«Οι πονεμένοι στίχοι δεν είναι ευκολία»

Η ιστορία ξεκινάει ήρεμα. Γεννημένη στο Λος Αντζελες στις αρχές του 1970, η Μπεθ Χαρτ κάθησε στο πιάνο σε ηλικία τεσσάρων χρονών. Οταν μαθήτευσε στο καλλιτεχνικό σχολείο της πόλης, ειδικεύτηκε στο τσέλο και το τραγούδι. Εμφανιζόταν τακτικά στις τοπικές σκηνές, τις ημέρες της όμως δεν θα τις έλεγες για πάντα ανέφελες: η μεγαλύτερή της αδερφή Σάρον είχε πεθάνει από AIDS και η νεαρή Μπεθ εξορμούσε ήδη στη χώρα των ναρκωτικών. Σύντομα, το βιογραφικό της, εκτός από το υποσχόμενο ντεμπούτο «Immortal» του 1996 και μια συμμετοχή στα «Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς» με το σπαρακτικό «LA Song» του 1999 περιελάμβανε και τις λέξεις κάθειρξη και αποτοξίνωση. Εκείνη ευτυχώς δεν θα πτοούνταν. «Κοίτα να δεις: στη «φυλακή» πήγα δυο φορές, για μερικές ώρες», λέει. «Δεν είναι κάτι μεγάλο και δραματικό. Οσον αφορά στην απεξάρτηση, ξέρεις, είναι δύσκολο. Προσπαθείς να μάθεις να είσαι νηφάλιος, αυτό είναι όλο. Ξανά και ξανά. Δεν είναι κινηματογραφική ταινία, είναι αληθινή ζωή. Δύσκολη, τρομακτική, αλλά το ξεπερνάς. Ολοι έχουμε τα ζόρια μας. Κανείς δεν γλιτώνει».

Μπορεί πάντως να προσπαθεί. Εκτός από την ίδια τη μουσική της, ένα κλασικό, πιανιστικό μπλουζ ροκ, παιγμένο και τραγουδισμένο με τσαγανό, η Χαρτ παλεύει και η ίδια να κρατηθεί γερά, όπως προτείνει με το «Tell’em to hold on» από το φετινό «Better than home»: «Από τον Θεό και την πίστη μου σε αυτόν, από τον σύζυγό μου, την μπάντα μου, τη φύση, το γράψιμο, τους φίλους μου και από πολλά άλλα πράγματα». Το υπόλοιπο άλμπουμ της, με τραγούδια όπως «Might as well smile» και «As long as I have a song» δεν είναι λιγότερο αισιόδοξο, αντίθετα από παλιότερες δουλειές όπως «Screamin’ for my supper» και «Leave the light on», όπου η ζυγαριά έμοιαζε να γέρνει από τα βαρύτερα συναισθήματα. Και τα ευκολότερα μελοποιήσιμα θα έλεγε κανείς, για τεχνικούς όμως λόγους: «Αρχισα να γράφω γιατί περνούσα από δυσκολίες και δεν υπήρχε άλλος τρόπος να τις διαχειριστώ και να νιώσω καλύτερα. Το να γράφεις για τον πόνο δεν είναι ευκολότερο επειδή απλώς είναι πόνος. Είναι επειδή αυτό έχεις συνηθίσει για μεγαλύτερο διάστημα».

ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ. Ας μη θεωρηθεί, λοιπόν, σαν το μαγικό συστατικό της. Ούτε σαν εκείνο που, συνδυασμένο λ.χ. με την εκφραστική κιθάρα του Τζεφ Μπεκ, την πιο θεατρική του Σλας ή την παραδοσιακή του Μπάντι Γκάι, παράγει το εκάστοτε ζητούμενο για ανικανοποίητες εταιρείες μείγμα. Εξηγώντας την επιτυχία τέτοιων συνεργασιών – ή εκείνης με τον Τζο Μποναμάσα, όπου απέδωσε το δικό του «I’d rather go blind» – η Μπεθ Χαρτ λέει πως «είτε συνδέεσαι με κάποιους μουσικούς είτε όχι». Παρακολουθώντας την επικαιρότητα, γνωρίζει και για τα καθ’ ημάς: «Τίποτα δεν θα σταματήσει τους Ελληνες, τριγυρνούν στον κόσμο περισσότερο καιρό απ’ όλους, έχουν κάνει απίστευτα πράγματα στην τέχνη, στην πολιτική, στην ίδρυση της δημοκρατίας και παρ’ όλο που περνάνε δύσκολα, θα επιστρέψουν στην κορυφή», έλεγε σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά της. Και μια συμμετοχή της σε μουσικό ριάλιτι νοσταλγικά θα τη θυμηθεί αν χρειαστεί να συμβουλέψει τα επίδοξα νιάτα: «Κάντε αυτό που αγαπάτε, πάρτε τις ευκαιρίες με τις οποίες νιώθετε άνετα. Ξέρω ότι είναι δύσκολο – και για μένα είναι, ακόμα, εξαιτίας ανθρώπων που ανακατεύονται στα προβλήματά μου λέγοντας “α, πρέπει να κάνεις αυτό, πρέπει να κάνεις εκείνο”».