Το παιχνίδι του δειλού (και του μαγαζιού)

Τελικά ήταν μεταδοτικό το περίφημο «παιχνίδι του δειλού» (chicken game) που έπαιξε ο Γιάνης Βαρουφάκης στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Σύμφωνα με αυτό, δύο παίκτες τραβάνε τα πράγματα στα άκρα περιμένοντας ότι ο απέναντι θα υποχωρήσει πρώτος. Το παιχνίδι έχει μεταφερθεί πλέον στο εσωτερικό της κυβέρνησης και στις φράξιες του ΣΥΡΙΖΑ. Την ώρα που ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επαναλάμβανε το ηρωικό «όχι» στη συμφωνία, ομνύοντας ταυτόχρονα στη στήριξη της κυβέρνησης, ο Αλέξης Τσίπρας διαμήνυε στους διαφωνούντες ότι η μη στήριξη στη χθεσινή ψηφοφορία ισοδυναμούσε με πριόνισμα της πρωθυπουργικής καρέκλας.

«Δεν ψηφίζουμε, αλλά στηρίζουμε την κυβέρνηση» δήλωσε με το γνωστό χαμόγελο κατά τη χθεσινή είσοδό του στη Βουλή ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Εσπευσε μάλιστα να διευκρινίσει ότι αν τεθεί θέμα εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, τότε θα δώσει την ψήφο του. Και να φανταστεί κανείς ότι – τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές – ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ήταν υπουργός της κυβέρνησης και μάλιστα σε κρίσιμο υπουργείο.

Καλοσύνη του. Ή πολύ απλά, περιμένει κι αυτός, όπως όλα τα μέλη της Αριστερής Πλατφόρμας, τη σημερινή μέρα για να δουν αν θα τραβήξουν τον φραξιονισμό μέχρι τα άκρα. Το ίδιο, εξάλλου, φαίνεται να περιμένει και ο Πρωθυπουργός που το τελευταίο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή είναι το προσφιλές στο κόμμα του σπορ του φραξιονισμού.

Προφανώς εκεί οφείλεται ο μάλλον «λαρτζ» και καθόλου πρωθυπουργικός τρόπος με τον οποίο ο Αλέξης Τσίπρας αφήνει τους διαφωνούντες, συμπεριλαμβανομένης της Ζωής Κωνσταντοπούλου, να αλωνίζουν. Εξάλλου, ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως είχε πει και ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, «δεν είναι ένα κανονικό κόμμα».

ΤΟ «ΣΧΕΔΙΟ ΝΤΑΛΤΟΝ». Απλώς τώρα ξεδιπλώνεται το μεγαλείο αυτής της μη κανονικότητας. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνεται το περίφημο Plan Β της Αριστερής Πλατφόρμας. Για την ακρίβεια, για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, πρόκειται για το περίφημο «σχέδιο Ντάλτον». Κι ας έσπευσε ο Λαφαζάνης να διαψεύσει χθες το σενάριο κατάληψης των Θερινών Ανακτόρων (λέγε με Νομισματοκοπείο), τη σύλληψη του ταξικού εχθρού (Γιάννης Στουρνάρας) και την αξιοποίηση των όποιων αποθεματικών της Τραπέζης της Ελλάδος (οι ρευματίες επιμένουν ότι πρόκειται για 22 δισ.) προς όφελος του λαού και φυσικά την επιστροφή στη δραχμή.

Το ερώτημα, βέβαια, παρά τη χλιαρή διάψευση από τους λαφαζανο…τσολιάδες – ο ίδιος ο Λαφαζάνης δήλωσε στην «Μπιλντ» ότι δεν είναι «τρομοκράτης», αλλά ότι τα 22 δισ. υπάρχουν -, όπως το έθεσε ο Πρωθυπουργός στη χθεσινοβραδινή Κοινοβουλευτική Ομάδα, είναι να μας πουν επιτέλους οι απέναντι «ποια είναι η εναλλακτική που προτείνουν». Εμμέσως πλην σαφώς, δηλαδή, να τοποθετηθούν δημοσίως οι λαφαζανιστές για το σχέδιο Grexit και επιστροφής στη δραχμή.

Δεν έχουν άδικο ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του. Το ερώτημα, βέβαια, είναι άλλο. Και δεν αφορά τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του δραχμικού «πραξικοπήματος» για το αν ο Γιάννης Στουρνάρας απλώς θα αποπεμπόταν ή θα κρατούνταν και όμηρος. Παρουσίασαν ποτέ ο Λαφαζάνης και οι φραξιονιστές του το περίφημο σχέδιο σε συνεδρίαση Κυβερνητικού Συμβουλίου; Κι αν όχι, τι ακριβώς συζητούσαν με τον Πρωθυπουργό ο Λαφαζάνης με τον Κώστα Λαπαβίτσα, όταν παραμονές του δημοψηφίσματος συνάντησαν τον Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου; Προφανώς όχι τον συντομότερο δρόμο προς τη συμφωνία, αλλά μάλλον το σενάριο της ρήξης.

