Δικαίωση με τον δικό τους τρόπο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Εκείνο το βράδυ στο Τελ Αβίβ, τον μακρινό Απρίλη του 1994, η ζέστη ήταν υπερβολική για την εποχή.
Στο Γιαντ Ελιάου, μάλιστα, η θερμοκρασία είχε φτάσει στα ύψη καθώς ο Ολυμπιακός ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που είχε φτάσει στον τελικό ενός Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο μπάσκετ και διεκδικούσε το τρόπαιο κόντρα στην Μπανταλόνα.
Στην εξέδρα είχαν πιάσει από νωρίς θέση ο 20χρονος τότε Γιώργος Αγγελόπουλος με τον 21χρονο αδελφό του Παναγιώτη περιμένοντας να δουν την αγαπημένη τους ομάδα στην κορυφή της Ευρώπης.
Το ραντεβού με τη δόξα άργησε τρία χρόνια και στη Ρώμη το 1997 έγιναν ένα κουβάρι στην εξέδρα του Παλαέουρ πανηγυρίζοντας έξαλλα το πρώτο Ευρωπαϊκό του Θρύλου.
Περίμεναν 15 χρόνια για να πανηγυρίσουν ξανά ένα Πρωταθλητριών, και αυτή τη φορά δεν βρίσκονταν στην εξέδρα αλλά δίπλα στον Ντούσαν Ιβκοβιτς. Ως πρόεδροι της ομάδας ηγήθηκαν τόσο στο έπος της Πόλης το 2012 όσο και έναν χρόνο αργότερα στον θρίαμβο του Λονδίνου.
Από το 2004 που αποφάσισαν να συνδράμουν για να ξαναβρεί η αγαπημένη τους ομάδα τη χαμένη της αίγλη, δίπλα στον τότε πρόεδρο Σωκράτη Κόκκαλη, άρχισαν να επενδύουν τα χρήματά τους με στόχο να δουν και πάλι τον Ολυμπιακό στα ραντεβού των κορυφαίων.
Από το 2009, όταν πήραν τις μετοχές από τον Σωκράτη Κόκκαλη, μέσα σε μια επταετία δηλαδή, ο Ολυμπιακός έφτασε σε πέντε φάιναλ φορ, εκ των οποίων στα τέσσερα πήγε στον τελικό και κατέκτησε το τρόπαιο δύο φορές!
Πέρα από τον Ολυμπιακό, το μπάσκετ αποτελεί την τρέλα τους, από τότε που σπούδαζαν στην Αμερική. Δεν είναι μόνο φίλαθλοι. Ο Παναγιώτης είναι και δεινός (αριστερόχειρας μάλιστα) σουτέρ στα τρίποντα, ενώ ο Γιώργος είναι περισσότερο φαν των διεισδύσεων.
Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, όχι μόνο στον Ολυμπιακό αλλά και στη ζωή και, παρά το γεγονός ότι δεν είναι δίδυμοι ούτε καν κορσικανοί ή σιαμαίοι αδελφοί, έχουν κολλήσει από την πρώτη στιγμή και αυτή η τρομερή χημεία δημιουργεί ιδανικά αποτελέσματα.
Αποφεύγουν τη δημοσιότητα όπως ο διάβολος το λιβάνι και αυτό φαίνεται εύκολα αν δει κανείς για παράδειγμα ότι είναι μόνιμοι θαμώνες στη Μύκονο (όχι επειδή είναι must) και δεν τους βλέπει κανείς, ενώ πριν από λίγα χρόνια από σπόντα είχε μαθευτεί η οικονομική βοήθεια της οικογένειας προς τους πληγέντες από τις πυρκαγιές.
Αυτή είναι στάση ζωής, έχουν μάθει από τον πατέρα τους και ποτέ δεν προκάλεσαν με οικονομικές σπατάλες που συνηθίζουν πολλές φορές οι γόνοι πλούσιων οικογενειών. Ούτε ακριβά αυτοκίνητα ούτε παράλογα έξοδα, με μόνη εξαίρεση τα εισιτήρια από Βοστώνη – Σικάγο για να δουν από κοντά τα κατορθώματα του Μάικλ Τζόρνταν.
