Ο περιπλανώμενος αριστερός

«Τραγουδάκια μου κατάμονα αν σας αντάμωνα θα ‘πεφτα κάτου» έλεγε ο προφητικός Διονύσης Σαββόπουλος στον δικό του «Τσάμικο» και έρχεται η στιγμή για κάθε τραγουδοποιό ή συνθέτη που το παθαίνει. Βρίσκεται δηλαδή αντιμέτωπος με αυτά που έχει γράψει σε μια στροφή της Ιστορίας που ως γνωστόν δεν χαρίζεται ακόμη κι αν τη βλέπεις διαλεκτικά. Το 1993 ο καρδιτσιώτης (με καταγωγή από Αγραφα) τραγουδοποιός Διονύσης Τσακνής έγραφε στον περίφημο «Φορέα» του που συνερμήνευσε με τον Λάκη Λαζόπουλο: «Εγώ είμαι το όνειρο που όλοι ζητάτε/μιας χώρας μεγάλης κι ωραίας/με θέση ακλόνητη και μην το γελάτε/είμαι ένας δημόσιος φορέας» στηλιτεύοντας την ακαμψία ενός Δημοσίου το οποίο είκοσι δύο χρόνια μετά έμελλε να υπηρετήσει ως πρόεδρος του ΔΣ της ΕΡΤ και κατά την «πρώτη φορά Αριστερά» διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αιφνιδιάστηκαν όλοι από την επιλογή ΣΥΡΙΖΑ; Οι φίλοι, οι θαυμαστές, οι παλιοί του σύντροφοι από ενωτικά εγχειρήματα των προηγούμενων ετών (όπως το περίφημο Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης όπου και ο Τσακνής συμμετείχε το 2010 μαζί με τον Ευτύχη Μπιτσάκη, τη Βαλαβάνη, τον Λαπαβίτσα και πολλούς άλλους) όχι. Αυτοί όλοι ήξεραν τη μετατόπιση της στήριξής του στον αριστερό άξονα. Ξεκίνησε και ήταν για χρόνια «επιρροή» του ΚΚΕ. Στις φήμες που τον ήθελαν υποψήφιο δήμαρχο με τον ΣΥΡΙΖΑ το 2010, είχε απαντήσει λιτά πως στηρίζει το Κόμμα του Περισσού. Πέρασε ανοιχτά στην υποστήριξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τελικά την παρούσα στρατηγική του ανοχή στην κυβερνώσα Αριστερά. ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυταπάτες θα έλεγα ή, όπως ο ίδιος διατύπωνε σε ανοιχτή (επικριτική) επιστολή του στον Τσίπρα μετά τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου: «Ως κομμουνιστής όμως, προσπαθώ πάντα να βρω τη χαραμάδα και να τη μετατρέψω σε ρήγμα. (Σας θυμίζει κάτι αυτή η φράση σύντροφοι; Δεν είναι δική μου πάντως)». Οχι. Το όνομά του δεν προξένησε τις ίδιες αντιδράσεις στον μικρόκοσμο της Αριστεράς, με την επιλογή του Λάμπη Ταγματάρχη. Αν ο δεύτερος κατηγορήθηκε ως «συστημικός», ο πρώτος δεν είχε τέτοια θέματα.

Παιδί της Αριστεράς από τα γεννοφάσκια του, συνεπής στον μαρξιστικό και αντικαπιταλιστικό λόγο του, είτε έγραφε το «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον» είτε έγραφε το «Νοέμβρης ’90-91» («Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε/αυτό έχω μόνο να τους πω») είτε αρθρογραφούσε στην παλιά «Ελευθεροτυπία» είτε πρωτοστατούσε στις διαδηλώσεις κατά της νατοϊκής επέμβασης στην πρώην Γιουγκοσλαβία το 1999 ή της επίσκεψης Κλίντον στην Αθήνα το 2000. Ο Διονύσης Τσακνής κρατήθηκε και κρατιέται πάντα στην αριστερή όχθη παρότι γκρίνιες για τους καλλιτέχνες πάντα υπάρχουν. Για παράδειγμα, το γεγονός πως για χρόνια ήταν μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου της ΑΕΠΙ (του κραταιού φορέα προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών) ήταν κάτι που του προσήπταν όλοι αυτοί που στο «πρόσωπο» της ΑΕΠΙ έβλεπαν έναν στυγνό εισπράκτορα χρημάτων εκ μέρους των συνθετών και στιχουργών. Την απάντηση έδινε ο ίδιος ο Τσακνής σε άρθρο του το 2014, με τον τίτλο «Εγώ ο Μικροαστός» απευθυνόμενος σε ανώνυμο συκοφάντη του: «Ναι! Δέχομαι να φύγω απ’ τη ΑΕΠΙ, αν αναλάβεις να με πληρώνεις δύο φορές τον χρόνο μαζί με δέκα χιλιάδες άλλους συναδέλφους μου για τους πεντακόσιους και πλέον τίτλους τραγουδιών και θεατρικών μουσικών μου». Διεκδικητικός, μαχητικός ανήκει στη χορεία των τραγουδοποιών του ’90 που παρέλαβαν τη σκυτάλη από τους συνθέτες μεγάλων κύκλων τραγουδιών και αφομοίωσαν στον λόγο τους έναν ύστερο μεταπολιτευτικό ρομαντισμό που συνδύαζε τα οράματα της Αριστεράς, τη μερική απογοήτευση από τα κόμματά της και τη ζωή στην πόλη. Από μικρός, διαμορφώθηκε από τα «χωνιά» που έπαιζαν λαϊκά στην Καρδίτσα, τα δικά του ροκ ακούσματα και έπιασε την κιθάρα νωρίς σε ένα μουσικόφιλο σπίτι. Οι σπουδές του στην Αθήνα στα Οικονομικά ήταν μάλλον απλώς ο αναγκαίος σταθμός για να γνωρίσει καλύτερα τη συλλογική ζωή, ενώ πέρασε και από ωδεία Καρδίτσας και Λάρισας μελετώντας σκληρά. Αριστερόχειρας, έγραψε από νωρίς δικά του τραγούδια και πάντα μνημονεύει τη βοήθεια στα πρώτα του βήματα που του προσέφερε η Δήμητρα Γαλάνη. Ο Τσακνής έχει μεγάλη δισκογραφία, τον έχουν ερμηνεύσει δεκάδες τραγουδιστές (από την Τάνια Τσανακλίδου μέχρι τον Τερζή και τον Μητροπάνο), ενώ έχει γράψει και μουσική για παραπάνω από 70 θεατρικά, με τελευταίο πέρυσι τις «Θεσμοφοριάζουσες» με τον Κιμούλη, αλλά και για ταινίες όπως το «Γαλάζιο φόρεμα» όπου και αιφνιδίασε όταν το ζεϊμπέκικό του «Μιλάω εγώ» ερμηνεύτηκε από τον εμπορικό Νίκο Κουρκούλη. Αν, πάντως, δημιουργός σημαίνει τα τραγούδια που λατρεύτηκαν σημειώστε το «Τραγούδι των Γύφτων» ή «Μπαλαμό» που έγραψε το μακρινό 1986 για τις ανάγκες της σειράς «Το μπουρίνι» και είπε σε πρώτη εκτέλεση ο συντοπίτης του Γιώργος Κατσάρης. Οι επανεκτελέσεις είναι αμέτρητες, ενώ ο Τόνι Γκάτλιφ το συμπεριέλαβε στην ταινία του «Vengo». Πολύτεκνος, χωρισμένος (με τη ραδιοφωνική παραγωγό Μαρίνα Λαχανά), γύρισε πολλές φορές την Ελλάδα για συναυλίες, για χρόνια «αυτοκόλλητος» με τον Μαχαιρίτσα, σήμερα είναι πνιγμένος στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ προσπαθώντας να σταθεί στον καινούργιο του ρόλο. Ο ίδιος στην Επιτροπή Διαφάνειας στη Βουλή, φορώντας κοστούμι είπε πως αποδέχθηκε την πρόταση της κυβέρνησης ως μια «ουτοπική πρόκληση». Ιδωμεν. Τα «όνειρα των εραστών δεν σβήνουν» όπως θα έλεγε ο ίδιος.