Πάμε σινεμά
«Η αυτοκρατορία των αισθήσεων». Το έγκλημα συγκλόνισε την Ιαπωνία. Το ίδιο και η σοκαριστική αναπαράστασή του από την Εϊκο Ματσούντα και τον Τατσούγια Φούτζι
«Η αυτοκρατορία των αισθήσεων»: Ο όρος «ταμπού» είναι πολυνησιακός και μεταφράζεται ως «απαγορευμένο». Οι Ιάπωνες πάλι χρησιμοποιούν τη λέξη «γκοχάτο» και δεν είναι παράξενο που μια ταινία με αυτόν τον τίτλο υπάρχει στη φιλμογραφία του Ναγκίσα Οσιμα. Γιατί η παραβίαση ενός ταμπού μπορεί να μην αποτελεί έγκλημα, αμάρτημα όμως είναι στα σίγουρα. Και σε μια καριέρα γεμάτη «αμαρτήματα», η «Αυτοκρατορία των αισθήσεων» του 1976 – που βγαίνει σήμερα σε επανέκδοση – στέκει ως το πιο βαρύ ενός δημιουργού που, ακολουθώντας το πάθος των ηρώων του, φιλμογράφησε τους ερωτοτροπούντες ηθοποιούς δίχως ποτέ το αποτέλεσμα να αγγίξει το χυδαίο. Ολα αυτά την εποχή που στις αίθουσες βασίλευε η πορνογραφία, άλλος ένας μηχανισμός καταπίεσης για τις καημένες τις φεμινίστριες – όχι όλες δηλαδή, αλλά εκείνες που ποτέ τους δεν αντελήφθησαν πως το σεξ λειτουργεί και ως μέσο επικοινωνίας. Οπως αποδεικνύει η αληθινή ιστορία της Αμπε που πουλήθηκε από την οικογένειά της σε οίκο γκεϊσών το έτος 1922, καταλήγοντας στο εστιατόριο του Κιτσίσο Ισιντα. Ο ερωτικός τους δεσμός θα αγγίξει σύντομα τον παραλογισμό. Εκείνη είναι για πρώτη φορά ερωτευμένη και δεν αντέχει να μοιράζεται τον (παντρεμένο) άντρα των ονείρων της. Και οι εκρήξεις θυμού και ζήλειας της, αντί να απομακρύνουν, ενθουσιάζουν ακόμη περισσότερο τον Ισιντα, ο οποίος θα πεθάνει οικειοθελώς από τα χέρια της τη στιγμή του οργασμού. Ποταμοί κειμένων έχουν γραφτεί περί της σύζευξης έρωτα και θανάτου, ειδικά στην ιαπωνική κουλτούρα. Σπουδαία τα λάχανα: Η Αμπε και ο Ισιντα το έκαναν πράξη δίχως να το πολυσκεφτούν.














