Τα συρτάρια του Τείχους

Χωρίς σκηνοθέτες, χωρίς συγγραφείς, χωρίς ηθοποιούς: Κάπως έτσι αυτοπροσδιορίζονται οι She She Pop, αυτή η γυναικεία θεατρική ομάδα – κολεκτίβα με το έντονο πολιτικοκοινωνικό στίγμα που φτιάχτηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 στο Βερολίνο.

Αν και είναι επαγγελματίες, δεν είναι ηθοποιοί. Το θέατρό τους είναι εμπειρικό, αυτοβιογραφικό, προσωπικό. Η θεματολογία τους πηγάζει από την ανάγκη τους να διερευνήσουν την ίδια τους τη ζωή. Βασικός τους στόχος είναι η σχέση τους με το κοινό, μια σχέση που επιχειρούν κάθε φορά να διαφοροποιούν και να ανανεώνουν.

Τρεις γυναίκες – περφόρμερ με καταγωγή από την Ανατολική Γερμανία και άλλες τόσες από τη Δυτική συναντιούνται «σήμερα» για να μιλήσουν για το πριν, το τώρα και το μετά. Ανοίγουν τα συρτάρια τους (απ’ όπου και ο γερμανικός τίτλος της παράστασης «Schubladen») απ’ όπου ξεπηδούν μνήμες: Προσωπικά ημερολόγια και εφηβικές επιστολές, βιβλία, δίσκοι (33 και 45 στροφών), αναμνηστικά αντικείμενα και οικογενειακές φωτογραφίες.

Χωρισμένες σε ζευγάρια, σαν σε συνάντηση εργασίας και ψυχανάλυση μαζί, καθισμένες ανά δύο σε καρέκλες γραφείου με ρόδες, βγάζουν τη ζωή τους από τα συρτάρια του χρόνου. Στόχος τους να απελευθερωθούν από μνήμες και βάρη του παρελθόντος, να αφήσουν πίσω τους τη χωρισμένη Γερμανία, τον χωρισμένο στα δύο κόσμο και να προχωρήσουν στην ένωση.

ΑΥΤΟΣΑΡΚΑΣΜΟΣ. Το ενδιαφέρον στην ομάδα των She She Pop είναι ότι όλο αυτό καταφέρνουν και το κάνουν με έναν εξαιρετικά απλό αλλά ουσιαστικό τρόπο: Χωρίς θεατρινισμούς και χωρίς τερτίπια, χωρίς καμία υπερβολή, με μπόλικο χιούμορ κι άλλο τόσο αυτοσαρκασμό, γυρνάνε πίσω το ρολόι της ζωής (τους). Από τις πρώτες οικογενειακές αναμνήσεις ώς την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και τη ζωή ύστερα από αυτό, οι έξι γυναίκες της σκηνής ξεδιπλώνουν τις σκέψεις τους. Ψέματα και καχυποψίες υποχωρούν μπροστά στην προσωπική επαφή.

Ντυμένες απλά, με ρούχα ντεμοντέ, δεν είναι ούτε όμορφες ούτε άσχημες ούτε κοντές ούτε ψηλές και σίγουρα δεν παραπέμπουν στα σύγχρονα πρότυπα ομορφιάς. Είναι συνηθισμένες γυναίκες, κανονικές. Μιλάνε την αλήθεια τους, θέτουν όλα τα ζητήματα του καιρού μας, αναζητούν απαντήσεις απομυθοποιώντας ακόμα κι όλα τα σύμβολα με τα οποία γαλουχήθηκαν – οι μεν στη Δυτική και οι δε στην Ανατολική Γερμανία. Και συγκινούν. Μέσα από τις «συνεδρίες» τους θίγονται οι σχέσεις με τη μάνα τους, με τις άλλες γυναίκες, με τις φίλες και τους εραστές τους. Μέσα από τις συνεδρίες – συζητήσεις – εξομολογήσεις τους ψάχνουν να βρουν την ταυτότητά τους, την αλήθεια τους.

Μια μεγάλη οθόνη στο βάθος, όπου προβάλλονται φωτογραφίες άδειων (από ανθρώπους) χώρων, αποτελεί τη βάση του σκηνικού μαζί με τα γραφεία, τις καρέκλες και τα συρτάρια. Με τον φωτισμό να καθορίζει κάθε φορά το ζευγάρι που θα μιλήσει, οι She She Pop χρησιμοποιούν επαναλαμβανόμενους κώδικες στην επικοινωνία τους. Το εύρημα των επεξηγηματικών ερωτήσεων που διακόπτει τη ροή του λόγου λειτουργεί συχνά με κωμικό τρόπο, αφού καταλήγει σε ανορθόδοξα συμπεράσματα.

Τέλος, η μουσική και τα τραγούδια προσφέρουν την απαραίτητη νοσταλγική νότα σε μια παράσταση όπου η αμεσότητα και η επικοινωνία έρχονται σταδιακά και καταλήγουν να μας συνεπάρουν. Αλλωστε οι ιστορίες τους, ανατολικές ή δυτικές – πάντα γερμανικές -, συμβάλλουν στην κατανόηση της Ιστορίας μας και αποδεικνύουν ότι όλα διαφέρουν ανάλογα με τη γωνία που τα βλέπει κανείς. Από τη μια ή την άλλη πλευρά του Τείχους.

She She Pop: Sebastian Bark, Johanna Freiburg, Barbara Gronau, Annett Groschner, Fanni Halmburger, Alexandra Lachmann, Katharina Lorenz, Lisa Lucassen, Mieke Matzke, Peggy Madler, Ilia Papatheodorou, Wenke Seemann, Berit Stumpf, Nina Tecklenburg
Συντονισμός: Fanny Frohnmeyer
Δραματουργική υποστήριξη: Kaja Jakstat
Σκηνικά: Sandra Fox
Κοστούμια: Lea Sovso
Φωτισμοί: Sven Nichterlein
Ηχος: Florian Fischer
Βίντεο: Sandra Fox, Branka Pavlovic, Fanni Halmburger
Πού: Η παράσταση ανέβηκε στην Πειραιώς 260 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών