Κέντρο διερχομένων

Οσο απότομα έφθασε στην κορυφή η εθνική ποδοσφαίρου άλλο τόσο απότομη ήταν η πτώση της. Κανένας δεν περίμενε το 2002, όταν άρχιζε η προκριματική φάση για το Euro της Πορτογαλίας, ότι δύο χρόνια αργότερα η Ελλάδα θα κατακτούσε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ούτε βεβαίως υπήρχε και η πεποίθηση ότι η Γαλανόλευκη θα παρέμενε στο υψηλότερο ποδοσφαιρικό επίπεδο επί μια δωδεκαετία με παρουσίες σε Euro και Παγκόσμια Κύπελλα. Μόλις πριν από έναν χρόνο στη Βραζιλία η Ελλάδα έχασε για ένα πέναλτι την πρόκριση στις 8 καλύτερες ομάδες του κόσμου, ενώ η κλήρωση με Ρουμανία, Β. Ιρλανδία, Ουγγαρία, Φινλανδία και Ν. Φερόες δεν προδίκαζε τη συντριβή που επρόκειτο να ακολουθήσει.

Κι επειδή, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, η πηγή του προβλήματος εντοπίζεται στη διοίκηση της ΕΠΟ και κυρίως στον πρώην πρόεδρο Γιώργο Σαρρή, ο οποίος κατόρθωσε μέσα σε λίγους μήνες να θρυμματίσει τη βιτρίνα του ελληνικού ποδοσφαίρου με μια σειρά λανθασμένες αποφάσεις: από την αποχώρηση του επιτυχημένου Σάντος και την πρόσληψη του ανεπαρκούς Ρανιέρι μέχρι τη μη ανανέωση του συμβολαίου του τιμ μάνατζερ Φύσσα και την εμφάνιση διαφόρων παρατρεχάμενων που μετέτρεψαν την Εθνική σε κέντρο διερχομένων.