Καουμπόικη οδύσσεια

«Slow West»: Ας το πούμε κι ας μη φανεί υπερβολικό: Ο αφηγηματικός κινηματογράφος δεν βασίστηκε ούτε στο θέατρο ούτε στη λογοτεχνία, ακριβώς επειδή έπρεπε να εφευρεθεί εκ του μηδενός ένα νέο συντακτικό ούτως ώστε να αυτονομηθεί. Και το μοντέλο εκείνο ήρθε από το γουέστερν, που γεννήθηκε σχεδόν ταυτόχρονα με το σινεμά. Οι πρώτοι σταρ προέρχονται απ’ αυτό (με εξέχοντες τους Μπρόντσο Μπίλι Αντερσον, Τόμας Αϊνς και Γουίλιαμ Χαρτ), ενώ η εμφάνιση κινηματογραφιστών όπως οι Τζον Φορντ, Αντονι Μαν και Χάουαρντ Χοκς μετέτρεψε το είδος σε μια «βάση» ενός ιδιότυπου διαλόγου ανάμεσα στο σινεμά και την ιστορία της χώρας που το μετέτρεψε σε βιομηχανία. Η αλληλεπίδραση του ανθρώπου με τη φύση λειτουργεί σχεδόν πάντα ως αφορμή.

Στο «Slow West» (ενδεικτικός τίτλος), σκηνοθετικό ντεμπούτο του ταλαντούχου Τζον ΜακΛιν, ένας περιπλανώμενος (Μάικλ Φασμπέντερ – μιμείται εδώ υπέροχα τον Κλιντ Ιστγουντ) παίρνει υπό την προστασία του τον αθώο έφηβο Τζέι (Κόντι Σμιτ – ΜακΦι) που έχει έρθει από τη Σκωτία αναζητώντας την αγαπημένη του. Στον δρόμο τους θα αντιμετωπίσουν όλους τους κινδύνους της Αγριας Δύσης, που παρατίθενται σχεδόν εμβληματικά σ’ ένα φιλμ ελεγειακών τόνων, ο ρυθμός του οποίου παραπέμπει συχνά στον «Νεκρό» του Τζιμ Τζάρμους – αν και δεν αποτελεί τη μοναδική του αναφορά (ο Πέκινπα δεν είναι απών).

Με άλλα λόγια, ο ΜακΛιν (Σκωτσέζος ο ίδιος) υιοθετεί από τη μια το βλέμμα του Τζέι, αυτό δηλαδή ενός ξένου που ανακαλύπτει έναν κόσμο στο ξεκίνημά του, και από την άλλη το χρησιμοποιεί ως αφηγηματικό πλεονέκτημα για να ξεδιπλώσει μια προβληματική που ξεκινά ως κινηματογραφοφιλική για να αναδειχθεί σε πολιτική, έτσι όπως το στόρι προσκρούει στα ματωμένα θεμέλια ενός έθνους. Κι εμείς, ξένοι επίσης με την Αγρια Δύση αλλά εξίσου γοητευμένοι από τις εικόνες που μας χάρισαν οι κορυφαίοι του είδους (από τον Φορντ μέχρι τον Λεόνε και τον – ανανεωτή – Ιστγουντ), παραδινόμαστε σ’ ένα ταξίδι όπου προορισμός, πολύ συχνά, είναι ο θάνατος.

Βαθμοί: 7