη εβδομάδα στα 8 ευρώ. Και να δοκιμάσει πιλοτικά – άλλωστε οι «Εκκλησιάζουσες» είναι η δεύτερη και τελευταία παραγωγή του Εθνικού στην Επίδαυρο φέτος – ένα πακέτο 15 ευρώ, με εισιτήριο για το άνω διάζωμα και μεταφορά με πούλμαν από και προς την Επίδαυρο, για άλλους 1.000 θεατρόφιλους.

«Είναι μόνο το ξεκίνημα αυτό» μου είπε ο Στάθης Λιβαθινός. «Θα ακολουθήσει ανάλογη αναπροσαρμογή και τον χειμώνα στο Εθνικό, σε αυτή τη δύσκολη στιγμή της ελληνικής κοινωνίας. Του χρόνου θα προσπαθήσουμε να έχουμε στα πούλμαν και θεατρολόγους που θα εξηγούν τα του έργου και του ποιητή. Με στόχο να κάνουμε το μακρύ και δύσκολο – για πολλούς – ταξίδι της Επιδαύρου πιο εύκολο και προσιτό».

Προανάκρουσμα φθηνότερων εισιτηρίων, με έννοια για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το ευρύ θεατρόφιλο κοινό. Ηδη ο Σωτήρης Χατζάκης είχε κατεβάσει αισθητά τα εισιτήρια στις αίθουσες του Εθνικού, που φέτος «πλουταίνουν» ξανά με τη – δικαστική – επαναπόκτηση του Rex. Και τώρα έρχεται νέα προσαρμογή από τον νέο διευθυντή.

Και μια και μιλούσαμε για θεατρόφιλους (ίσως και θεατροφιλόφιλους, όπως συνηθίζει να χαριτολογεί ο Σταμάτης Φασουλής), δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έδωσαν το «παρών» στις πρώτες σειρές και έφεραν ώς την καυτή Αθήνα – όχι ότι η Επίδαυρος πήγαινε πίσω – τα ερωτηματικά τους: τι ακριβώς σκηνοθέτησε ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στην παράσταση του θεάτρου Νο; Για να το κάνει κάποιος αυτό – μου έφθασε μια από τις αιρέσεις για τη «Νέκυια» – θα πρέπει να έχει ζήσει 10 χρόνια στην Απω Ανατολή.

Απω Ανατολή είπαμε και δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε τους θεατρόφιλους (ή θεατροφιλόφιλους) που, είτε μετά το ξενύχτι στο Καπάκι είτε χάρη σε ένα επίμονο ξυπνητήρι, σηκώθηκαν Σάββατο ξημερώματα για να βρεθούν στις 6 στο αρχαίο θέατρο για το «Κάλεσμα στον ήλιο» που είχε ζητήσει από το Φεστιβάλ (με τη σειρά του πήρε άδεια από την Αρχαιολογική Υπηρεσία) και είχε υποσχεθεί ο γιαπωνέζος μεγάλος μάστερ Γκένσο Ουμεγουάκα. Τελετουργία που κράτησε κοντά δύο ώρες – με διάλειμμα, παρακαλώ.

Πάλι καλά που ένα μέρος του κοινού είχε αποκούμπι ελληνικό στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου: τις μουσικές παραστάσεις του Θάνου Μικρούτσικου «Η μνήμη όταν επιστρέφει… εκδικείται». Αυτή την εκδίκηση καλό είναι να τη φοβούνται κάποιοι. Ειδικά από όσους έχουν ακόμα μνήμη.