Ο ΝΤΡΑΓΚΙ ΚΑΙ Η ΕΚΤ. Ολα αυτά ενδεχομένως να ήταν χαριτωμένα αν περιορίζονταν στο χθεσινό «κάζο» έναντι της Αριστερής Πλατφόρμας στα σόσιαλ μίντια περί παραβίασης του «θησαυροφυλακίου του Σκρουτζ». Και αν η χώρα δεν είχε περάσει την κόκκινη γραμμή της χρεοκοπίας. Πολύ περισσότερο, αν τα θεωρούσαν αστεία και στο στρατηγείο της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη. Μόνο που, σύμφωνα με μια γραμμή πληροφόρησης, στην ΕΚΤ δεν γελούν καθόλου ούτε με τα λαφαζανικά σχέδια για κατάληψη της Τραπέζης της Ελλάδος ούτε με τα βαρουφακικά σχέδια για την έκδοση IOU.

Προφανώς αυτό δεν συμβαίνει επειδή ξαφνικά ο Μάριο Ντράγκι αποφάσισε να εμπιστευθεί αυτά που λέει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Αλλά επειδή δεν είναι ο μόνος στις τάξεις των δανειστών που δεν εμπιστεύεται τις πραγματικές προθέσεις μιας κυβέρνησης που αμφιταλαντεύεται εδώ και μήνες με μαεστρία ανάμεσα στη συμφωνία και τη ρήξη, στη δαιμονοποίηση και στη θεοποίηση των δανειστών και, τελικά, ανάμεσα στο ευρώ και τη δραχμή.

Την ίδια ώρα, λαφαζανιστές και τσιπριστές που λατρεύουν να μισιούνται, ομνύουν στην ενότητα του κόμματος. Και στο αφήγημα που προέκυψε μετά τη συμφωνία της Δευτέρας και κάνει λόγο για «πραξικόπημα» των δανειστών έναντι της «πρώτης φοράς Αριστερά». Λογικό. Καμιά πλευρά δεν φαίνεται να είναι έτοιμη να διαλύσει το μαγαζί. Τουλάχιστον, όχι τώρα. Πόσω μάλλον όταν το μαγαζί είναι γωνία. Οχι μόνο έγινε κυβέρνηση, αλλά ο καθένας μπορεί να καπηλεύεται όποτε και όπως τον βολεύει το Οχι στο δημοψήφισμα. Μόνο που το παιχνίδι με το Οχι είναι παιχνίδι με τη φωτιά και τη δραχμή.

Μπορεί, πάλι, απλώς να λατρεύουν να φραξιονίζονται. Γιατί όχι; Αν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός επιμένει ότι διαφωνεί με το πρόγραμμα καταπατώντας τον κανόνα νούμερο ένα των δανειστών που μιλά για την ανάγκη της περίφημης «ιδιοκτησίας» (ownership) του προγράμματος, τότε γιατί να μην το τερματίσουν οι λαφαζανιστές ως (μοναχικοί) καουμπόηδες της δραχμής;

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΡΚΕΣ. Και μαζί και μόνοι; Για όσους έχουν πάθει vertigo, άδικα η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά και των μεν και των δε προκαλεί σύγχυση. Στην πραγματικότητα, μέχρι σήμερα απλώς συνεχίζεται το ίδιο έργο της τακτικής που έχει ακολουθήσει η κυβέρνηση από την πρώτη μέρα διακυβέρνησής της. Και αυτή δεν είναι άλλη από το «πατάμε σε όλες τις βάρκες». Αλλοτε σε αυτή των ευρωπαίων εταίρων και του ευρώ και άλλοτε σε αυτήν του ξανθού γένους που θα βοηθήσει με τα ρούβλια του την επιστροφή στη δραχμή. Δεν είναι να απορεί κανείς που και η μία και η άλλη έπεσαν σε ξέρα. Αν η κυβέρνηση δεν έχει το ownership του προγράμματος, τα προαπαιτούμενα του οποίου ψήφισε χθες με την πλάτη της αντιπολίτευσης, δεν σημαίνει ότι έχει και την ιδιοκτησία της όποιας εναλλακτικής.

Αυτό ίσως να εξηγεί περισσότερο από την κουλτούρα συλλογικότητας του ΣΥΡΙΖΑ το γεγονός ότι οι διαφωνίες μεταξύ των μεν και των δε τηρούνται για την ώρα σε πολιτισμένο επίπεδο, χωρίς να χυθεί πολιτικό αίμα. Οπως και το ενδεχόμενο εκλογών, με το οποίο φλερτάρει ούτως ή άλλως η κυβέρνηση, ήδη πριν ρίξει τη ζαριά του δημοψηφίσματος. Οπότε, για την ώρα, μάλλον ισχύει παραφρασμένα το «στο σπίτι των κρεμασμένων δεν μιλάνε για σκοινί». Κι ας περιμένουν οι Ευρωπαίοι τη μεταμόρφωση του Τσίπρα σε έναν εκπρόσωπο της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς, ακόμη και της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.

Ενα φιλί με παρασκήνιο
Μια θερμή χειραψία και ένα φιλί αντάλλαξε ο Πρωθυπουργός με την Πρόεδρο της Βουλής, κατά την είσοδο του πρώτου στην Αίθουσα της Γερουσίας όπου συνεδρίαζε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Μια κίνηση που περισσότερα ερωτηματικά δημιούργησε παρά  έλυσε τις απορίες για τη σχέση τους.