«Τις λυπάμαι για τη στενοκεφαλιά τους»

Μήπως τελικά το ζητούμενο του μυθιστορήματος «Η γυναίκα του Θεού» είναι να θεμελιωθεί μια σχέση τρυφερότητας, με τον δημιουργό της – αφού είναι αυτός που έχει φτιάξει τα πάντα – να την χρειάζεται την τρυφερότητα αυτή πολύ περισσότερο απ’ ό,τι η γυναίκα ή ο άντρας – αδιάφορο – που επίσης είναι δημιούργημά του;

Μήπως τελικά για να λάμψει το αυτόφωτο του δημιουργού των πάντων χρειάζεται το ετερόφωτο των δημιουργημάτων του; Αν πρόκειται για ερωτήματα ρητορικά ποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει τη σημασία τους, όταν αρκεί να αναβλύσουν μέσα σου για να αποκτήσεις τη στόφα του μυθιστορηματικού προσώπου; Οταν χωρίς να πρόκειται για παράκρουση ή για όνειρο αλλά με τον πιο καθημερινό τόνο μάς αφηγείται η ηρωίδα: «Να μπορούσα να μοιραστώ το νέο (σημ. τον γάμο της με τον Θεό) με κάποιον, με οποιονδήποτε!

Βρίσκομαι, λέει, σε μια πλατεία με τις παλιές μου συμμαθήτριες, συζητάνε για τ’ αγόρια που τους αρέσουν κι όταν φτάνει η σειρά μου ρωτούν κι εμένα.

Σηκώνω τους ώμους λέγοντας: «Είμαι ήδη παντρεμένη, αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω την ταυτότητά του. Είναι τρομερά διάσημος και του αρέσει η μυστικότητα». Εκείνες αραδιάζουν ονόματα ηθοποιών και ποδοσφαιριστών. Τις λυπάμαι για τη στενοκεφαλιά τους».