Το «addio» της μελαγχολικής καλλονής

Το ιταλικό σινεμά ήρθε να προσφέρει στο παγκόσμιο φιλμικό οικοδόμημα δύο απαραίτητα χαρακτηριστικά: την ανθρωπιά και τον ερωτισμό. Την πρώτη τη «φύτεψε» μέσω του ιταλικού νεορεαλισμού, αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τον δεύτερο με την ακομπλεξάριστη, σχεδόν αθώα, ματιά του απέναντι στο γυμνό σώμα – μίλια μακριά από τις επιταγές της πολιτικής ορθότητας – που εντοπίζεται τόσο στην αριστοκρατική μελαγχολία του Λουκίνο Βισκόντι όσο και στις σκαμπρόζικες κωμωδίες του Λάντο Μπουζάνκα. Οχι τυχαία, η πεντάμορφη Λάουρα Αντονέλι, που μας άφησε χθες σε ηλικία 73 ετών, είχε τιμήσει με την παρουσία της και τους δύο.

Γεννημένη τον Νοέμβριο του 1941 στο ιταλικό, τότε, κομμάτι της χερσονήσου Ιστρια (που μετά το τέλος του πολέμου «πέρασε» στην Κροατία), η Λάουρα Αντονάζ βρέθηκε να περνά τα μαθητικά της χρόνια στη Νάπολι. Εκεί οι γονείς της, απογοητευμένοι από το «άχαρο και άσχημο» (σύμφωνα με την ίδια την Αντονέλι) κορίτσι τους, αποφασίζουν να τη γράψουν σε μια γυμναστική ακαδημία. Και εκεί η Λάουρα αριστεύει. Ενήλικη πια, μετακομίζει στη Ρώμη όπου και εργάζεται ως γυμνάστρια και φωτομοντέλο, πραγματοποιώντας τις πρώτες της κινήσεις στον χώρο της show business.

Η παρθενική της εμφάνιση στον κινηματογράφο έρχεται το 1965 με έναν μικρό ρόλο στην κωμωδία «Ενας υπέροχος κερατάς», πλάι στην Κλάουντια Καρντινάλε και τον Ούγκο Τονιάτσι. Oι ιταλοί σκηνοθέτες θαμπώνονται από τη μαγνητική της παρουσία: ένα υπέροχο κορμί, μα και ένα αδιόρατα μελαγχολικό, αγγελικό πρόσωπο. Τα δύο αυτά στοιχεία της χαρίζουν, το 1973, τον ομώνυμο ρόλο στην ταινία «Μαλίτσια» που καταλήγει να σπάει ταμεία παγκοσμίως. Το στόρι, «πιπεράτο»: ένας χήρος και τα τρία του αγόρια προσπαθούν να κατακτήσουν την πεντάμορφη καμαριέρα τους. Μέσα σε μια νύχτα, το όνομά της βρίσκεται στα χείλη όλων.

Ο Λουκίνο Βισκόντι την ξεχωρίζει, συμπεριλαμβάνοντάς την στο καστ του «Αθώου», της τελευταίας του ταινίας, πλάι στον Τζιανκάρλο Τζιανίνι. Οι δυο τους αποτελούν και το «καταραμένο» ζευγάρι του πένθιμου όσο και ερωτικού φιλμ. Η Αντονέλι έχει αποδείξει πλέον πως δεν είναι μόνο όμορφη, αλλά και μια αξιόλογη ερμηνεύτρια. Θα ακολουθήσουν διάφορες εμφανίσεις μέχρι το αποτυχημένο σίκουελ «Μαλίτσια 2000» του… 1991, παράλληλα όμως με την καριέρα της διαγράφεται και ένα άλλο δράμα, με τους αλλεπάλληλους χωρισμούς της (υπήρξε σύντροφος του Ζαν-Πολ Μπελμοντό), και τα προβλήματά της με τα ναρκωτικά να κοσμούν πρωτοσέλιδα.

Μέχρι που την ίδια χρονιά συλλαμβάνεται για κατοχή κοκαΐνης και καταδικάζεται σε δεκαετή κατ’ οίκον περιορισμό, απόφαση που θα ανατραπεί στο ιταλικό Εφετείο μόλις το 2006 (η αποζημίωσή της από το κράτος ξεπέρασε τις 100.000 ευρώ). Εκείνη όμως δείχνει να προτιμά την απομόνωση. Και θα μείνει στο απομακρυσμένο σπίτι της στο Λαντίσπολι μέχρι τον θάνατό της με μόνο κάποιους παπαράτσι να διαταράσσουν την ηρεμία της, κυνηγώντας στιγμιότυπα ενός ξεθωριασμένου αστεριού.