Για Εθνική θα μιλάμε τώρα;

Παράδειγμα: από τη μια έχουμε έναν φίλαθλο που από ατύχημα έπεσε σε κώμα τον Ιούνιο του 2004 και από την άλλη επίσης έναν φίλαθλο που έχει εφεύρει τη μηχανή του χρόνου, τη μηχανή που σε ταξιδεύει στο παρελθόν και στο μέλλον. Ο πρώτος ξυπνάει από τον βαθύ ύπνο του μόλις χθες. Μαθαίνει τα του ποδοσφαίρου· ουδόλως εκπλήσσεται με τα πρωταθλήματα του Ολυμπιακού και επίσης θεωρεί αυτονόητο η Εθνική να έχει ηττηθεί από τα Νησιά Φερόες δύο φορές! Οι δικοί του άνθρωποι επιμελώς του αποκρύπτουν ότι ενώ αυτός κοιμόταν η Γαλανόλευκη κατέκτησε Γιούρο και έφθασε στις 16 του Μουντιάλ, για τον λόγο πως μόλις το μάθει, ξανά σε κώμα θα πέσει.

Ο έτερος του παραδείγματός μας, μπαίνει στη χρονομηχανή του και ταξιδεύει στο μακρινό, από όλες τις απόψεις, 2004. Η συνείδησή του παραμένει αδιάλειπτη όταν προσγειώνεται στις παρυφές των Ολυμπιακών Αγώνων και λίγες μέρες πριν από το ταξίδι της Εθνικής στην Πορτογαλία. Οσο κι αν το θέλει δεν τολμάει να στοιχηματίσει στο ότι η ελληνική ομάδα θα κατακτήσει το ευρωπαϊκό τρόπαιο για να γίνει πλούσιος! Γιατί; Διότι ακόμα και σε επανάληψη ουδείς πιστεύει εν Ελλάδι ότι η Εθνική φθάνει στον τελικό και τελικά υψώνει την κούπα!

Αυτή είναι η πραγματικότητα, που με λάμψεις φωτοβολίδων δεν αλλάζει η εικόνα της. Η απροσδόκητη ποδοσφαιρική άνοιξη σ’ έναν τόπο όπου οι φίλαθλοι διαβιούν μονίμως σε βαρύ χειμώνα αποτελεί γι’ αυτούς τη μεγαλύτερη απειλή. Η αιφνίδια επιστροφή στην παγωνιά της ανυποληψίας και του κακού ποδοσφαίρου ελλοχεύει κινδύνους βαρύτατων ασθενειών.

Πότε είχαμε ποδόσφαιρο δομημένο σε υγιείς βάσεις και σε οπλισμένα με ήθος και εργασία θεμέλια και τώρα σαστίζουμε με το συνονθύλευμα των τελευταίων αποτελεσμάτων;

Οταν το συλλογικό ποδοσφαιρικό οικοδόμημα παραμένει γιαπί, έρμαιο στα χέρια εγκληματικών οργανώσεων εργολάβων, αχόρταγων μεσαζόντων και εξωνημένων οπαδών, γιατί να μας εκπλήσσει η εθνική κατάρρευση; Με τις παρενθέσεις δεν γράφεις Ιστορία, και ως λαός στις παρενθέσεις έχουμε εγκλωβιστεί: στο έπος του ’40 λησμονώντας τον Εμφύλιο που ακολούθησε, στην Ελληνική Επανάσταση σβήνοντας επιλεκτικά τα μελανά σημεία και στην εποποιία της Πορτογαλίας δίχως να σκεφτούμε πως τυχαία φθάσαμε ώς εκεί και νομοτελειακά θα γυρίζαμε εκεί από όπου αρχίσαμε: στο απόλυτο τίποτα! Και στο απόλυτο τίποτα βρίσκονται αυτή την εποχή η Εθνική και ο ελληνικός αθλητισμός. Τον Κεντέρη τον αποδομήσαμε, τη Θάνου τη ρίξαμε στα Τάρταρα της χλεύης, ο Γκάλης γέρασε, ο Γιαννάκης έχει μόνο αναμνήσεις κι εμείς ψάχνουμε να βρούμε αν φταίει ο Σαρρής που έφερε τον Ρανιέρι ή ο Κονέ που χτύπησε τατουάζ και λάδωσε το μαλλί του.

