Ωτοβλεψίες

«Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία», που έλεγε στους «Παλιούς μας φίλους» και ο Διονύσης Σαββόπουλος. Και το θέατρο επίσης. Που μεταποιεί, διασκευάζει και αποστάζει τη μελαγχολία – και αβεβαιότητα – των ημερών σε τέχνη. Οπως το συγγραφικό δίδυμο της Καβάλας, ο Αντώνης και ο Κωνσταντίνος Κούφαλης, που μεταποιούν σε νέα θεατρική εκδοχή τη θρυλική «Αννα Καρένινα» του Λέοντος Τολστόι για την επόμενη σεζόν του Εθνικού Θεάτρου (προγραμματισμό του Σωτήρη Χατζάκη, που κράτησε ο νέος διευθυντής Στάθης Λιβαθινός για τις 27 Ιανουαρίου στο Ρεξ της Πανεπιστημίου). «Κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις». Ε, λοιπόν, το συγγραφικό ντούο πάει με το πολιτικό κομμάτι του ιστορικού μυθιστορήματος και με τις περιγραφές του Τολστόι για τη ρωσική ύπαιθρο και για τα ήθη, το αστικό και οικογενειακό δίκαιο της εποχής, που καθορίζει δυσοίωνα και το μέλλον της Αννας Καρένινα (Μαρία Ναυπλιώτου), καθώς μετά τον χωρισμό δεν έχει δικαίωμα ξανά στην παντρειά. Με αυτή τη μετάθεση του κέντρου βάρους, μεγαλώνει αισθητά ο ρόλος του αριστοκράτη γαιοκτήμονα Κονσταντίν Ντμίτριτς Λέβιν (Μάξιμος Μουμούρης), δίχως βεβαίως να μειώνονται εκείνος του συζύγου της Αννας, Αλεξέι Αλεξαντρόβιτς Καρένιν (Λάζαρος Γεωργακόπουλος) και του εραστή της Αλεξέι Κιρίλοβιτς Βρόνσκι (Ορφέας Αυγουστίδης). Οσο και αν στο μυαλό μας έχουμε άλλες τέσσερις κινηματογραφικές «Καρένινα», Βίβιαν Λι, Γκρέτα Γκάρμπο, Σοφί Μαρσό και Κίρα Νάιτλι, μάλλον προς την πλευρά της μεγάλης Τατιάνας Σαμοΐλοβα («Οταν περνούν οι γερανοί») θα πρέπει να στραφούμε, για να δούμε τι προσπαθούν οι δύο συγγραφείς. Η ταινία του «σοσιαλιστικού ρεαλισμού», από το 1967, ταιριάζει καλύτερα στο κλίμα.

Στη Μόσχα, αδελφές μου… Και όχι μόνον. Και στην Αγία Πετρούπολη. Και στη ρωσική ύπαιθρο. Εκεί μας φέρνει τούτη η διασκευή για το σκηνοθετικό εγχείρημα του Πέτρου Ζούλια. Τα ταξίδια στην Ιταλία και την Ευρώπη μένουν απ’ έξω στη διασκευή των αδελφών Κούφαλη. Και οι πρωταγωνιστές μετριούνται σε δέκα: Πέρα από τους παραπάνω, στο καστ θα δούμε τον Μελέτη Ηλία (Στεπάν Αρκάντιεβιτς Ομπλόνσκι ή Στίβα, αδελφό της Αννας), την Ευδοκία Ρουμελιώτη (Ντάρια Αλεξαντρόβνα Ομπλόνσκαγια ή Ντόλι, σύζυγό του), την Ευγενία Δημητροπούλου (Εκατερίνα Αλεξαντρόβνα Σερμπάτσκαγια ή Κίτι, σύζυγο του Λέβιν), την Κωνσταντίνα Τάκαλου (κοντέσα Βρόνσκι – μητέρα του). Αλλά και τη Μυρτώ Αλικάκη στον ρόλο της δηλητηριώδους κοσμικιάς κοντέσας Λίντιας Ιβάνοβνα και τον Γεράσιμο Γεννατά στον ρόλο του φιλάσθενου και ανατρεπτικού αδελφού του Λέβιν, Νικολάι Ντμίτριτς. Οσο για τη μουσική θα την αναλάβει ο ικανός Θοδωρής Οικονόμου (που συνεργάστηκε και στην «Πιαφ» του Ζούλια).

Λογοτεχνία… εν χορώ. Και μια και είμαστε στα μεγάλα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, πέρα από το «Εγκλημα και τιμωρία» του Φιόντορ Ντοστογέφσκι, στη μετάφραση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που θα μεταφέρει στη σκηνή του Εθνικού – επίσης – ο Σωτήρης Χατζάκης, ο 29χρονος Γιάννης Βολιώτης, γνωστός και από τα εντυπωσιακά virtual «περιβάλλοντα» που δημιούργησε για την επιτυχημένη «Σμύρνη μου αγαπημένη» της Μιμής Ντενίση, ετοιμάζει μια νέα εκδοχή για το «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» του Οσκαρ Ουάιλντ για το Θέατρο Σταθμός, στο Μεταξουργείο, από τέλη Οκτωβρίου. Δεν είναι μόνον ο πιανίστας Γκρέι που δίνει την ιδέα να εμφορηθεί με μουσική και τραγούδι η παράσταση, αλλά και η μουσική που έγραψε ο επίσης νέος Φώτης Λάμαρης. Και όχι μόνον μουσική. Αλλά και virtual, με πολλές κινηματογραφημένες σκηνές, σε ένα συμπίλημα θεάτρου – κινηματογράφου (τον οποίο σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο ο Γιάννης Βολιώτης και στον οποίο έχει δοκιμαστεί με ταινίες μικρού μήκους). Την Τετάρτη το μεσημέρι δε κάνει ακρόαση στο Σταθμός για ηθοποιούς που τραγουδούν, για να υλοποιήσει το θεατρικό του όνειρο. Οπως έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ – τι επίκαιρο! – «Είμαστε όλοι βουτηγμένοι στον βούρκο, αλλά κάποιοι από μας κοιτάνε τα άστρα».