Ο κόμης της οθόνης που μισούσε τον Δράκουλα

πό τη μια, η δική μου γενιά που δίχως να έχει αγγίξει τα περιβόητα -ήντα γνώρισε τον Κρίστοφερ Λι, που πέθανε χθες σε ηλικία 93 ετών, ως τρομακτικό (και άκρως ερωτικό) Κόμη Δράκουλα. Και από την άλλη, οι πιτσιρικάδες σήμερα που θρηνούν την απώλεια του Σάρουμαν (από τον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών» και το «Χόμπιτ») και του Κόμη Ντούκου (από τα τελευταία φιλμ της σειράς του «Πολέμου των Αστρων»). Μέσα σε περίπου 70 χρόνια καριέρας, ο βρετανός ηθοποιός κατόρθωσε να χαραχτεί στη συνείδηση του κοινού όχι μία και δύο αλλά τρεις φορές, μία στην αρχή και δύο στο τέλος της. Τώρα, ονομάστε μου έναν άλλον ηθοποιό που να κατόρθωσε κάτι ανάλογο. Αδύνατον, έτσι δεν είναι;

Συνάντησα τον Κρίστοφερ Λι πριν από περίπου 15 χρόνια στη Νέα Υόρκη, με αφορμή τον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών». Είχαμε μόλις οκτώ λεπτά κουβέντας. Αρκετά για να γεμίσω ένα δισέλιδο, λίγα όμως για να γνωρίσω καλύτερα τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο. Τον συνάντησα και στην Αθήνα, καλεσμένο στο Φεστιβάλ του Πανοράματος. Αγέρωχος, επιβλητικός και πάντα ευγενέστατος, έτοιμος να μιλήσει για τα πάντα. Με μια εξαίρεση: τον Κόμη Δράκουλα. «Επαιξα τον χαρακτήρα για λίγες μόνο ταινίες» έλεγε σχεδόν απολογητικά. Και όμως, έτσι τον αποδέχτηκε το κινηματογραφικό κοινό παγκοσμίως. Σκεφτείτε πως την ίδια χρονιά με την έξοδο του «Horror Of Dracula», της πρώτης εκείνης αξεπέραστης ταινίας που υπέγραψε ο Τέρενς Φίσερ, το σουξεδάκι της εποχής ήταν το «Ντράκουλα» του Βασίλη Τσιτσάνη (σε ερμηνεία του Τζων Στάκα και της χορωδίας του): «Το λάθος θα ‘μαι της ζωής σου/ Μα κι ο γλυκός σου εραστής σου» ακούγαμε. Να, βλέπετε; Κι ο Τσιτσάνης, τον ερωτισμό εντόπισε.

Γιατί ο γεννημένος το 1922 Κρίστοφερ Λι, γόνος αριστοκρατών, που μέχρι τότε παρέλαυνε σε χαρακτηριστικούς δεύτερους ρόλους, δίνοντας «χρώμα» στα βρετανικά αστυνομικά φιλμ της δεκαετίας του ’50, έφερε κάτι πρωτόγνωρο στον ρόλο ενός τέρατος γνωστού μέχρι τότε για την «αιμοβόρα» του διάθεση και μόνο. Ο συγγραφέας Μπραμ Στόκερ την είχε τονίσει βέβαια στο πρωτότυπο. Ηταν όμως ο Δράκουλας του Λι (ενός οξυδερκούς μελετητή του δράματος – και μεγάλου γνώστη της αρχαίας τραγωδίας) που πρώτος μετουσίωσε κινηματογραφικά τη σαγήνη και τον ηδονισμό του αίματος, καθώς ξυπνούσε στα θύματά του ένστικτα ερωτικά που έμοιαζαν καταπιεσμένα για δεκαετίες. Εκεί «τσιμπήσαμε».

Η ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ. Και να ‘ταν μονάχα αυτός: στη γιγαντιαία φιλμογραφία του (που αριθμεί 265 ταινίες!) οι σπουδαίες εμφανίσεις περισσεύουν. Ελάχιστοι όμως τον θυμούνται στην υπέροχη «Ιδιωτική ζωή του Σέρλοκ Χολμς» που σκηνοθέτησε ο Μπίλι Γουάιλντερ το 1970 ή στο «Σάρκα και μαστίγιο» του Μάριο Μπάβα του 1963 (έξοχο δείγμα ιταλικού γοτθικού τρόμου). Αναλόγως, το «Μυστικό του Σκιάχτρου» (Wickerman) αδικήθηκε στην εποχή του (1973) και σήμερα έχει τη φήμη μιας από τις καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών. Ο Τιμ Μπάρτον αξιοποίησε την «κοψιά» και τον μύθο του στον «Μύθο του ακέφαλου καβαλάρη», στον «Τσάρλι Γουόνκα» αλλά και στην «Αλίκη» του, αποτείνοντας τον προσωπικό του φόρο τιμής στο ίνδαλμα των παιδικών του χρόνων. Την δε γκάμα των κακών που ενσάρκωσε, συμπληρώνει μαγικά η εμφάνισή του ως δαιμόνιος Σκαραμαγκάς (!) στο «Ο άνθρωπος με το χρυσό πιστόλι» όπου και αντιμετώπιζε τον Ρότζερ Μουρ – Τζέιμς Μποντ, το 1974.  

Εκείνη τη νύχτα τον είχα ρωτήσει, μάλλον με κάποια αφέλεια, γιατί προτιμά αυτούς τους ρόλους. «Κάποια άλλη εποχή θα σας έλεγα πως δεν έχω επιλογή» μού αποκρίθηκε. «Σήμερα όμως μπορώ να πω ότι τους προτιμώ επειδή είναι πιο ενδιαφέροντες. Ολοι εκεί έξω έχουμε μια λασκαρισμένη βίδα. Και υπάρχει ένα βαθύ δράμα πίσω απ’ αυτό» μου είπε χαμογελώντας, πριν με καληνυχτίσει σε άπταιστα ελληνικά.

Καριέρα και στο χέβι μέταλ!
Ο Κρίστοφερ Λι έχει να επιδείξει και δισκογραφική καριέρα στο χέβι μέταλ! Από το 2005, όταν ηχογράφησε το πρώτο του τραγούδι, πρόλαβε να κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ, τέσσερα EP και τρία χριστουγεννιάτικα σινγκλ (στη φωτογραφία, το περσινό)!