Ωτοβλεψίες

Καλημέρα ήλιε, οχάγιου γκοζαϊμάσου
Η γοητευτική έκπληξη των φετινών Επιδαυρίων έρχεται από το ιαπωνικό θέατρο Νο. Και από τον Ροκούρο Γκένσο Ουμεγουάκα, που ζήτησε από το Φεστιβάλ να του επιτραπεί να επιδοθεί σε ένα τελετουργικό κάλεσμα του ήλιου, σύμφωνα με μια πανάρχαιη παράδοση του θεάτρου Νο, το ξημέρωμα (κατά τις 06.00) 
του Σαββάτου 25 ή της Κυριακής 26 Ιουλίου, μετά την παράσταση «Νέκυια», 
με βάση τη λ ραψωδία της ομηρικής «Οδύσσειας» (σε απόδοση του καθηγητή Δημήτρη Ν. Μαρωνίτη), με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό. Οχάγιου γκοζαϊμάσου!

Σμύρνη κοσμοπολίτισσα. Εδώ ταιριάζει ο χαρακτηρισμός «φαινόμενο». Στους 120.000 και πλέον θεατές που μέτρησε η «Σμύρνη μου αγαπημένη» της Μιμής Ντενίση στην πρώτη της σεζόν. Πέρα από τις εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, προπωλήσεις εισιτηρίων για τον Οκτώβριο οπότε θα συνεχίσει την πορεία της, προτού πάρει τον δρόμο για Γερμανία, Αυστραλία, Αμερική, ίσως και Βυρηττό κι έπειτα για Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις που αντέχουν την υπερπαραγωγή με τη συγγραφική και σκηνοθετική υπογραφή της γυναίκας που έβαλε σε πολλούς τα γυαλιά – και μάλιστα εν μέσω κρίσης – στη φετινή θεατρική σεζόν. Η είδηση είναι ότι η «Σμύρνη» (η οποία ως βιβλίο οδεύει στην τέταρτη έκδοσή του από τον Πατάκη!), με τη βοήθεια του Μάρτιν Σέρμαν (του «Μπεντ»), θα πάρει και τον δρόμο για στούντιο βρετανικού τηλεοπτικού δικτύου (θα τηρήσω τη δέσμευση να μην το κατονομάσω στην παρούσα φάση) ως τηλεσειρά βρετανο-γαλλο-γερμανικής παραγωγής. Με πρόσθετα ιστορικά στοιχεία από την πολυετή έρευνά της σε πηγές και τη συμμετοχή βεβαίως της Μιμής Ντενίση. Εκείνη, πάντως, έχει να θυμάται τη συγκίνηση – μέχρι λυγμών – όχι μόνο του κοινού, αλλά και γόνων θρυλικών σμυρναίικων οικογενειών π.Κ. (προ Καταστροφής), των Ισηγόνηδων, των Ζιρό ή των Τσουρουκτσόγλου, αλλά και άλλων που έφεραν στο θέατρο μέχρι «ιερό χώμα» από τη Χαμένη Πατρίδα. Ωσπου έφτασαν να τη θεωρούν Μικρασιάτισσα!

Στις ρούγες, στις ρούγες! Μάζεψαν τα μπογαλάκια τους πολλές «λαϊκές» παραστάσεις του χειμώνα και κινούν για περιοδεία. Καλοκαιρινή. Ολοι μαζί! Χειρότερα κι από πέρυσι, που δεν τα πήγαν – ακόμη και «μεγάλα ονόματα» – καθόλου καλά στο ταμείον που είναι μείον. Μέχρι και η «Μελωδία της ευτυχίας» βγαίνει. Με την Ντεμί και όχι τη Νάντια Κοντογιώργη. Πάλι καλά που οι δροσερές αυλές της Αθήνας, τώρα που αρχίζουν τα δύσκολα του περιφερόμενου θεάτρου, κάτι έχουν να μας πουν. Σαν αυτό που έχει να πει ο Δημήτρης Λάλος, ο οποίος σκηνοθετεί το «Τάβλι» του αξέχαστου Δημήτρη Κεχαΐδη και κάνει τη διαφορά από την αυλή του Θεάτρου Ακαδημία Πλάτωνος. Τη διαφορά και τη διαφορετικότητα. Σε επίπεδο δέρματος. Δύο έλληνες ηθοποιοί, με καταγωγή από Κένυα και Νιγηρία ο Σαμουήλ Ακίνολα και από Ουγκάντα ο Στέφανος Μουαγκιέ, ερμηνεύουν το – απείραχτο – σαν παρτιτούρα έργο, με τα σημεία στίξης να σκηνοθετούν, ξεδιπλώνοντας συναισθήματα που δεν γνωρίζουν φυλή, φύλο και τάξη όπως λέει ο σκηνοθέτης. Ολα ξεκίνησαν στο Παρίσι, όπου βρέθηκαν Λάλος και Ακίνολα για τη «Δυτική αποβάθρα» σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή της Comédie de Reims Λουντοβίκ Λαγκάρντ (στις 8 Ιουλίου συνεργάζεται, στο Φεστιβάλ, με την Αγλαΐα Παππά – φωτογραφία – στην «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου) και ένιωσαν σαν «δύο Ελληνάρες, δίχως γρι γαλλικά», όπως λέει χαριτολογώντας ο Δημήτρης Λάλος. Εκεί γεννήθηκε η ιδέα γι’ αυτή τη διαφορετική διανομή «από ανθρώπους για ανθρώπους, που καταλήγει σε κάτι παγκόσμιο και πανανθρώπινο».

Η κρυμμένη Σφίγγα. Κάπως έτσι, δίπλα σε υπολείμματα της αρχαίας Θήβας, το 2007 ξεκίνησε και η ιδέα του Διεθνούς Φεστιβάλ των Κρυμμένων Θηβών – Σφίγγα 2015, που θα διαρκέσει έως τα μέσα Δεκεμβρίου, με στόχο – όπως μου εξήγησε ο εικαστικός Κωνσταντίνος Αγγέλου, από τους 18 καλλιτέχνες και όχι μόνον που το οργανώνουν – να αναδειχθεί το πολιτιστικό απόθεμα το οποίο ελάχιστα διαμορφώνει τη σύγχρονη πόλη. Με 31 «πράξεις πολιτισμού», από θέατρο έως αρχιτεκτονική (με έκθεση μελετών για ανάδειξη και σύνδεση των αρχαίων χώρων, ώς το Κάστρο της Καδμείας), θα επαναφέρουν τον μύθο του Θηβαϊκού Κύκλου. Μια εικαστική Σφίγγα, στην αρχαία κρήνη του Οιδίποδα, θα δεχθεί στα φτερά της ανάλογες ψηφιακές εικόνες από τον Δεκαπενταύγουστο. Ενώ θα παρασταθούν οι αισχύλειοι «Επτά επί Θήβας» κατά Σπύρου Βραχωρίτη (24/10), το βασισμένο στην «Αντιγόνη» έργο «Πολλά τα δεινά» της Μαρίας Φραγκή και το μεσαιωνικό «Θείο Δράμα» (αγνώστου), το οποίο ανέσυρε ο Στέφανος Γανωτής του Θεάτρου Περπερούνα και συνδυάζει τον Αισχύλο και τον Χριστό ως Διόνυσο.