Οι μοναχοί, οι ξανθιές και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης

Αποσπάσματα
«Μετά δε του γεύματος μας ήλθαν βίζιταις»

Οι «επιδόσεις» των αγωνιστών του 1821 
(Εισήγηση: Χρήστος Λούκος)
Στις αρχές του 1826, ενώ η Επανάσταση δοκιμάζεται με τις επιτυχίες του Ιμπραήμ και το Μεσολόγγι πολιορκείται για δεύτερη φορά, οι ηγέτες των επαναστατών ζητούν απελπισμένοι προστασία από τις μεγάλες δυνάμεις. Εχουμε τους πρώτους σχηματισμούς των φατριών με ξενικά ονόματα, αγγλικής, γαλλικής και ρωσικής που, αργότερα, θα μετεξελιχθούν σε κόμματα. Στέλνονται στην Αθήνα για συνεννοήσεις με τη γαλλική φατρία οι νεαροί συνεργάτες του Ιω. Κωλέττη Παναγιώτης Μοναστηριώτης και Δημήτριος Χρηστίδης. Ο τελευταίος θα αναλάβει αργότερα, μετά τον θάνατο του Κωλέττη την αρχηγία του γαλλικού κόμματος. Οι δύο εγγράμματοι νεαροί κρατούν ημερολόγιο. Καταγράφουν συσκέψεις, συζητήσεις αλλά και άλλες δραστηριότητες. Γράφει ο Μοναστηριώτης: «Το γεύμα εγευματίσαμεν τον κύριον Λούκαν, μετά δε του γεύματος μας ήλθαν βίζιταις μάσκεραις (…) Το βράδυ εγλεντήσαμεν με βιολιά, ήλθον αρχόντισσαις πολλαίς».
Ο Χρηστίδης καταγράφει ερωτικές συναντήσεις του με μία παντρεμένη. Χρησιμοποιεί τη λέξη «φορά» για να δηλώσει την ερωτική πράξη: «Και μίαν φοράν (…), έπειτα εγευμάτισα, και πάλιν μίαν φοράν (…), εκοιμήθηκα ολίγον προς το εσπέρας μισήν φοράν. Επειτα ήλθεν ο παρπέρης και με έκοψε τα μαλλιά μου πολλά κοντά και η εδική μου δεν ήθελε να με φιλήσει δυσαρεστημένη, πρίτερα όμως μίαν φοράν (…), υστερώτερα άλλην μίαν φοράν (…) μετά ταύτα εγευμάτισα, και πάλιν άλλην μίαν φοράν (…), έπειτα εκοιμήθην και μετά ταύτα εβγήκα εις το σιριάνι». 

Οι βωμολοχίες του Καραϊσκάκη που πολεμάει την τρόικα (Εισήγηση: Δημήτρης Δημητρόπουλος)
Στις 23 Μαρτίου 2013, η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», σε δισέλιδο δημοσίευμα με τίτλο «Αμα ζήσω θα τους γαμή… άμα πεθάνω θα μου κλάσουν τον που…, Στρατηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης (τιμωρημένος από το Ραδιοτηλεοπτικό)», πληροφορούσε τους αναγνώστες ότι το ΕΣΡ απαγόρευσε τη μετάδοση τραγουδιού που ερμηνεύει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Ο θόρυβος στο Ιντερνετ υπήρξε τεράστιος αλλά το θέμα δημιουργήθηκε εκ του μη όντος, καθόσον δεν φαίνεται να υπήρξε τέτοια απόφαση του λοιδορημένου ΕΣΡ. Το τραγούδι, που είχε στίχους εμπνευσμένους από λόγια του Καραϊσκάκη, γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έγινε σύμβολο αντίστασης. Εγινε δημοφιλές άσμα σε συγκεντρώσεις μέρους των Αγανακτισμένων, χρησιμοποιήθηκε ως χαλί σε εκπομπές των Στέφανου Χίου και Γιώργου Τράγκα, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Χριστόδουλο Ξηρό που αφιέρωσε τον επίμαχο στίχο στους διώκτες του. 
Το τραγούδι υποτίθεται πως αποδίδει λόγια του Καραϊσκάκη. Οι υποθέσεις πάντως στις οποίες αναφέρεται δεν έχουν τίποτα το ηρωικό. Σχετίζονται με τα λεγόμενα «καπάκια», μυστικές συμφωνίες που συνέχιζαν να συνάπτουν εν μέσω επανάστασης ορισμένοι αρματολοί, κυρίως της Ρούμελης, με τις οθωμανικές αρχές προκειμένου να διατηρήσουν πρόσβαση στα αρματολίκια τους. Σε επιστολές που ανταλλάσσουν ο Νικόλαος Στορνάρης με τον Καραϊσκάκη τον Απρίλιο του 1824 φαίνεται καθαρά η ένταση που έχει προκύψει με την Κεντρική Διοίκηση και επίδικο αντικείμενο το αρματολίκι των Αγράφων. Ο Καραϊσκάκης διαπραγματεύεται και με τους Τούρκους. Ετσι, όταν ο Στορνάρης, εκπροσωπώντας τη Διοίκηση, ζητάει από τον Καραϊσκάκη να στείλει παλικάρια του στα Τρίκαλα, εκείνος απαντά: «Εχει και τουμπλέκια [:τουρκικά όργανα του ιππικού] ο πούτζος μου, έχει και τρουμπέτταις [: ελληνικά όργανα]. Οποια θέλω θα μεταχειριστώ». Η ανταπάντηση του Στορνάρη είναι στο ίδιο ύφος: «Επειδή έχεις και τουμπλέκια και τρουμπέτταις, βάστα λοιπόν, διότι ο πούτζος μας και με τουμπλέκια και τρουμπέτταις θέλει σε κυνηγήσει».