Εμείς φταίμε! Εμείς που νομίζουμε πως τα παραμύθια είναι αληθινά και ότι τα θαύματα επαναλαμβάνονται. Εμείς που κλείνουμε τα μάτια αφήνοντας τους μαφιόζους του ποδοσφαίρου μας να εγκληματούν, και όταν μυρίσει το πτώμα που αφήσουν πίσω τους και μας πνίξει η δυσοσμία κλείνουμε και τη μύτη μας. Οσο για το στόμα μας; Αυτό μόνιμα σφραγισμένο. Η ασφυξία είναι αναπόφευκτη. Για την Εθνική θα μιλάμε τώρα;  

ΕΧΕΙ ΦΑΣΗ
Ο Σλούκας στο επίκεντρο των μεταγραφικών ειδήσεων του θέρους, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Τουρκία. Οι ενημερωμένοι μιλούν για φλερτ δυνατό με Φενέρ. Και ο Σπανούλης ήταν ένα βήμα από την έξοδο πριν από λίγα χρόνια, η άγκυρα όμως στο Λιμάνι ήταν δυνατή. Θα δούμε.
Με ταχύτατους ρυθμούς συνεχίζεται η διαδικασία ξετυλίγματος του κουβαριού που θα φτάσει τελικά στον αρχηγό της εγκληματικής οργάνωσης. Δαιδαλώδης ο λαβύρινθος και ο Μινώταυρος επικίνδυνος. Το σκοτάδι άρχισε να αραιώνει…
Καλά τα γλέντια και τα τραπεζώματα, καλές οι φιέστες, αλλά με την Αγια-Σοφιά τι γίνεται; Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται και ο αεκτζής τελικά, αγαπητέ κ. Νίκο Στράτο.
Ο πρόεδρος που έγινε φίλαθλος για να μην είναι πρόεδρος που ήταν ως φίλαθλος στο τελευταίο ματς της ομάδας του; Στη Μεσσηνία; Το είχε σίγουρο το ναυάγιο; Αλλα όμως έλεγε ως φίλαθλος στους παίκτες που τον άκουγαν ως πρόεδρο. Τι να πεις.

ΛΕΞΙΚΟ
Hangover
(στην αγγλική) Η εμπειρία των παρενεργειών μετά την υπερβολική κατανάλωση αιθανόλης
Οσο χρήμα και να γράψει ο λογαριασμός σου στην τράπεζα, με όση δόξα και να γεμίσει ο νους σου, ο άνθρωπος – να το ξέρεις φιλόδοξε, ματαιόδοξε, φίλαυτε, εγωιστή – δεν είναι Θεός. Οι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο Κόπα Αμέρικα έρχονται από μαραθώνιους ευρωπαϊκών, και όχι μόνο, πρωταθλημάτων, ακόμα τα πόδια τους τρέχουν στο περυσινό Μουντιάλ και τα πνευμόνια τους είναι ξέχειλα από Τσάμπιονς Λιγκ, Κύπελλα και, και, και. Πόσο να αντέξεις Μέσι, Νεϊμάρ, Ντάνι Αλβες, Νταβίντ Λουίζ; 
Πόσο να αντέξεις κι εσύ ποδοσφαιρόφιλε; Hangover έπειτα από κραιπάλη ποδοσφαίρου. Είπαμε, η μπάλα είναι το όπιο του λαού, αλλά η υπερβολική δόση σκοτώνει και τον λαό και το άθλημα και τους αθλητές. 
Νισάφι πια.