Με λένε Οφηλία

Στις πιο δύσκολες στιγμές μας έχουμε ανάγκη από υπερβατικές σκέψεις φυγής. Στην Αγγλία των μέσων του 19ου αιώνα ο Τζον Εβερετ Μιλέ ζωγράφισε την Οφηλία εμπνευσμένος από τη σκηνή του πνιγμού της στο σαιξπηρικό δράμα «Αμλετ». Ο πίνακας του προραφαηλίτη καλλιτέχνη απεικόνιζε την Οφηλία να επιπλέει ονειρικά σε ένα ποτάμι μέσα σε ένα μαγικό δασώδες τοπίο. Αυτή η ρομαντική αντιπρόταση απόδρασης, όπου ο θάνατος είναι το τελευταίο καταφύγιο μιας ταραγμένης από έρωτα ψυχής, καταγράφηκε στο φαντασιακό της ανθρωπότητας. Και οι λεπτομέρειες από το τοπίο του πίνακα οδήγησαν την έμπνευση πολλών σχεδιαστών της μόδας. Γι’ αυτήν τη σεζόν μάλιστα ο βέλγος σχεδιαστής Ντρις βαν Νότεν και ο σκωτσέζικος οίκος Pringle of Scotland αναφέρθηκαν άμεσα στην Οφηλία του Μιλέ στις συνοδευτικές σημειώσεις της συλλογής τους.

Ειδικά ο Βαν Νότεν σχεδόν έκανε αναπαραγωγή της αισθησιακής υπνοβασίας του Μιλέ, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό σκηνικό ονειρικού χλοερού εδάφους για το σόου του στο Παρίσι. Ηταν ο χλοοτάπητας της Αλεξάνδρας Κεχαγιόγλου, της αργεντινής καλλιτέχνιδος (με μικρασιατικές ρίζες από την πλευρά του υφαντουργού παππού της), που στρώθηκε στην πασαρέλα. Και πάνω του περπάτησαν ή ξάπλωσαν σαν μοντέρνες Οφηλίες τα μοντέλα επιδεικνύοντας τα αέρινα και διάφανα φορέματα με τις σχεδόν αόρατες λεπτές τιράντες. Ή  τις μπλούζες από μουσελίνα τυπωμένες με έθνικ μοτίβα, φορεμένες πάνω από άνετα σατέν μπροκάρ παντελόνια και κάτω από ριγέ σουά σοβάζ φαρδιά μπλέιζερ.  Η χαλαρή γραμμή στη σιλουέτα, το εκλεκτικό ύφος των υφασμάτων, τα χίπικα πλούσια μοτίβα των ρούχων, οι διακριτικές λάμψεις από ίνες μεταλλικού νήματος, μια λεπτή αλυσίδα – κόσμημα στον λαιμό με ένα χρυσό λεπτό κλαδί ήταν οι λεπτομέρειες εκείνες που περιγράφουν τη μεταμόρφωση των γυναικών σε νύμφες αινιγματικού αισθησιασμού.

Το ύφος της σύγχρονης πραγματικότητας χάρη σε αυτές τις αινιγματικές φιγούρες κατακερματίζεται. Τα ρούχα που καλούν σε αυτές τις ιδανικές αποδράσεις λειτουργούν σαν ένας λεπτός μηχανισμός γυναικείας άμυνας απέναντι στη μοντέρνα επιθετικότητα της μόδας. Οι νύμφες και οι Οφηλίες του σήμερα αντιδρούν με πέπλα μουσελίνας, λιτά μαλλιά, διάφανο δέρμα και απλανές βλέμμα στη λαγνεία της σάρκας που επιβάλλουν με το σέξι αποκαλυπτικό ύφος τους τα είδωλα της ποπ κουλτούρας. Τα λεπτοντυμένα κορίτσια που μοιάζουν να τα παρασέρνει ο αέρας δείχνουν ότι τα εύθραυστα ρούχα τους προετοιμάζουν για μια νέα σειρά εικόνων επιβίωσης.

Σε πλάσματα αποκομμένα από την πραγματικότητα, που παραπέμπουν σε μορφές της ιταλικής αναγεννησιακής ζωγραφικής, αναφέρεται και η συλλογή των ιταλών σχεδιαστών Πιερ Πάολο Πιτσιόλι και Μαρία Γκράτσια Κιούρι για τον Valentino. Η δική τους ποιητική ματιά έπεσε πάνω στα ρωμαϊκά γλυπτά της χώρας τους ανασύροντας τη σιλουέτα της Ντιάνας, θεάς του κυνηγιού, και του χυτού λεπτού φορέματός της που κυλά από πάνω της καθώς εκείνη κινείται κόντρα στον άνεμο. Μια σειρά από μακριές τουαλέτες από μπλε – γκρι μεταξωτό σιφόν και άλλες αποχρώσεις του βυθού που σουρώνουν με λεπτό κορδόνι στη μέση, ενώ πάνω τους προβάλλουν κεντημένοι αστερίες και κοράλλια, αλλάζουν την εικόνα της σύγχρονης γυναίκας. Και την αναδεικνύουν σε μια μυστηριακή ύπαρξη του υποθαλάσσιου κόσμου η οποία βγαίνει για να εμφανιστεί στιγμιαία σε μια κάποια επίσημη περίσταση. «Αυτή τη στιγμή που όλα στη μόδα είναι συνθετικά, ψηφιακά και επίπεδα, χρειάζεσαι κάτι ανθρώπινο. Για να ονειρευτείς, χρειάζεσαι όχι μόνο να δεις αλλά και να νιώσεις» υπενθυμίζει ο σχεδιαστής Πιερ Πάολο Πιτσιόλι.

Σύγχρονη περιήγηση

Το φως στις βορειοανατολικές ακτές της Αφρικής προσελκύει τις ρομαντικές υπάρξεις του σήμερα για να ανακαλύψουν στις πόλεις του Μαρόκου τα περάσματα του χρόνου προς μια ιδανική ομορφιά. Και το δέος μας να «αγγίζουμε» μέσα από το στυλ των ρούχων τους προσωπικότητες που απέδρασαν από τις συμβάσεις της πραγματικότητας δίνει αφορμή στην καλοκαιρινή μόδα να επισκεφθεί την Ταγγέρη. Προορισμό που αναβιώνει τον μύθο του συγγραφέα Πολ Μπόουλς, των μπίτνικ Ουίλιαμ Μπάροουζ και Μπράιαν Γκίζιν, του Ιβ Σεν Λοράν και του Μπράιαν Τζόουνς των Rolling Stones. Τα ζεστά και έντονα χρώματα στα μαροκινά χαλιά και τα κεντημένα μακριά καφτάνια, τα παραδοσιακά κοσμήματα των Βεδουίνων από κεχριμπάρι και ασήμι συνδέονται με τα ρούχα σχεδιαστών, οι οποίοι δουλεύουν το ύφος τους πάνω σε λεπτομέρειας εκλεκτικής εκκεντρικότητας.