Ωτοβλεψίες

Και το ρολάκι θέλει τα κότσια του
Θέλει κότσια. Από τον ρόλο – ογκόλιθο του σαιξπηρικού Ληρ να περνάς στο… ρολάκι του Παιδαγωγού. Το τολμάει ο Γιώργος Κιμούλης. Που σκηνοθετεί την «Ηλέκτρα» για την Αθηνά Τσιλύρα, που σκίζει στην «Πνιγμονή» του Δημήτρη Καρατζιά, στο Vault. Ως δώρο και ως θέση απέναντι στη ζωή και την τέχνη συνάμα.

Γρονθοκοπήματα! Μωλωπισμένοι και ταλαιπωρημένοι είναι οι πρωταγωνιστές στους «Αχαρνής» κατά Γιάννη Κακλέα, στην πρώτη εικόνα που κυκλοφόρησε για την κωμωδία που οδεύει για την Επίδαυρο (10 και 11 Ιουλίου). Εικόνα τόσο ζοφερή που το σκέφτηκαν, το ξανασκέφτηκαν οι παραγωγοί και είπαν να κάνουν νέα φωτογράφιση, πιο «μαλακή». Το θέμα όμως πίσω από αυτό είναι ποιος έδειρε αλήθεια τον Δικαιόπολη – Βασίλη Χαραλαμπόπουλο; Η απάντηση, όπως για πολλά στο θέατρο, βρίσκεται στο ίδιο το αριστοφανικό κείμενο με διαφωτίζει ο σκηνοθέτης. Διαβάζοντας Θουκυδίδη παράλληλα με τον παππού Αριστοφάνη μεταφέρεσαι στον έκτο χρόνο ενός σκληρού πολέμου με ιμπεριαλιστικές βλέψεις και βλέπεις πως οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν πάθει ψύχωση, αρρώστια αν θέλετε, με τη βία. Βούτυρο στο ψωμάκι του Αριστοφάνη, δηλαδή. Που αποφάσισε, αμείλικτος, να σατιρίσει (δεν λέμε σαρκάσει καλύτερα;) την πολεμική παράνοια της εποχής σε ένα πολύ επιθετικό και επικίνδυνο – κατά τον Γιάννη Κακλέα – κείμενο που θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει προδότη. Σε αυτό το κλίμα βίας και μανίας για την κατάκτηση, τι πιο προφανές από το να λάβεις και να δώκεις βία; Εξού και ο μωλωπισμένος Δικαιόπολις – Χαραλαμπόπουλος, αλλά και ο Χορός που, μωλωπισμένος, θα κινηθεί – σε μουσική Σταύρου Γασπαράτου – γύρω από τη θυμέλη του αρχαίου θεάτρου. Παρέα με τους Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, Φάνη Μουρατίδη, Λεωνίδα Καλφαγιάννη και Αρη Σερβετάλη – Ευριπίδη. Η απόφασή του να κάνει «προσωπική» ειρήνη, εν μέσω πολεμοχαρών, θέτει επί τάπητος τον πόλεμο (σαν τον οικονομικό που ζούμε) και την ειρήνη. Οχι κοινότοπα, αλλά προσπαθώντας να ξαναθυμηθεί τους όρους και τις δυσκολίες της τελευταίας. Και ο χορός καλά κρατεί.

Κώδικες Ντα Βίντσι. Βία, είπαμε. Τι να πει λοιπόν κάποιος για πέντε μυστηριώδεις φόνους στο πλαίσιο μυστηριακής πλεκτάνης, ας πούμε στα πρότυπα του Νταν Μπράουν, που καλείται να λύσει ως καθηγητής εγκληματολογίας ο Δημήτρης Καταλειφός και κυρίως ο βοηθός του Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης (φωτογραφία), με βάση το Πυθαγόρειο Θεώρημα; Ολα αυτά στα γυρίσματα της νέας ταινίας «Ετερος εγώ» του Σωτήρη Τσαφούλια, που είχε προτείνει πέρυσι – και σε φεστιβάλ της υφηλίου – τον κινηματογραφικό «Κοινό παρονομαστή» με τους Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Ρένο Χαραλαμπίδη, Αντώνη Αντωνίου και πάλι τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη. Το πρώτο γύρισμα έγινε στο γραφείο του καθηγητή (που στήθηκε στο Κολέγιο Ντιρί) και το δεύτερο κάτω από γερανούς. Το παρασκήνιο; Ο Τσαφούλιας προτίμησε να δοκιμαστεί στην πράξη από το να σπουδάσει τον κινηματογράφο, καθώς το επάγγελμά του είναι άλλο, σε εταιρεία προμήθειας πετρελαίου σε εμπορικά πλοία!

