Υπόκλιση στην Γκιλέμ

Το ρολόι έδειχνε 22 λεπτά μετά τις εννέα όταν τα φώτα έσβησαν στο κοίλον του Ωδείου Ηρώδου Αττικού, με λιγοστές θέσεις να παραμένουν ελεύθερες, προκαλώντας απορία καθώς δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ακόμη και την τελευταία στιγμή έψαχναν απεγνωσμένα ένα εισιτήριο για να παρακολουθήσουν το «αντίο» της Σιλβί Γκιλέμ, της γυναίκας που γράφει τη δική της χρυσή σελίδα στον χορό.

Αν δεν είχες ξανακούσει ποτέ τίποτα για εκείνη θα ήταν αδύνατον να πιστέψεις ότι αυτό το αεικίνητο πλάσμα με τις κόκκινες αφέλειες, που μοιάζει να μην έχει οστά, είναι 50 ετών και έχει στην πλάτη της καριέρα 30 και πλέον χρόνων.

Εμφανίζεται ξαφνικά ως έντομο που τριγυρίζει ένα «διάφανο» δένδρο. Σε λίγο σηκώνεται. Η μουσική μάς «επιτρέπει» να ακούσουμε τον ήχο της καρδιάς της. Από ένα σημείο και μετά μοιάζει να έχει παρασυρθεί από τον ρυθμό των τριών μουσικών που βρίσκονται επί σκηνής. Χορεύει σαν να μην υπάρχει αύριο. Και 20 λεπτά αργότερα, μόλις η ερμηνεία της στη χορογραφία του Ακραμ Καν (η πρώτη από τις δύο της βραδιάς που έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα) ολοκληρώθηκε, το κοινό ξέσπασε σε ένα θερμό χειροκρότημα. Ανδρική υπόθεση η επόμενη χορογραφία με την υπογραφή του Ουίλιαμ Φορσάιθ – ερμήνευσαν οι Μπρίγκελ Γκιόκα και Ρίλεϊ Γουότς, ενώ η Σιλβί Γκιλέμ επέστρεψε για τη δεύτερη ελληνική πρεμιέρα με τη χορογραφία του Ράσελ Μάλιφαντ προσφέροντας ένα αργό και σε πορφυρούς χρωματικούς τόνους ντουέτο με την Εμανουέλα Μοντανάρι.

Για το φινάλε της βραδιάς και μιας θρυλικής καριέρας ήρθε η χορογραφία του Ματς Εκ «Bye» («Αντίο»), που είχαμε ξαναδεί το 2011. Το παιχνίδι ανάμεσα στο σόλο της Γκιλέμ και στην προβολή επί σκηνής, γοητευτικό. Τα τελευταία της βήματα χάθηκαν πίσω από την οθόνη. Και όταν επέστρεψε το κοινό τη χειροκροτούσε όρθιο. Το χαμόγελό της μπορούσαν να το δουν ακόμη και όσοι κάθονταν ψηλά. Και η υπόκλισή της ήταν πραγματικά βαθιά, τόσο που μπορούσες να νιώσεις το «ευχαριστώ» της.