Πρεμιέρα με συμβολισμό

Δύο χέρια υψωμένα, με τα δάχτυλα στο σήμα της νίκης. Νίκη για το θέατρο; Νίκη για τη ζωή; Νίκη επί του φόβου; Το σήμα των δαχτύλων της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη πνίγηκε σε ένα θερμότατο χειροκρότημα. Και ήταν – συγκινητικά – συμβολικό ότι στη σκηνή του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου η ίδια εκπροσωπούσε την Εκάβη, τη νικημένη, αιχμάλωτη και υπό εξανδραποδισμό βασίλισσα. Στις πολύπαθες «Τρωάδες» του Ευριπίδη και του Εθνικού Θεάτρου, που ο διευθυντής του Στάθης Λιβαθινός (παρών στην πρεμιέρα, μαζί με τον πρόεδρο του Φεστιβάλ Γιώργο Λούκο) και ο σκηνοθέτης της παράστασης, ομόθυμα και ομόψυχα, θέλησαν να κάνουν σύμβολο της ζωής και του πολιτισμού που δεν τελειώνει στα δύσκολα. Διότι «τα θέατρα και οι εκκλησίες κλείνουν τελευταία».

Δεν ήταν όμως η μόνη νίκη των «Τρωάδων». Ηταν ο λόγος, λόγος βαρύς, διαχρονικός, επίκαιρος του αρχαίου τραγικού (λυτρωτικός και δυνατός και στην απόδοση του Κ.Χ. Μύρη), που νίκησε. Και χειροκροτήθηκε στην πρεμιέρα των φετινών Επιδαυρίων – σε μια Επίδαυρο σαστισμένη και τουριστικά από τα τελευταία γεγονότα – από 3.800 θεατές (είχαν προπωληθεί 2.980 εισιτήρια μέχρι την Πέμπτη το βράδυ, όταν οι Λυγουριώτες και οι Επιδαυριώτες χειροκρότησαν τη γενική δοκιμή κάτω από το αργολικό φεγγάρι). Για να προστεθούν σε αυτά τα καταφανώς ενθουσιασμένα χέρια άλλα 5.500 ζευγάρια στην παράσταση του Σαββάτου, με προπωλημένα ώς την Παρασκευή 4.000 εισιτήρια και εντυπωσιακή – για τις συνθήκες – προσέλευση στα ταμεία την τελευταία στιγμή.

Και αυτό για δύο παραστάσεις του Εθνικού που κινδύνευσαν να μείνουν μετέωρες και είδαν αρκετές ακυρώσεις προκρατήσεων θέσεων από την περασμένη Τρίτη. Στα πάθη των «Τρωάδων» θα πρέπει να προστεθεί και το γεγονός ότι κανονική πρόβα δεν κατάφερε να κάνει ο θίασος από τη Δευτέρα, λόγω βροχής που ευτυχώς σταμάτησε την Παρασκευή της πρεμιέρας. Ημέρα την οποία ο Σωτήρης Χατζάκης είχε καλέσει δημοσίως να γίνει σύμβολο ενότητας και το θεατρόφιλο κοινό να την ιεροποιήσει σαν «Μεγάλη Παρασκευή».

Το σύνθημα του Εθνικού ήταν άλλωστε «Το θέατρο είναι εδώ». Σαν λαμπάδα αναμμένη. Αλλά δεν ήταν μόνο το θέατρο εκεί – στην Επίδαυρο. Στο λιμάνι της Αρχαίας Επιδαύρου, δύο βήματα από το αρχαίο θεατράκι, πάνω από 1.000 άτομα έδωσαν τη νύχτα της Παρασκευής το «παρών» σε συναυλία της Ελένης Τσαλιγοπούλου, που οργάνωσε – και δεν ακύρωσε μέσα στη λαίλαπα των πολιτικών και τραπεζικών εξελίξεων – η Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Ο ΧΟΡΟΣ. Την ίδια ώρα, ο κομμός της Εκάβης – Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη, μπροστά σε ένα κοινό προσεκτικό που φάνηκε να ρουφάει κάθε λέξη του κειμένου, ενισχύθηκε από έναν καλοστημένο Χορό, που τραγούδησε – πάνω στη μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου και στους στίχους που έγραψε εκ νέου ο Κ.Χ. Μύρης – τα πάθη κάθε ηττημένου. Συγκλόνισε όμως πολλούς ο σπαραγμός, από γενιά βασιλική, της Ανδρομάχης – Μαρίας Κίτσου. Η παραπαίουσα Κασσάνδρα της Κόρας Καρβούνη κέρδισε τις εντυπώσεις. Στα συν και ο ανθρώπινος Ταλθίβιος του Νίκου Ψαρρά. Ερμηνείες που έγιναν μεγάφωνο συναισθήματος και Λόγου (με το λάμδα κεφαλαίο), πέρα από σκηνοθετικά ευρήματα και άχρηστους «νεωτερισμούς». Ολα αυτά αποδείχθηκαν μεγάλη νίκη των «Τρωάδων» και του ελληνικού θεάτρου, που έδειξε ότι στέκεται όρθιο, αποκούμπι σε ώρες δύσκολες, αντίδοτο στον φόβο που κάποιες σύγχρονες Κασσάνδρες προέβλεπαν ότι θα βγει νικητής.