Λένε ότι για να μάθεις πρέπει να πληρώσεις, και οι αδελφοί Αγγελόπουλοι έχουν ξοδέψει μπόλικα εκατομμύρια (πάνω από 120) όλα αυτά τα χρόνια, με τη μόνη διαφορά ότι σχεδόν τα μισά έχουν πάει στο ελληνικό Δημόσιο ως φόροι παικτών και αυτό είναι ένα παράσημο.
Οχι ότι δεν έχασαν και χρήματα. Μέχρι και εν ενεργεία παίκτη από το ΝΒΑ (Τσίλντρες) χρυσοπλήρωσαν το καλοκαίρι του 2009 (με ετήσιο συμβόλαιο κοντά στα 7 εκατ. ευρώ), όταν τα δεδομένα όμως ήταν διαφορετικά. Πλήρωσαν και έμαθαν.
Εμαθαν μάλιστα καλά, καθώς το μοντέλο που εφαρμόζουν τα τελευταία χρόνια με πρωταγωνιστές τη βάση της εθνικής ομάδας και με ξένους που φτιάχνουν το όνομά τους στον Ολυμπιακό (π.χ. Χάινς, Λοτζέσκι και Ντάνστον) είναι περιζήτητο και όλοι ζητάνε τη συνταγή.
Παράλληλα ανέδειξαν και στήριξαν τον έλληνα προπονητή, καθώς με εξαίρεση τη διετία Ιβκοβιτς πορεύονται μόνο με Ελληνες (Γιαννάκης, Μπαρτζώκας, Σφαιρόπουλος), με τον Γιώργο Μπαρτζώκα να γίνεται και ο πρώτος Ελληνας που κατέκτησε την Ευρωλίγκα.
Δεν διώχνουν εύκολα προπονητή, αντίθετα στηρίζουν την προσπάθεια, ενώ η κόντρα τους με κάποιους σκληροπυρηνικούς οπαδούς παλαιότερα είχε να κάνει με τη λογική τους να πηγαίνουν με τον σταυρό στο χέρι σε έναν (μπασκετικό και όχι μόνο) κόσμο που δεν είναι αγγελικά πλασμένος.
Τα κατάφεραν με τον τρόπο τους τελικά και νιώθουν δικαιωμένοι, αλλά τη μάχη με τους οπαδούς δεν την έχουν κερδίσει ακόμα, με αποτέλεσμα παρά τη φιλοσοφία τους η ομάδα να τιμωρείται κατ’ επανάληψη με μεγάλες χρηματικές ποινές.
Εχουν δημιουργήσει και κόντρες, κυρίως με τον ομόλογό τους στον Παναθηναϊκό Δημήτρη Γιαννακόπουλο, αλλά και τον πρόεδρο της ΕΟΚ Γιώργο Βασιλακόπουλο, από τον οποίο έχουν ως βασικό παράπονο ότι δεν επιβάλλει την ισονομία στο πρωτάθλημα.
Εφτασαν ακόμα και να απειλήσουν – «κανένας παίκτης του Ολυμπιακού στην εθνική ομάδα» – θέλοντας να εξασφαλίσουν ότι θα είναι σωστά ασφαλισμένοι από την Ομοσπονδία, αλλά ευτυχώς δεν έκαναν πράξη την απειλή και απλώς κάλυψαν το πρόσθετο ασφαλιστικό κόστος των διεθνών.
Κλασικοί χαζομπαμπάδες, πλέον, και οι δύο. Ο Παναγιώτης απέκτησε πρόσφατα και γιο μετά την κόρη από τη γυναίκα του, παλαιά βολεϊμπολίστρια του Ολυμπιακού, Ελευθερία Κούκου. Πιο έμπειρος στα δεσμά του γάμου ο Γιώργος, που μετρά ήδη επτά χρόνια φαγούρας με την εκλεκτή της καρδιάς του Ιωάννα Στάχτου.
Το 2011 είχαν προαναγγείλει την αποχώρησή τους από την ομάδα (με σύμφωνη γνώμη και του πατέρα τους Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου) απογοητευμένοι από τη γενικότερη εξέλιξη των πραγμάτων στην Ελλάδα, αλλά ευτυχώς γι’ αυτούς και κυρίως για τα εκατομμύρια φίλων του Ολυμπιακού το μετάνιωσαν κι έτσι άλλαξαν την ιστορία του συλλόγου.
Google news
