«Το θέατρο ζει!» για 13.000 θεατές

«Μπράβο! Μπράβο σας που ήρθατε. Το θέατρο ζει!». Η ατάκα του σκηνοθέτη Γιάννη Κακλέα, καθώς ανέβαινε τις κερκίδες, μόλις χαμήλωσαν τα φώτα, έσπασε τη σιωπή 5.000 τολμηρών θεατών που ετοιμάζονταν να παρακολουθήσουν αριστοφανικά πάθη επί επιδαύριας σκηνής. Ακούστηκε σαν σύνθημα και σαν ευχή. Που φάνηκε να ευοδώνεται. Οχι μόνο από τους 5.000 που χειροκρότησαν τους «Αχαρνής» στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου την Παρασκευή, στην πρεμιέρα τους (καθώς οι παραστάσεις σε Λάρισα, Βόλο, Τρίκαλα αναβλήθηκαν στον ορυμαγδό των ημερών), αλλά και από 8.000 που έδωσαν το «παρών» το Σάββατο. Ας προσθέσουμε άλλους κοντά 500 που επέλεξαν να παρακολουθήσουν τις δύο παράλληλες παραστάσεις της Νένας Βενετσάνου στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, στο πλαίσιο του Μουσικού Ιουλίου του Φεστιβάλ.

Ας μη μετράμε όμως μόνο με αριθμούς. Ο μεγάλος νικητής των δύο, πολύ δύσκολων, τελευταίων εβδομάδων στην Επίδαυρο ήταν το κοινό. Το οποίο καταφέρνει να δίνει την πιο απρόσμενη απάντηση στα δύσκολα και να στέλνει το πιο απροσδόκητο (αν και ευκταίο) σήμα: ο πολιτισμός είναι και πρέπει να είναι εδώ. Είτε είναι το δάκρυ για τον θρήνο της Εκάβης στις «Τρωάδες» του Εθνικού (την περασμένη εβδομάδα) είτε είναι το γέλιο (όχι τόσο εύκολο, όπως σε άλλες παραστάσεις) για τα πάθη του Δικαιόπολη μετά τη σύναψη προσωπικής ειρήνης με τους Σπαρτιάτες, εν μέσω πολεμόχαρων και πολεμοκάπηλων πολιτικών και συμπολιτών του στους «Αχαρνής» κατά Κακλέα.

Είτε είναι για να εντοπίσει στο διαχρονικό και πάντα επίκαιρο – πόσες φορές έχει αποδειχθεί μέσα στα χρόνια; – κείμενο του παππού Αριστοφάνη εκείνα τα στοιχεία, εκείνες τις φράσεις που του θυμίζουν τη ζωή και τα πάθη του. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι το κοινό στην Επίδαυρο χειροκρότησε συγκεκριμένες φράσεις σαν να επιδοκίμαζε και μόνο ότι λέγονται, εκεί, από τη θυμέλη του Αρχαίου Θεάτρου: «Πατριδοκάπηλοι, ταΐζετε κουτόχορτο τον κόσμο» (χειροκρότημα), «Λαμόγια του κερατά, που καπιλεύεστε τη δημοκρατία για να κονομάτε τον κ…ο σας» (πιο ηχηρό χειροκρότημα), «Ξυπνήστε! Οποιος κοιμάται στη δημοκρατία, ξυπνάει σε δικτατορία» (βροντερό χειροκρότημα) και «Αν θέλω, μπορώ να κάνω ειρήνη με τους εχθρούς μου και με το μέσα μου» (χειροκρότημα συγκίνησης).

ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ. Στη σκηνή, πρωταγωνιστής και φορέας του λόγου ο δημοφιλής Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, που πήρε και πάλι το μερίδιο της επιδοκιμασίας που του άξιζε στον ρόλο του Δικαιόπολη. Αλλά και ο Στρατηγός Λάμαχος – καρικατούρα (Φάνης Μουρατίδης) με τον υπηρέτη του (Λάμπρο Κτεναβό) και ο σπαστικός Ευριπίδης (Αρης Σερβετάλης), ένας μάγκας και καουμπόης Μεγαρίτης (ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, που κέρδισε επιπλέον χειροκρότημα), οι ροζ γουρουνίτσες του που τις πουλάει στο παζάρι του Αχαρνιώτη Δικαιόπολη (Σωκράτης Πατσίκας και Θάνος Μπίρκος), ο μπλε Βοιωτός (Λεωνίδας Καλφαγιάννης), ο λευκός Αμφίθεος (Αγγελική Τρομπούκη), ο Θεωρός (Κωνσταντίνος Γαβαλάς) με την πολική αρκούδα του και τα λευκά γουνάκια του από τη χώρα των Σκυθών, ο διεφθαρμένος πρόεδρος της Εκκλησίας του Δήμου (Βαγγέλης Χατζηνικολάου), μια ξερακιανή νύφη (Γιώργος Κοψιδάς), ένα μάτι του βασιλιά των Περσών, αντιασφυξιογόνες μάσκες, απειλητικοί κομάντος, κοντέινερ, μανεκέν, χορευτές, χρυσοντυμένοι πρέσβεις από την Περσία.

Ολα στη σκηνή – και στο πρόγραμμα. Στην εκδοχή (και σε επίπεδο δραματουργικής επεξεργασίας) του Γιάννη Κακλέα που πήρε μερίδιο από το χειροκρότημα. Ολα στριμωγμένα στο θεόρατο σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη, τυλιγμένο στους πρωτότυπους φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη, τα κοστούμια της Εύας Νάθενα και την υποβλητική μουσική του Σταύρου Γασπαράτου.

Ώς το φινάλε, βουτηγμένο στις επιταγές του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη: «Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος». Με τα πρόσωπα των συντελεστών μωλωπισμένα. Σαν εικόνα από τη διαρκή αναμέτρηση του Ελληνα – από τα χρόνια του Αριστοφάνη – με την εμφύλια βία και το πολεμόχαρο των πολιτικών του.

INFO
Επόμενες στάσεις σε Θεσσαλονίκη (15 και 16/7, sold out) και Κοζάνη (17/7)