Το χάδι των λέξεων, το τραγούδι των φίλων

^«Το πέτρινο χαμόγελό» του έγινε γνωστό από την Αρλέτα και τραγουδήθηκε από χιλιάδες χείλη. Οι αγαπημένες του σκοτεινές μορφές αφήνονταν στο χάδι των λέξεων που άπλωνε στον καμβά του. Και τα λόγια, όταν δεν γίνονταν στίχοι ή σύντροφοι των εικαστικών του αναζητήσεων, έμπαιναν στη σειρά για να συνθέσουν τις ξεχωριστές ιστορίες του, που αγάπησαν όχι μόνο όσοι αφέθηκαν στις σελίδες των μυθιστορημάτων («Το μπακακόκ», «Ζωή την άλλη φορά») και των διηγημάτων του που κυκλοφόρησαν κυρίως από τη Νεφέλη, αλλά και όσοι τις είδαν να «ζωντανεύουν» στη μικρή οθόνη, όπως «Ο Λούσιας» (σειρά της ΕΡΤ το 1989 σε σκηνοθεσία Σταύρου Καπλανίδη, με πρωταγωνιστή τον Λάζαρο Δερμιτζόγλου).

Πληθωρικός και πολυπράγμων Γιαννιώτης, με το γλυκό χαμόγελο κρυμμένο ανάμεσα στα πλούσια λευκά του γένια, ο καλλιτέχνης που έβαλε στις μπουάτ τα ηπειρώτικα τραγούδια, ο δημιουργός των 14 λογοτεχνικών βιβλίων και των 7 δίσκων (όπου συνεργάστηκε με τις Αλίκη Καγιαλόγλου, Αρλέτα, Δήμητρα Γαλάνη, Πόπη Αστεριάδη κ.ά.), έχασε τη μάχη με τη ζωή το βράδυ της Τετάρτης σε ηλικία 75 ετών. «Η δουλειά μου είναι μια κόντρα με τον θάνατο. Δεν τον φοβάμαι, αν και μπορεί να με περιμένει στη γωνία. Το λέω από πριν και νιώθω να τον ξορκίζω. Είμαι μπαγαπόντης και γενναίος ταυτόχρονα» έλεγε στα «ΝΕΑ» το 2006, στο υπόγειο της γκαλερί Νέες Μορφές, τυλιγμένος, όπως πάντα, στο μαύρο του μακρύ παλτό και με το βλέμμα του να αστράφτει όπως ενός εφήβου έτοιμου να κατακτήσει τον κόσμο. Το 1996 ήταν υποψήφιος για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας με το βιβλίο του «Στο σπίτι του εχθρού μου».

Βραβευμένος ως εικαστικός και ως σχεδιαστής εκδόσεων, λάτρης των γυναικών και του ανέμελου τρόπου ζωής, πνευματώδης και με ιδιαίτερο χιούμορ, ο Νίκος Χουλιαράς δεν επέλεγε ποτέ κάποια από τις ιδιότητές του για να συστηθεί. «Το χειρότερο από όλα είναι ίσως η πεζογραφία, διότι παίρνει το κεφάλι σου φωτιά. Η ζωγραφική είναι πιο χαοτική. Ζωγραφίζω εν υπνώσει και περνάω καλά. Τη μεγαλύτερη συγκίνηση πάντως – όχι τη βαθύτερη – την έχω νιώσει τραγουδώντας με φίλους» έλεγε προσπαθώντας να κρατήσει ισορροπία στη ζυγαριά με τους τρεις δίσκους της ζωής του.