Ο Βαλς, το φάουλ και το «Μπάρτσα-γκέιτ»

«Οταν κυβερνάμε, πρέπει να συμπεριφερόμαστε υποδειγματικά. Ετσι δημιουργείται εμπιστοσύνη ανάμεσα στους πολίτες και εκείνους που έχουν αναλάβει την εκπροσώπησή τους» είχε διακηρύξει ο Μανουέλ Βαλς τον Ιούλιο του 2014. Εναν χρόνο αργότερα, ο γάλλος πρωθυπουργός, ένας πολιτικός που «φροντίζει τόσο την εικόνα του, που είναι τόσο επαγγελματίας στην πολιτική επικοινωνίας του, που είναι τόσο πρόθυμος να κάνει στους άλλους μαθήματα περί ηθικής και ευθύνης, την πάτησε σαν ερασιτέχνης». Κι αυτή η τελευταία κρίση είναι από τις πιο επιεικείς που του επεφύλαξε χθες η «Μοντ», ενώ συνέχιζε να φουντώνει το επονομαζόμενο «Μπάρτσα-γκέιτ».

Τι εστί «Μπάρτσα-γκέιτ»; Το περασμένο Σάββατο, ο Βαλς εγκατέλειψε για λίγες ώρες το συνέδριο του Σοσιαλιστικού Κόμματος στο Πουατιέ προκειμένου να μεταβεί στο Βερολίνο και να παρακολουθήσει τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ ανάμεσα στην αγαπημένη του Μπαρτσελόνα και τη Γιουβέντους. Το πρόβλημα δεν είναι βέβαια το πάθος του για το ποδόσφαιρο, και δη για την Μπάρτσα, την ομάδα της γενέτειράς του. Το πρόβλημα είναι ότι χρησιμοποίησε για αυτό το «αλέ – ρετούρ εξπρές» ένα κυβερνητικό Falcon, κοστίζοντας 20.000 ευρώ στους γάλλους φορολογουμένους∙ και έδειξε να μην καταλαβαίνει καν πως αυτό ήταν φάουλ (ή «γκολ εναντίον της ομάδας του», κατά τη «Λιμπερασιόν»). Διότι ο τρόπος με τον οποίο επιχείρησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα ήταν αδέξιος στην καλύτερη περίπτωση, φουλ στο ψέμα στη χειρότερη.  

«Πάω γιατί με προσκάλεσε ο Μισέλ Πλατινί. Προσκάλεσε έναν υποστηρικτή της Μπάρτσα», έσπευσε να εξηγήσει, πριν ακόμα αναχωρήσει με το κυβερνητικό Falcon από το Πουατιέ, ο γάλλος πρωθυπουργός. Γιατί είχε κυκλοφορήσει το νέο, πολλοί σύμβουλοι και υπουργοί μάλιστα επιχείρησαν σύμφωνα με το «Canard enchainé» να τον μεταπείσουν. Μάταια. Εκ των υστέρων προσπάθησε να πείσει ότι το ταξίδι του στο Βερολίνο ήταν δικαιολογημένο, επικαλούμενος «συνάντηση εργασίας» με τον Πλατινί, ενόψει της διοργάνωσης του Euro 2016 στη Γαλλία. Ηταν όμως τόσο απρόθυμος ο τρόπος με τον οποίο επιβεβαιώθηκε αυτή η «συνάντηση» από τον γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, και με μεγάλη καθυστέρηση από τον ίδιο τον Πλατινί, που κανείς δεν πείστηκε. Και σαν να μην έφταναν αυτά, προχθές αποκαλύφθηκε ότι ο Βαλς είχε πάρει μαζί του στο κυβερνητικό Falcon δύο γιους του. Και ο ίδιος από τη μία υπερασπιζόταν «μια στιγμή χαλάρωσης» στο Βερολίνο για κάποιον που «δουλεύει πολύ» και από την άλλη επεσήμαινε τη σημασία των μεγάλων αθλητικών ραντεβού, όπως το Euro 2016, για την «ελκυστικότητα και την ανταγωνιστικότητα» της Γαλλίας.

Η Δεξιά δεν πολυμιλάει. Κάποια στελέχη απαίτησαν βέβαια να πληρώσει από την τσέπη του ο Βαλς το ταξίδι, ή και να αποπεμφθεί, αλλά η ηγεσία επέδειξε χαρακτηριστική αυτοσυγκράτηση. Για τον απλό λόγο ότι κανείς στη Γαλλία δεν έχει ξεχάσει τα τόσα και τόσα φάουλ που είχε κάνει ως «μπλινγκ μπλινγκ πρόεδρος» ο Νικολά Σαρκοζί. Το παραπάτημα του Βαλς όμως κοστίζει. Κόντρα στις πιθανότητες, οι Σοσιαλιστές είχαν καταφέρει το περασμένο Σαββατοκύριακο να δώσουν από το Πουατιέ μια πολυπόθητη εικόνα συνοχής και ενότητας. Αλλά αυτή δεν κράτησε τελικά παρά ελάχιστα. Από τους κόλπους του κόμματος προέρχονται οι αυστηρότερες κριτικές για το ταξίδι του Βαλς. Και οι «αντάρτες» επανέρχονται τώρα δριμύτεροι με γκρίνια και διαμαρτυρίες για την οικονομικο-κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης. Ομως για τη «Μοντ», που επεφύλαξε χθες στον γάλλο πρωθυπουργό ένα ιδιαίτερα σκληρό κύριο άρθρο, το χειρότερο είναι άλλο: πως με το «προσωπικό και πολιτικό» λάθος του, ο Μανουέλ Βαλς «θα τροφοδοτήσει την όλο και μεγαλύτερη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς ιθύνοντες, δυσπιστία που συνδαυλίζεται από τον περιβάλλοντα λαϊκισμό». Δεν χρειαζόταν να κατονομάσει η εφημερίδα ποια ωφελείται – η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν.

«Ο Φρανσουά δεν θα το είχε κάνει»
«Ο Φρανσουά δεν θα το είχε κάνει», δήλωσε «στενός συνεργάτης του γάλλου προέδρου» αναφερόμενος στο φάουλ του Βαλς. Επιβεβαίωσε έτσι τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους δύο άνδρες παρά τη βιτρίνα της ενότητας. Πολλοί έσπευσαν πάντως να επισημάνουν πως αυτό ήταν το πρώτο ηθικό παραπάτημα του γάλλου πρωθυπουργού, ενώ η υπόσχεση του Ολάντ, το 2012, για μια «υποδειγματική θητεία», έχει διαψευστεί επανειλημμένως.