Ζωή στο διαμέρισμα

Το 1953 ο θεωρητικός της κοινωνικής και πολιτικής σκέψης Ιζάια Μπερλίν στο δοκίμιό του «Ο σκαντζόχοιρος και η αλεπού» αναφέρεται στον καλλιτέχνη – αλεπού, ο οποίος ελίσσεται από εδώ και από εκεί μέσα από μια πληθώρα εμπειριών και αναφορών και διαφοροποιείται από τους «διανοητές σκαντζόχοιρους», οι οποίοι παραμένουν δυσκίνητοι και προσκολλημένοι σε μια σταθερή ιδέα.

Το ίδιο σχήμα λειτουργεί και στη μόδα. Ο σχεδιαστής – αλεπού με πονηριά και επιδεξιότητα μαζεύει διαφορετικά υλικά από όπου μπορεί να περάσει απαρατήρητος, ανατρέχει σε ιδέες άλλων δημιουργών, κυκλοφορεί μεταξύ ειδικών ομάδων επιρροής και ανοιχτών χώρων έκφρασης για να εμπνευστεί. Και με αυτόν τον τρόπο προσθέτει τα ανόμοια στοιχεία για να φτιάξει ένα αλλόκοτο νέο μείγμα που το παρουσιάζει ως μοναδική συλλογή.

Η σύγχρονη μόδα των εναλλαγών και των απροσδιόριστων στυλ έχει στηρίξει την αναζωογόνηση του ενδιαφέροντος των παρατηρητών και σχολιαστών της σε αυτές τις δημιουργικές αλεπούδες. Μία από τις οποίες εμφανίζεται τελευταία στο Παρίσι, συμμετέχοντας στην Εβδομάδα Υψηλής Ραπτικής για να διαταράξει την ισορροπία μεταξύ των παραδοσιακών  «σκαντζόχοιρων» πρωταγωνιστών της γαλλικής μόδας που δουλεύουν αναλύοντας τη σχέση  σχεδίου, γραμμής και υφάσματος. Είναι η Ουλιάνα Σεργκέενκο, γεννημένη στο Καζακστάν πριν από 34 χρόνια. Η οποία ήταν παιδούλα όταν μετακόμισε με την οικογένειά της στο Λένινγκραντ (σημερινή Αγία Πετρούπολη).

Στη δεκαετία του 1970 ο βίος δεν ήταν ιδιωτικός, υπενθύμισε στους θεατές τής συλλογής της η ρωσίδα δημιουργός. Και με αναφορές στα μεγάλα διαμερίσματα των δέκα δωματίων στα οποία συγκάτοικοι ήταν εργάτες, μέλη της κομματικής ιντελιγκέντσιας και ερωμένες αξιωματούχων του στρατού και της KGB, η Ουλιάνα Σεργκέενκο μίλησε για το παρελθόν και το παρόν της χώρας της ποικιλοτρόπως.

Στη νέα της συλλογή η τυπολογία του εσωτερικού αυτών των διαμερισμάτων πέρασε στα ρούχα, τα οποία δούλεψαν οι επιδέξιες ράφτρες του ατελιέ της σε πλήρη ανάπτυξη κεντημάτων και τεχνικών. Ενα παλτό από γούνα θύμιζε καπιτονέ καναπέ με βαθύχρωμη ταπετσαρία. Τα κεντήματα σε ένα ολοκέντητο στράπλες φόρεμα – κορσέ σε γραμμή κλεψύδρα έμοιαζαν με τα σχέδια στο καπέλο ενός λαμπατέρ. Το ίδιο και το δαντελένιο βελονάκι καρέ σε ένα μαύρο βελούδινο κομμάτι που ως σεμέν θα στόλιζε ιδανικά κάποτε ένα ξύλινο κομοδίνο. Ομως η σχεδιάστρια – αλεπού έστρεψε τη συλλογή της στη σύγχρονη ρωσική πραγματικότητα. Και δημιούργησε το εγκώμιο της ρωσικής θηλυκότητας βασισμένο στα κλισέ του ερωτικού ντυσίματος με στοιχεία πολυτέλειας. Ετη φωτός μετά την περεστρόικα η Σεργκέενκο κατέκτησε με την ολιγαρχική της συμπεριφορά και το πλουτοκρατικό της εισόδημα τα μετάλλια τιμής που δίνει η υψηλή μόδα. Ο συγκερασμός μεταξωτών φορεμάτων – κομπινεζόν με κομμάτια γούνας, οι διάφανες μπλούζες από μεταξωτό τούλι με διακοσμητικά στοιχεία της φολκλορικής παράδοσης είναι η συνεισφορά της σε αυτό που πρεσβεύει ο απρόσιτος και θεαματικός χαρακτήρας αυτού του είδους μόδας. Την ανάγκη προσωπικής καταξίωσης και αναζήτησης κύρους μέσα από το πολυτελές οπλοστάσιο μιας γκαρνταρόμπας.