Ισχύς εν τη ενώσει

«Pride»: Οση ζημιά έκανε στο κοινωνικό κράτος, άλλο τόσο ενέπνευσε τους βρετανούς κινηματογραφιστές: ιδού η πολιτιστική «κληρονομιά» της Μάργκαρετ Θάτσερ. Και τον Μάρτιο του 1984, όταν δηλαδή η κυβέρνησή της ανακοίνωσε το κλείσιμο – και τη μετέπειτα ιδιωτικοποίηση – 70 ανθρακωρυχείων, οι διαδηλώσεις υπήρξαν μαζικές, όπως και η καταστολή τους: 20.000 βρέθηκαν στο νοσοκομείο, 13.000 στη φυλακή και δύο δολοφονήθηκαν. Πιο μαχητικοί υπήρξαν οι ανθρακωρύχοι της Νότιας Ουαλίας, η αξιοθαύμαστη ενότητα των οποίων εντυπωσίασε την gay κοινότητα, που έσπευσε να ενισχύσει τον απειλούμενο αγώνα τους.

Κινηματογραφικά μιλώντας, το συγκεκριμένο συγκρουσιακό πλέγμα είναι αμιγώς βρετανικό: συντηρητικοί προλετάριοι αντιμετωπίζουν μια καταστροφική κοινωνική αλλαγή και, μέσω αυτής, ωριμάζουν. Πολυάριθμες οι ταινίες που έχουν βασιστεί στο εν λόγω μοντέλο (μια ματιά στη φιλμογραφία του Κεν Λόουτς θα σας πείσει) αλλά το μήνυμα του «Pride» δεν σταματά εκεί. Γιατί σε μια εποχή σαν τη σημερινή, όπου οι διαδικτυακές ομάδες κοινωνικής ισότητας αντιπροτείνουν έναν ολοκληρωτισμό εκ του αντιστρόφου (αντικαθιστώντας την αλληλεγγύη με έναν ανελέητο μισανθρωπισμό), ο σκηνοθέτης Μάθιου Γουόρκους υπενθυμίζει το μεγαλείο της ενότητας απέναντι σ’ έναν κοινό εχθρό.

Παραπέμποντας στον «εργατικό» καμβά του «Ανδρες με τα όλα τους», το «Pride» είναι μια διασκεδαστική, φωτεινή και (ας χρησιμοποιήσουμε τον γνωστό αγγλικό όρο) feel-good ταινία με βασικό στόχο την ψυχαγωγία αλλά και την ενημέρωσή μας. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές (η αφρόκρεμα της βρετανικής υποκριτικής έχει, άλλωστε, επιστρατευθεί – από τον Μπιλ Νάι μέχρι την Ιμέλντα Στάντον), οι συγκρούσεις των ηρώων, διαχειρίσιμες, και τα κωμικά γκαγκς (που οι ομάδες που αναφέραμε θα έβρισκαν… σεξιστικά) επιδεικνύουν μια άκρως λειτουργική τρυφερότητα.

Βαθμοί: 6