Πρώτος στη σφαγή. Το στήθος του θα προτάξει πάντως στους σφαγείς των Καλαβρύτων και μάλιστα σε ελληνικό έδαφος, όπου θα γίνουν γυρίσματα από Νοέμβριο, ένας ανερχόμενος ηθοποιός – γνωστός ως Ντάαριο Νάχαρις από το δημοφιλές «Game Of Thrones» και από διαφημιστικό με τη Ζιζέλ Μπίντχεν. Ο Ολλανδός Μίκιελ Χούισμαν θα ενσαρκώσει στην ταινία του Νίκου Δημητρόπουλου – βασισμένη στις αναμνήσεις του επιζήσαντα Σωτήρη Σουλελέ (η οικογένειά του είναι συμπαραγωγός) – τον αυστριακό αξιωματικό που κόντρα στους Ναζί (με προεξάρχοντα τον Σεμπάστιαν Κοχ, γνωστό από τις «Ζωές των άλλων» και το «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι») άνοιξε κρυφά την πόρτα για να σώσει γυναικόπαιδα.

Στρείδι και μαργαριτάρι. Αν υποθέσουμε ότι κλειστοί – ακόμη – σαν στρείδια ως προς τις πληροφορίες είναι οι δημιουργοί της παράστασης «Avanti Dario» Λίνα Νικολακοπούλου – Σταμάτης Κραουνάκης, με άξονα τα κείμενα, τους στίχους και τις μουσικές που έχει γράψει και ο ίδιος ο νομπελίστας Ντάριο Φο (Ηρώδειο, 19 Ιουλίου, από το Φεστιβάλ Αθηνών – Ιδρυμα Κακογιάννης). Μαργαριτάρια τα ίδια τα κείμενα που θα πάρουν ζωή στα στόματα των Δάνη Κατρανίδη, Φωτεινής Μπαξεβάνη, Μάγιας Λυμπεροπούλου, Ελένης Ουζουνίδου και του Αγγελου Παπαδημητρίου. Με νέες μουσικές και στίχους, αλλά και τα αξέχαστα τραγούδια του Χρήστου Λεοντή από τη θρυλική παράσταση του έργου «Η Ισαβέλλα, τρεις καραβέλες κι ένας παραμυθάς», από το Θέατρο Τέχνης και τον Κάρολο Κουν, στο Βεάκη (1974-75), με την Τάνια Τσανακλίδου, νεότατη ηθοποιό τότε, και τον Μανώλη Μητσιά. «Κι εκείνη έγινε μαργαριτάρι χλωμότερο απ’ τον θάνατο…».

Με δύναμη από τις Δάφνες
Αλλιώς τα είχε σχεδιάσει, αλλιώς του ήρθαν. Ενα είναι όμως το γεγονός – και το κρατούμενο. Ο Θανάσης Παπαγεωργίου (φωτογραφία), πρόεδρος πλέον στο Εθνικό Θέατρο, ετοιμάζεται να διανύσει μια χρονιά με άξονα το έργο του φίλου του – στο τέλος – Δημήτρη Κεχαΐδη. Του οποίου το «Πανηγύρι», του 1962 παρακαλώ, στο επικείμενο ανέβασμα (από την 25η Μαρτίου 2016) από το Εθνικό, μόνο θα σκηνοθετήσει τελικά. Καθώς ο νέος του ρόλος στο Εθνικό τού αποκλείει – ως ασύμβατο – και τον ρόλο του Νάτσινα ή του Παπλωματά. Αν και ήθελε να παίξει μαζί με τη Λήδα Πρωτοψάλτη (που εξακολουθεί να κρατάει ηρωικά τη Στοά τους). Προηγουμένως όμως στο Μουσούρη ο έμπειρος θεατράνθρωπος θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Πέτρου Φιλιππίδη, οποίος θα σκηνοθετήσει από τις αρχές της νέας θεατρικής σεζόν και θα παίξει στις αγαπημένες, πολιτικές «Δάφνες και πικροδάφνες» του Δημήτρη Κεχαΐδη και της Ελένης Χαβιαρά. Εκεί θα ερμηνεύσει τον έναν από τους πολιτικολογούντες άγρια – και τόσο επίκαιρα – του κουαρτέτου, που συμπληρώνουν ο (βουλευτής) Παύλος Χαϊκάλης και ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, σε ένα διαμάντι του νεοελληνικού θεάτρου με πολύ καλή διανομή, όπως λέει, «παρότι προερχόμαστε από διαφορετικές γειτονιές του θεάτρου όλοι».