Βασιλιάδες δίχως στέμμα

Αν οι οιωνοσκόποι επιχειρούσαν να διαβάσουν τα μελλούμενα του Λιονέλ Μέσι στην Εθνική Αργεντινής είναι βέβαιο ότι θα θεωρούσαν κακό σημάδι για το μέλλον του στην Αλμπισελέστε την πρώτη του συμμετοχή.

Ηταν 17 Αυγούστου 2005 όταν ο 18χρονος Μέσι έκανε το ντεμπούτο του στην ανδρική ομάδα. Μπήκε ως αλλαγή στο 63ο λεπτό του φιλικού αγώνα με την Ουγγαρία και δύο λεπτά αργότερα αποβλήθηκε γιατί ο γερμανός διαιτητής Μάρκους Μερκ θεώρησε ότι χτύπησε τον αντίπαλό του Βίλμος Βάντσακ με τον αγκώνα του. Ο Μέσι πήρε την άγουσα για τα αποδυτήρια όπου έκλαψε με μαύρο δάκρυ. Τα επόμενα χρόνια ο κάτοχος των τεσσάρων Χρυσών Μπαλών θα έκλαιγε αρκετές φορές ακόμα φορώντας τη φανέλα της εθνικής του ομάδας.

Εχοντας κατακτήσει τα πάντα σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, ο Μέσι νιώθει συντετριμμένος που δεν έχει καταφέρει ακόμα να χαρίσει ένα τρόπαιο στους συμπατριώτες του.

Τρεις χαμένοι τελικοί, ένας στο Παγκόσμιο Κύπελλο πέρυσι και δύο στο Κόπα Αμέρικα, το 2007 από τη Βραζιλία και πριν από μερικές ημέρες από τη Χιλή στο Σαντιάγο.

«Δεν υπάρχει χειρότερος πόνος στο ποδόσφαιρο από την ήττα σε τελικό» έγραψε στο facebook.

Η τελευταία ήττα ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής των Αργεντινών, οι οποίοι τελευταία φορά που πανηγύρισαν τρόπαιο ήταν το 1993. Φίλαθλοι και Τύπος ένωσαν τις φωνές τους και έδειξαν ως υπεύθυνο τον Μέσι, τον οποίον κατηγόρησαν πως κρύβεται στα μεγάλα παιχνίδια και βλέπει τα τρένα των επιτυχιών να περνούν από μπροστά του.

«Ο κορυφαίος παίκτης του κόσμου δεν έχει μόνο δικαιώματα. Εχει και υποχρεώσεις» ήταν το αιχμηρό σχόλιο στο κύριο άρθρο της εφημερίδας «Ολε», η οποία πριν από μερικά χρόνια άλλαξε το λογότυπό της σε «Λέο» προς τιμήν του.

Ο Χαβιέρ Μαστσεράνο, που έχει ηττηθεί σε τέσσερις τελικούς Κόπα Αμέρικα και έναν τελικό Μουντιάλ, αποδίδει την ανικανότητα της Αργεντινής να κατακτήσει ένα τρόπαιο στο «κάρμα». Ποιανού όμως; Του ίδιου, του Μέσι ή της Αργεντινής;

Παραμένει άγνωστο αν ο Μέσι θα καταφέρει τελικά να κατακτήσει ένα τρόπαιο με την Αργεντινή, εκτός βέβαια από το χρυσό μετάλλιο που κέρδισε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου με την ομάδα Κ23 και το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων το 2005.

Πολλοί κρίνουν το ποδοσφαιρικό μέγεθος του Μέσι σε σχέση με όσα έχει πετύχει στην εθνική ομάδα. Επιπόλαιη προσέγγιση γιατί κινδυνεύουν να αδικήσουν όχι μόνο τον Αργεντινό, αλλά και πολλούς σπουδαίους παίκτες που δεν έχουν κατακτήσει τίτλο με την εθνική ομάδα τους.

Οπως για παράδειγμα τον Γιόχαν Κρόιφ. Οι επιτυχίες του άλλοτε Ιπτάμενου Ολλανδού σε συλλογικό (Αγιαξ, Μπαρτσελόνα, Φέγενορντ) και προσωπικό επίπεδο, τόσο ως ποδοσφαιριστή όσο και αργότερα ως προπονητή, καλύπτουν πενήντα αράδες.

Ωστόσο, δίπλα στην εθνική ομάδα της Ολλανδίας υπάρχει κενό. Οπως και ο Μέσι, ο Κρόιφ έφτασε μέχρι τον τελικό του Μουντιάλ 1974 και ηττήθηκε από την κατώτερη αλλά πιο ουσιώδη Γερμανία του Μπεκενμπάουερ.

Την ίδια τύχη είχε και ο Φέρεντς Πούσκας. Για τέσσερα χρόνια, από το 1950 μέχρι τον τελικό του Μουντιάλ 1954, η Ουγγαρία ήταν ανίκητη. Στο 8′ οι Μαγιάροι προηγούνταν ήδη 2-0 της Γερμανίας. Στο 90′ ο Χέλμουτ Ραν πανηγύριζε μαζί με τους συμπαίκτες του τη νίκη τους με 3-2, στέλνοντας τον Πούσκας στην κόλαση της αιώνιας ποδοσφαιρικής καταδίκης.

Ο ΡΟΝΑΛΝΤΟ. Στην κατηγορία παικτών με άδηλο μέλλον ανήκει και ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Η ήττα της Πορτογαλίας στον τελικό του Euro 2004 από την Ελλάδα πιθανόν να σημαδέψει την καριέρα του με την εθνική ομάδα ως η μεγάλη χαμένη ευκαιρία να κατακτήσει ένα τρόπαιο, όπως συνέβη με τον επίσης σπουδαίο συμπατριώτη του Εουσέμπιο.