Αλίμονο στους νέους

Εκεί, κάτω από την εμβληματική πινακίδα Ελ. Βενιζέλος, το βράδυ της Δευτέρας, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, είδα τους «Νέους της Σιδώνος». Από νωρίς εκατοντάδες έφηβοι, άνδρες, μεσήλικοι είχαν καταλάβει τον χώρο πέριξ των αφίξεων του αεροδρομίου απαντέχοντας όχι την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος που γιόρταζε, αλλά το άστρο το λαμπρό που θα οδηγήσει (έτσι ευελπιστούν) τον Παναθηναϊκό και τους μαθητευόμενους μάγους του στη Βηθλεέμ των επιτυχιών.

Βράδυ Δευτέρας ξημερώματα Τρίτης και όλοι αυτοί οι νέοι βρήκαν το κουράγιο να ταξιδέψουν ώς τις παρυφές του Μαρκόπουλου για να υποδεχθούν έναν Γκανέζο ως άλλο Μεσσία!

Οι «Νέοι της Σιδώνος» είναι τίτλος ποιημάτων γραμμένων από τον Κ.Π. Καβάφη και από τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Το μεν πρώτο στον τίτλο του έχει το 400 μ.Χ., το δε δεύτερο το 1970· και τα δύο πραγματεύονται με τρόπο μοναδικό τη στάση μιας παρέας νέων απέναντι σε προβλήματα της εποχής τους. Πρόκειται για κριτική-καταπέλτη που ειρωνικά στέκεται απέναντι στη νέα γενιά που εξαντλεί την αγωνιστικότητά της σε ένα κλίμα αμεριμνησίας και τρυφηλότητας. Το ποίημα του Καβάφη τοποθετείται στην ελληνιστική εποχή της παρακμής και του ηδονισμού, το ποίημα του Αναγνωστάκη μιλάει για τη γενιά που «μάχεται» τη δικτατορία, με εκδηλώσεις εκ του ασφαλούς σε συντροφιές, με τραγούδια γενικής και αόριστης διαμαρτυρίας.

Οι «Νέοι της Σιδώνος 2015» δεν συναθροίστηκαν στην Πλατεία Συντάγματος με τους Αγανακτισμένους, κι αν το έκαναν χάθηκαν στην καπνιά των υπαίθριων ψητοπωλών και δεν έδειξαν την ισχύ και τη ρώμη που εκπορεύονται από την ορμή της νιότης· δεν εξαγριώθηκαν με τα Μνημόνια και τις επαχθείς συμφωνίες με τους εταίρους, δεν έκλεισαν τους δρόμους απαιτώντας εργασία σε μια χώρα με σχεδόν 27% ανεργία· οι «Νέοι της Σιδώνος 2015» αγνόησαν τα καλέσματα των καιρών των χαλεπών, έκλεισαν αφτιά και μάτια στις θρηνωδίες των συνταξιούχων, στους κοπετούς των απολυμένων, οι «Νέοι της Σιδώνος 2015» ξοδεύουν τα πρωινά τους στις καφετέριες, τα απομεσήμερά τους στα γήπεδα και εσχάτως τα βράδια τους στα αεροδρόμια.

Ηταν θλιβερό να τους βλέπεις, ήταν αξιολύπητο να τους ακούς. Συνθήματα κατά του μισητού αντιπάλου, κραυγές υπέρ της πράσινης άνοιξης, και τι πηδήματα ζηλευτά και τι ένταση, τι πάθος που «βυθίζει σε πέλαγα το νου» και τι ενέργεια, αδίκως σπαταλημένη στα γρανάζια μιας σατανικής μηχανής αποπροσανατολισμού: του ποδοσφαίρου!

Λάθος εχθροί, λάθος στόχοι, λάθος πόλεμοι, λάθος σημαίες, λάθος ιδανικά σε μια εποχή που τα λάθη τιμωρούνται στο διηνεκές!

Νομίζω δικαιούσθε με το παραπάνω/ Δυο δυο, τρεις τρεις, να παίξετε, να ερωτευθείτε,/ Και να ξεσκάσετε, αδελφέ, μετά από τόση κούραση, γράφει ο Αναγνωστάκης για τους νέους του καιρού του. Και αν ο Καβάφης διακρίνει μιαν ελαφρά ευωδία ανθέων που ενώνονταν με τα μυρωδικά των πέντε αρωματισμένων Σιδωνίων νέων, η σημερινή πραγματικότητα είναι άλλη: παρακμή, απογοήτευση, μισαλλοδοξία και ένταση για ποδόσφαιρο, για μπάσκετ, για στοίχημα, ουτοπικό  κέρδος και έχει ο Θεός. Για επαναστάσεις θα μιλάμε τώρα;

Εχει φάση
Ενας πιτσιρίκος, ετών 14, ξύπνησε από κώμα διάρκειας ενός μήνα και τι ρώτησε ο αθεόφοβος με το που άνοιξε τα μάτια του; Η Γιουβέντους συνεχίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ; είπε! Να δεις που δεν ξύπνησε τυχαία ο μικρός τιφόζι. 
n Το ‘76 είχα ένα είδωλο. Τον έλεγαν Μπρους Τζένερ. Δεκαθλητής που πήρε το χρυσό στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ με παγκόσμιο ρεκόρ, ανδροπρεπής, άντρακλας με τα όλα του. Την περασμένη εβδομάδα ο Μπρους αυτοσυστήθηκε ως Κέιτλιν! Ενα ένα τα είδωλά μου καταρρέουν.
Τα είδωλα καταρρέουν κάποτε και επίσης καταρρέουν και οι θεωρούντες εαυτόν αθάνατο. Ο Μπλάτερ νόμιζε πως  όλος ο κόσμος είναι μπάλα στα πόδια του, μέχρι που έγινε ο ίδιος μπάλα στα πόδια του FBI. Ολα έχουν ένα τέλος, τελικά.
Εκείνη η Αγια-Σοφιά, ρε παιδιά, τι έγινε; Μαρμάρωσε το όνειρο; Πιο εύκολο είναι, νομίζω, να λειτουργήσει η Αγια-Σοφιά της Πόλης με ορθόδοξους παπάδες παρά να φτιαχτεί το γήπεδο της ΑΕΚ.