Ωτοβλεψίες

Ο μεγάλος άυπνος. «Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι κοιμόμαστε, τίποτα δεν θα έρθει σε αντίφαση με την εικόνα που βλέπουμε στον ύπνο μας». Δανείζομαι τη φράση από τα «Περί ενυπνίων» του Αριστοτέλους – την οποία αξιοποιεί στον ευριπίδειο φεστιβαλικό «Ρήσο» της και η Κατερίνα Ευαγγελάτου – και την τοποθετώ, τούτες τις δύσκολες ημέρες που διανύουμε, απέναντι στον μη ύπνο του ελληνικού θεάτρου. Που παραμένει όρθιο. Παρά τον τρόμο που διαλαλείται ολούθε. Διότι όπως διαμήνυσε και ο διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Στάθης Λιβαθινός, το θέατρο και οι εκκλησιές κλείνουν τελευταία. Το θέατρο – και το Εθνικό – είναι λοιπόν εδώ. Αγρυπνο. Οχι ότι δεν δέχεται πλήγματα από το ζοφερό τρέχον. Η μία φήμη διαδέχεται την άλλη. Θα γίνουν τελικά οι αριστοφανικές «Νεφέλες», κατά Πέτρο Φιλιππίδη (αφού εξώθηκε ο Βασίλης Παπαβασιλείου); Στους κόλπους των ανθρώπων του θεάτρου δεν κυκλοφορεί ως ερώτημα, αλλά ως βεβαιότητα. Και όμως. Μόνο μέχρι τις 14 Ιουλίου ακυρώθηκαν – ή μετατέθηκαν – οι παραστάσεις των «Νεφελών» – τα τρέχοντα γαρ. Ας μη νεφελοβατούμε ακόμη. Μπορεί να έχουν ακυρωθεί (τουλάχιστον για την Πελοπόννησο, που το τσεκάρισα) το σύνολο σχεδόν των συναυλιών, αλλά το θέατρο δίνει ακόμη το «παρών». Και στο Φεστιβάλ και εκτός. Ακόμη και οι αριστοφανικές «Εκκλησιάζουσες» του Εθνικού κατά Γιάννη Μπέζο τα έκαναν τα 300 εισιτήριά τους στη μία τελικά παράσταση, την Παρασκευή, στο αρχαίο Θέατρο Φιλίππων. Το κοινό πήγε. Και γέλασε. Ακόμη και με τις μούτες Μπέζου – Πραξαγόρας σε στυλ Ζωής Κωνσταντοπούλου. Κι αυτό χάρη στην επιμονή του Εθνικού να φωνάξει τέτοιες δύσκολες ημέρες: «Το θέατρο είναι εδώ».