Τραγούδι, χορός, ορχήστρα και Σαίξπηρ

«Τι νομίζεις, θα σε φοβηθώ; Εχω πει τη γνώμη μου μπροστά σε άντρες πιο σπουδαίους από σένα». Η φράση της Ειρήνης Καράγιαννη προς τον Χάρη Ανδριανό συμπυκνώνει την αιώνια διαμάχη των δύο φύλων, σταθερή θεματική στην ιστορία της τέχνης. Ταυτόχρονα ήταν μία από τις ωραίες στιγμές της διεθνούς φήμης μέτζο σοπράνο προχθές στη σκηνή του Ηρωδείου όταν για τις ανάγκες της παράστασης «Kiss me Kate» του Κολ Πόρτερ έγινε Kate και Κατερίνα: δύο ηθοποιοί, πρώην σύζυγοι, επιχειρούν να ερμηνεύσουν την Κατερίνα και τον Πετρούκιο σε μια νέα μουσική εκδοχή της «Στρίγκλας που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ. Στην ιστορία μπλέκονται μια τραγουδίστρια του καμπαρέ, ένας τζογαδόρος χορευτής, δύο γκάνγκστερ, ένας ναύαρχος.

Στο λαμπερό αυτό μιούζικαλ – παρουσιάστηκε το 1948 και είναι το πρώτο του είδους που απέσπασε Βραβείο Tony – ξεδίπλωσε εκτός από τις αδιαμφισβήτητες φωνητικές της χάρες και την ερμηνευτική της δεινότητα, ευχάριστη έκπληξη για τους θεατές που γέμισαν τις κερκίδες του Ρωμαϊκού Ωδείου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ακούστηκαν κολακευτικά σχόλια για την προχθεσινή της παρουσία από το ομολογουμένως ετερόκλητο κοινό. Οι θεατές (ανάμεσά τους ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης με τη σύζυγό του Δάφνη και την εγγονή τους) εκφράστηκαν ποικιλοτρόπως και πολλές φορές με κριτική διάθεση στην εξέλιξη της πολυπληθούς παράστασης (70 συντελεστές) για επιμέρους λεπτομέρειες. Οι θεατές, μικρών και μεγάλων ηλικιών, γκρίνιαξαν λ.χ. για τη διάρκεια, η οποία ήταν περίπου τρεις ώρες. Ενωσαν όμως το χειροκρότημά τους στις πιο δυνατές στιγμές όπως τα tableux vivants ή για τις χορογραφίες του Τζον Τοντ, την ερμηνεία της Καμεράτα υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου – μοιράστηκε τη σκηνοθεσία με τον Πάρη Μέξη -, τις ατμοσφαιρικές εικόνες από τα φώτα του Γιώργου Τέλλου, την παρουσία των εξαιρετικών ηθοποιών που ξεδίπλωσαν τις χορευτικές και φωνητικές τους δυνατότητες. Κάποιοι θα ήθελαν να έχουν αποδοθεί στα ελληνικά – όπως έγινε και με το κείμενο – και οι στίχοι των τραγουδιών. Αλήθεια όμως πώς θα μπορούσε να αποδοθεί το τραγούδι που είναι ταυτισμένο με αυτό το έργο, το «So in love»;