Δικαιώματα επί των κηδειών

Αν η πολιτεία και οι ιδεολογικοί οραματισμοί της καθόρισαν τον χαρακτήρα του Α’ Νεκροταφείου, οι οικονομικές σκοπιμότητες δεν υπήρξαν αμέτοχες στην εξέλιξή του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο δήμος όταν διαπιστώνει ότι τα έσοδά του μειώνονται λόγω έλλειψης διαθέσιμου χώρου αποφασίζει να εισπράξει δικαιώματα επί των κηδειών, μνημοσύνων, εκταφών, καθώς μέχρι το 1934 για μια κηδεία κόστους 1.525 δρχ., στο ταμείο του δήμου έφταναν μόλις 75 δρχ., τα ελάχιστα δικαιώματα από τον χώρο και μόνο. Για να μην καταπιαστούμε αναλυτικά εδώ με τα δικαιώματα στα καφενεία, στο άναμμα των καντηλιών, στην περιποίηση των κηπαρίων κ.ά. Ενδεικτική είναι άλλωστε η τοποθέτηση του δημάρχου Σπυρίδωνος Μερκούρη το 1912 ενόψει της «θλιβερής είδησης» για την έγκριση νόμου που θα αποσπούσε τα νεκροταφεία από τη δικαιοδοσία του δήμου στις ενορίες, που υποστηρίζει πως ο νόμος δεν πρέπει να συμπεριλάβει το εν λόγω νεκροταφείο διότι θα στερήσει από τον δήμο «σπουδαίο εισόδημα».