Ο μεροληπτικός αναλυτής

Στο βιογραφικό του ξεχωρίζει η ενδεκαετία ως οικονομικός συντάκτης στο BBC2. Εύλογο, προδιαθέτει οποιονδήποτε, γνώστη ή όχι της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, θετικά. Ο Πολ Μέισον όμως έχει εγκαταλείψει από το 2013 το BBC για το Channel 4. Και πλέον, μιας και η Ελλάδα σχεδόν μονοπωλεί το ενδιαφέρον των μίντια παγκοσμίως, κάνει καριέρα ασχολούμενος με την ελληνική κρίση και κυρίως με την πρώτη αριστερή κυβέρνηση της χώρας.

Μέχρι και ντοκιμαντέρ ετοίμασε, ως παραγωγός, το «Ελλάδα, το τέλος της λιτότητας;», με θέμα την προεκλογική εκστρατεία της Κουμουνδούρου. Για να παρουσιάσει «την ιστορία μιας μοναδικής μάχης μεταξύ της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ευρώπη και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος».

Εχει μάλιστα εμπλακεί σε τέτοιο βαθμό με το αντικείμενο του ρεπορτάζ του, ώστε οι αντίπαλοί του τον αποκαλούν «υποστηρικτή των κυβερνητικών θέσεων» και οι φίλα προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ του απονέμουν συχνά τα εύσημα. Ο βαθμός εμπλοκής του φάνηκε από έναν καβγά στα σόσιαλ μίντια, τον οποίο προκάλεσε ο ίδιος την Τρίτη. Ο χρήστης Greek Analyst τουίταρε «είναι καιρός πια να παραδεχθούμε ότι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ – αν υποθέσουμε ότι στόχευε σε μια καλύτερη συμφωνία για τη χώρα και όχι σε Grexit – έχει αποτύχει οικτρά». Ο Μέισον έκρινε σκόπιμο να τον αντικρούσει με επιχειρήματα και τιτίβισε «ευτυχώς οι Ελληνες έχουν περισσότερο θάρρος από τη δική σου φθίνουσα συμμορία των γερμανοτσολιάδων». Σημείωση: το κοσμητικό γερμανοτσολιάδες ήταν γραμμένο στα ελληνικά. Ο Greek Analyst επισήμανε στους 14.000 ακολούθους του «σε περίπτωση που αναρωτιέστε γερμανοτσολιάς = υποτιμητικός όρος που σημαίνει προδότης που είναι υπέρ της Γερμανίας, στην ελληνική “δημοσιογραφία”». Κι ο Βρετανός επανήλθε τουιτάροντας «αυτό δείχνει ότι δεν είσαι Ελληνας: Σημαίνει συνεργάτης των Ναζί».

Ο σύντομος διάλογος ήταν αρκετός για να ξεσηκώσει θύελλα εναντίον του, η οποία παρεμπιπτόντως έφθασε μέχρι την πατρίδα του. Το «Σπεκτέιτορ», το συντηρητικό μεν (όπως πιθανόν θα έσπευδαν να τονίσουν με νόημα οι φαν του Μέισον) μακροβιότερο δε βρετανικό περιοδικό, που εκδίδεται από το 1828, περιέγραψε αναλυτικά σε μπλογκ στην ηλεκτρονική του έκδοση το συμβάν. Και σχολίασε «ευτυχώς που δεν εργάζεται πια για το BBC γιατί η αντικειμενικότητά του θα μπορούσε να τεθεί τώρα υπό αμφισβήτηση».

Τελικά, η φασαρία τον ανάγκασε να εξηγήσει στο προσωπικό του μπλογκ τι συνέβη. Μόνο που η απολογία του ήταν «επικοινώνησα με τον Greek Analyst και προσφέρθηκα να αλλάξω την κρίση μου γι’ αυτόν, αν αποκαλύψει την ταυτότητα, την κομματική του προτίμηση και τον εργοδότη του». Κοινώς, όποιος έχει αντίθετη άποψη είναι απλά ένα πληρωμένο τρολ. Αν όχι δωσίλογος.

Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε κανείς να έχει βάσιμες υποψίες για την αντικειμενικότητα του Μέισον – με βάση τουλάχιστον τα δημοσιογραφικά στάνταρ στη Βρετανία, που μάλλον δεν συμπίπτουν με αυτά που εφαρμόζει το Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ. Στα τέλη του Φεβρουαρίου πήρε συνέντευξη από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Στέφεν Κάμπετερ. Τα ερωτήματα ήταν περισσότερο δηλώσεις σαν το «είπατε στους Ελληνες είτε θα υπακούσουν σε αυτά που λέει η Γερμανία είτε θα φύγουν». Δεν ήταν η πρώτη φορά που έθετε ακτιβιστικού τύπου ερωτήσεις. Σε μια Σύνοδο του G20 είχε ρωτήσει τον Σαρκοζί αν σκοπεύει μαζί με τη Μέρκελ να αλλάξει και άλλους εκλεγμένους ηγέτες στην Ευρώπη. Αναφερόταν στον Παπανδρέου και στον Μπερλουσκόνι. Μία ημέρα πριν από το δημοψήφισμα σε άρθρο στην «Γκάρντιαν» υποστήριξε ότι αυτό θα γίνει σε συνθήκες «οικονομικού πολέμου που δεν έχουμε δει στην ιστορία των μοντέρνων κρατών. Η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να κλείσει τις τράπεζες (…). Τα κανάλια που δεν έχουν πληρώσει ποτέ φόρους έκαναν τα υπόλοιπα, έσπειραν πανικό». Με δυο λόγια, συντάσσεται πλήρως με το αφήγημα της κυβέρνησης.

Ο Μέισον, που κατάγεται από οικογένεια μεταλλωρύχων του Λάνκασιρ και έχει και αίμα λιθουανών μεταναστών, μας μελετά  εδώ και καιρό. Στο βιβλίο του «Ο κόσμος σε εξέγερση», που κυκλοφόρησε το 2012, είχε συμπεριλάβει στους μεγάλους «ξεσηκωμούς» – από την Ταχρίρ μέχρι το Occupy Wall Street – τον Δεκέμβρη του 2008 και τους Αγανακτισμένους. Δεν είναι τυχαίο πως το ελληνικό γίγνεσθαι τον προσείλκυσε. Οπως έχει πει σε συνέντευξη στην «Ιβνινγκ Στάνταρντ» το 2011, όταν κατάρρευσε η Lehman Brothers ένιωσε ξαφνικά ότι κατάλαβε τι επίκειται. Οτι, δηλαδή, η κρίση θα ήταν βαθύτερη και θα έθετε τεράστιες προκλήσεις για το υπάρχον καπιταλιστικό μοντέλο. Η Ελλάδα τού φάνταζε, μάλλον, ως το ιδανικό εργαστήριο για το πείραμα ανατροπής του καπιταλισμού.

Ο 55χρονος δηλώνει θαυμαστής του Τζορτζ Οργουελ. Κυρίως γιατί, λέει,  μοιράζονται την ίδια αντίληψη για τους σκοπούς δημοσιογραφίας, πολιτικής ανάλυσης και λογοτεχνίας. Κάποτε, όταν ήταν νέος, υπήρξε κατά τα λεγόμενά του αριστερός ακτιβιστής, αλλά λίγο μετά τα 50 παραδέχθηκε πως οι πολιτικές του θέσεις είναι πιο μπερδεμένες. Στην προαναφερθείσα συνέντευξη στην «Στάνταρντ» είχε πει: «Το χειρότερο θα ήταν αν καταλήγαμε σε τρία χρόνια με μια οξύτατη κοινωνική πόλωση σε μια δυτική κοινωνία». Φοβόταν ότι το επόμενο βήμα είναι ο φασισμός. Είχε δίκιο, αλλά μάλλον αυτή την εβδομάδα το ξέχασε.