Θα αλλάξει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνητικό εταίρο;

Ο Ιούλιος είναι καταραμένος στην ελληνική πολιτική ιστορία (Ιουλιανά, εισβολή στην Κύπρο). Στα χρόνια των Μνημονίων υπήρξε πραγματικός «θεριστής», αφού στιγματίστηκε από μεγάλες πολιτικές ανακατατάξεις. Η αποτυχημένη απόπειρα του Γιώργου Παπανδρέου να εξασφαλίσει τη συναίνεση του Αντώνη Σαμαρά το 2011 βρήκε τον τότε πρωθυπουργό Ιούλιο μήνα με αντιπρόεδρο και υπουργό Οικονομικών τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Τον Ιούλιο του 2013, η ΔΗΜΑΡ έκανε ηρωική έξοδο από την κυβέρνηση με αφορμή το μαύρο στην ΕΡΤ. Ολα δείχνουν ότι ούτε ο Αλέξης Τσίπρας θα αποφύγει την κατάρα.

Μπορεί ο Πρωθυπουργός να ξόρκισε νέα «Ιουλιανά» με αφορμή την πρόταση Σαμαρά για κυβέρνηση εθνικής ενότητας (χωρίς συμμετοχή του ιδίου και του Τσίπρα). Το μόνο βέβαιο όμως είναι ότι μετά την ψήφιση της συμφωνίας – εφόσον επιτευχθεί – τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.

ΚΙ ΑΝ ΟΜΩΣ; Η επομένη της ψήφου μπορεί να αναδειχθεί σε D-Day του παρόντος κυβερνητικού σχήματος. Ισως για αυτό η «Αυγή» έσπευσε χθες να ξορκίσει, με τη σειρά της, τα σενάρια αλλαγών επαναλαμβάνοντας τα περί «τρόικας των προθύμων» που θέλουν «να βγάλουν από τη μέση κάθε αντίσταση, να βγάλουν από τη μέση τον Τσίπρα».

«Δεν μασάει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μασάει ο Τσίπρας. Δεν μασάμε γενικώς. Κι αν επιμείνουν σε τέτοια λαχανάκια Βρυξελλών, θα δει όλος ο κόσμος τι εστί έγκλημα, αλλά και τι εστί τιμωρία» είναι η προφητεία του αρθρογράφου της κυβερνητικής εφημερίδας. Αν όμως δεν μασήσουν οι κυβερνητικοί βουλευτές και οι βουλευτές των ΑΝΕΛ με το πρόγραμμα-γέφυρα όπως θα ονομαστεί η (πεντάμηνη) παράταση, ή το αναπτυξιακό πρόγραμμα όπως ενδεχομένως θα μεταμφιεστεί ένα τρίτο Μνημόνιο, και οι διαρροές αναγκάσουν τον Πρωθυπουργό να επανεξετάσει τη χρησιμότητα του παρόντος κυβερνητικού σχήματος;

Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και συριζαίοι που παθαίνουν αλλεργία με τα εθνικοπατριωτικά παραληρήματα του Πάνου Καμμένου, του αναγνωρίζουν ότι είναι ο ιδανικός κυβερνητικός εταίρος. Και όχι άδικα. Λέει ναι σε όλα και εσχάτως κατάπιε όλες τις κόκκινες γραμμές του. Η μόνη που έχει μείνει είναι η απαίτηση για αναφορά των εταίρων στο θέμα του χρέους. Θα ψηφίσουν οι ΑΝΕΛ μια συμφωνία με μέτρα πάνω από 8 δισ. ευρώ με αντάλλαγμα την παραμονή στο κυβερνητικό σχήμα ή θα αρχίσουν να πηδούν από το πλοίο; Μένει να φανεί αν η εξουσία και το υπουργείο Εθνικής Αμυνας είναι πιο πολύτιμα από τον πειρασμό να ηγηθούν οι ΑΝΕΛ του… ύστερου αντιμνημονιακού μετώπου, ως οι γνήσιοι εκφραστές του. Εκεί ενδεχομένως να λάβουν χείρα βοηθείας και από «ελεύθερους σκοπευτές» του ΣΥΡΙΖΑ.

Πάντως, μαζί με την πολυαναμενόμενη στροφή του Αλέξη Τσίπρα στον ρεαλισμό, αναπόφευκτα θα ξεφουσκώσει και η αντιμνημονιακή φούσκα. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι εξαντλείται πλέον για τον Τσίπρα η χρησιμότητα των ΑΝΕΛ. Ο Καμμένος ήταν το απαραίτητο αντιευρωπαϊκό σκιάχτρο που προκαλούσε αποτροπιασμό στους ευρωπαίους εταίρους. Αλλο όμως μια διαπραγμάτευση όπου παίζεις όλα τα χαρτιά και άλλο όταν έρχεται η ώρα του λογαριασμού, δηλαδή της εφαρμογής των μέτρων.

H NEA EΙΣΟΔΟΣ. Κάπου εδώ μπαίνει Το Ποτάμι. Ο Σταύρος Θεοδωράκης επαναλαμβάνει μονότονα εδώ και καιρό ότι θα ψηφίσει τη συμφωνία όποια κι αν είναι αυτή. Πίσω από τις γραμμές, οι άνθρωποι του Ποταμιού επιχειρούν πάντα να διαχωρίζουν τον Πρωθυπουργό από το συριζαίικο σχήμα που τον ακολουθεί. Η ειδική αυτή θέση στην οποία έχουν τοποθετήσει τον Αλ. Τσίπρα συνδέεται μάλλον με τον ομολογημένο πόθο ένταξης στο κυβερνητικό σχήμα. Εξάλλου, Το Ποτάμι δεν έκρυψε ποτέ τις προθέσεις του. Το ίδιο και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που έκαναν το λάθος λίγα 24ωρα μετά την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης να ομνύουν στο όνομα του νεότευκτου κόμματος και να δηλώνουν την απογοήτευσή τους για το γεγονός ότι ένας αριστερός όπως ο Τσίπρας επέλεξε έναν ακροδεξιό αντιευρωπαϊστή ως κυβερνητικό εταίρο.

Μπορεί ο Θεοδωράκης να αναδειχθεί στον νέο «χρήσιμο» εταίρο του ΣΥΡΙΖΑ; Η ζωή θα δείξει. Σε κάθε περίπτωση, τα ψέματα τελειώνουν εφόσον υπάρξει η – όποια – συμφωνία έως την επόμενη εβδομάδα. Η μετά τη συμφωνία φάση δεν θα κριθεί στα non paper και στην επικοινωνιακή προπαγάνδα. Θα κριθεί στην πραγματική διακυβέρνηση και διαχείριση της καθημερινότητας και στις αντιδράσεις που θα προκαλέσει η εφαρμογή των μέτρων.