«Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα;»

Σε μία από τις πιο δύσκολες πολιτικά περιόδους, πολλοί καλλιτέχνες μίλησαν ανοιχτά και πήραν θέση για το δημοψήφισμα που αφήσαμε πίσω μας. Καλοδεχούμενοι, ανεπιθύμητοι, ήπιοι, φωνακλάδες, ρηξικέλευθοι, συμβιβαστικοί, με επιχειρήματα ή χωρίς, βγήκαν στις οθόνες για να εκτεθούν – και αναλόγως κρίθηκαν από το τηλεθέαμον κοινό, που ούτως ή άλλως αγνοεί, στο μεγαλύτερο ποσοστό του, την καλλιτεχνική τους πορεία. Ελάχιστος ο αριθμός εκείνων που μίλησαν διά της τέχνης τους και ελάχιστοι κι εκείνοι που τους άκουσαν. Με μια εξαίρεση.

Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης είναι σκηνοθέτης και μουσικός. Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία («Κλαις;») προβλήθηκε το 2003 και ακολούθησαν άλλες δύο, το υπέροχο «Ροζ» του 2006 και το δυστοπικό «Higuita» του 2012, το οποίο και υπέγραψε ως «The Boy». Αυτό το τελευταίο ψευδώνυμο χρησιμοποιεί και για τη μουσική του ιδιότητα: τέσσερα «επίσημα» άλμπουμ (από την ανεξάρτητη δισκογραφική Inner Ear), συμμετοχές σε σάουντρακ (σπουδαία η δουλειά του στους «Αισθηματίες» του Νίκου Τριανταφυλλίδη, για την οποία βραβεύτηκε από την Ελληνική Κινηματογραφική Ακαδημία) και πολλές ανεπίσημες κυκλοφορίες που βρήκαν το κοινό τους μέσω Διαδικτύου. Οπως και τώρα.

Πριν από λίγες μέρες, οι επισκέπτες του προφίλ του Βούλγαρη στο facebook διάβασαν αυτό το status: «Κατά καιρούς, όταν συμβαίνει κάτι πολιτικοκοινωνικό, με παίρνουν και μένα από κάποια μέσα και ζητάνε να τους πω την άποψή μου. Προσωπικά δεν μ’ αρέσει να διαβάζω τις απόψεις καλλιτεχνών για θέματα πέραν της δουλειάς τους, οπότε δεν λέω ποτέ “ναι” σε αυτές τις προσκλήσεις. Προτιμώ να μιλάω για ό,τι θέλω μέσα από τα πράγματα που κάνω είτε στη μουσική είτε στο σινεμά και τέλος πάντων αν έχω κάτι να πω, αυτό να ειπωθεί με έναν δημιουργικό τρόπο. Γι’ αυτόν τον λόγο και με βάση ό,τι συμβαίνει αυτές τις μέρες ξύπνησα σήμερα το πρωί και έγραψα δέκα καινούργια ελληνόστιχα τραγούδια που έχουν μέσα τις δικές μου σκέψεις».

«ΔΕΝ ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΛΗΓΗ». Το άλμπουμ, το οποίο οι χρήστες μπορούν να κατεβάσουν δωρεάν, έχει τίτλο «Καλό παιδί». Στο κομμάτι «Μιούζικαλ κάτω από τη γη» ακούμε: «Φασίστες και αριστεροί / Γαύροι και βάζελοι / Πλούσιοι και φτωχοί / Μια αγκαλιά όλοι μαζί / Σ’ αυτόν τον τόπο δεν θα κλείσει καμία πληγή». Στο «Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα;»: «Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα; / Σου υπόσχομαι ότι θα υπάρχουνε ακόμα οι λόγοι που δεν θέλεις να με δεις / Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα; / Σου υπόσχομαι ότι θα υπάρχουνε ακόμα μητέρες να σε προσέχουν πριν παντρευτείς / Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα; Σου υπόσχομαι ότι θα υπάρχουνε διαφημίσεις στην τηλεόραση να ξεχαστείς / Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα; / Σου υπόσχομαι ότι θα υπάρχουνε ατυχήματα αν θελήσεις να σκοτωθείς».

Η βάση είναι το πιάνο και η μπάσα αλλά και ευλύγιστη φωνή του Αλέξανδρου, ενώ στις κιθάρες και την παραγωγή βοηθά ένας άλλος αξιόλογος μουσικός του ανεξάρτητου χώρου (Κτίρια τη Νύχτα). Ο τόνος μινιμαλιστικός, πότε θλιμμένος, πότε ελεγειακός, αποτελεί τη συνέχεια ενός ήχου και μιας ματιάς που προσδιορίστηκε λίγο μετά τη Μεταπολίτευση, μέσα από τις ανεξάρτητες κυκλοφορίες της Creep Records, και που δρα υπόγεια – χάρη σε κυκλοφορίες σαν κι αυτή – μέχρι σήμερα. Κι όταν όλα αυτά που ζούμε αυτές τις μέρες καταχωριστούν στο παρελθόν (βιαστικά, όπως συμβαίνει συνήθως), το άλμπουμ του Αλέξανδρου Βούλγαρη θα στέκεται ως η πιο ουσιαστική μαρτυρία όσων συνέβησαν. Και πιθανότατα όσων τα ακολουθήσουν.

Πριν το Οχι και το Ναι
Ο καλλιτέχνης σημειώνει μετά τους στίχους των κομματιών, τα οποία μπορεί κανείς να ακούσει και στο YouTube, την ημερομηνία εγγραφής τους που τα καθιστά τα πρώτα χρονικά τραγούδια που αποτυπώνουν τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις. Οπως γράφει: «Τα κομμάτια του δίσκου γράφτηκαν στις 30 Ιουνίου. Ηχογραφήθηκαν την 1η και 2α Ιουλίου. Μιξαρίστηκαν την 3η Ιουλίου. Κυκλοφόρησαν την 4η Ιουλίου 2015».

ΑΚΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