Επιμένει στη συνταγή της Ιβηρικής

Η σειρά – επί ημερών του Βαγγέλη Μαρινάκη τουλάχιστον – έδειχνε ισπανό προπονητή για τον πάγκο του Ολυμπιακού, όμως αυτή χάλασε και ο Μάρκο Σίλβα (που πάτησε χθες το μεσημέρι το πόδι του στην πατρίδα μας) θα είναι ο τρίτος πορτογάλος τεχνικός των νταμπλούχων την τελευταία τριετία.

Ο ισχυρός άνδρας του Ολυμπιακού είχε αρχίσει την προεδρική του θητεία ουσιαστικά με τον Ισπανό (και αγαπημένο του) Ερνέστο Βαλβέρδε, αντικαθιστώντας άμεσα τον Εβαλντ Λίνεν, συνέχισε με τον Πορτογάλο Λεονάρντο Ζαρντίμ, για να πάει και πάλι σε Ισπανό (Μίτσελ) και στη συνέχεια να κλείσει συμφωνία με τον δεύτερο Πορτογάλο (Βίτορ Περέιρα).Και η αλήθεια είναι ότι οι Ερυθρόλευκοι βρέθηκαν πολύ κοντά στην επιστροφή σε ισπανό τεχνικό καθώς ο Φραν Εσκριμπά ήταν έτοιμος να υπογράψει, αλλά τελικά έμεινε στην Ισπανία, αναλαμβάνοντας τη Χετάφε. Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε τα ηνία της ομάδας, ήταν κάθετος στο θέμα του προπονητή κάνοντας επιλογή πάντα από την Ιβηρική Χερσόνησο, ακόμα και αν στην πορεία κάποιες φορές προχωρούσε στην αντικατάσταση αυτών (περιπτώσεις Μίτσελ και Ζαρντίμ), βασικά γιατί δεν έβλεπε το θέαμα που θα ήθελε από την ομάδα του.  Αν και σε αυτό παίζει ρόλο και τι παίκτες έχεις, καθώς ο Ζαρντίμ (που έφυγε αήττητος ύστερα από θητεία επτά μηνών και αφήνοντας τον Ολυμπιακό και στις 32 του Γιουρόπα Λιγκ) ήταν ο προπονητής που χειρίστηκε τον πιο «οικονομικό» Ολυμπιακό επί εποχής Βαγγέλη Μαρινάκη, ουσιαστικά μια ομάδα μνημονιακή. Το σκεπτικό του ισχυρού άνδρα των Πειραιωτών είναι ότι διαλέγει προπονητή από μια εκ των κορυφαίων σχολών της Ευρώπης (Ιβηρική) με κασέ σαφώς χαμηλότερο από την ιταλική για παράδειγμα, αν και οι Ισπανοί που έφερε ήταν με ετήσιες αποδοχές κοντά στο 1,5 εκατομμύριο ευρώ.

Η αλήθεια επίσης είναι ότι με τους Ισπανούς ο Ολυμπιακός έπαιξε την καλύτερη μπάλα του στην Ευρώπη, αλλά με τους Πορτογάλους έπαιρνε πιο εύκολα τα αποτελέσματα που ήθελε στην Ελλάδα. Οι συνεργάτες του συχνά – ιδιαίτερα στις αλλαγές μεσούσης της περιόδου – πρότειναν και έλληνες τεχνικούς, αλλά ο πρόεδρος προτιμά τη λύση του εξωτερικού γνωρίζοντας την πίεση που έχει ο πάγκος της ομάδας και το γκελ που κάνει συνήθως στον κόσμο ένα όνομα από το εξωτερικό. Ακόμα και αν, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, ποτέ δεν στέριωσε προπονητής ούτε καν για δύο χρόνια (το ρεκόρ παραμονής – επί Μαρινάκη – είναι οι 23 μήνες του Μίτσελ).